ကိုယ့္ ဘာသာ အစာမေက်ေနသူတေယာက္ပါ

ကိုယ့္ရင္ထဲ မွာ အစာမေက်ပါဘူး၊ ဘယ္သူ့ကို အစာ မေက်လဲ မေမးပါနဲ့ ကိုယ့္ဘာသာမေက်တာပါ၊ ကိုယ္ဟာေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ့ ရွင္သန္ေနသူပါ၊ ကိုယ့္ဘ၀လမ္းကို ကိုယ့္ဘာသာေရးေနသူတေယာက္ပါ၊ ပါ၀င္ကူညီ ေရးသားေနသူတခ်ို့လဲ ရွိပါတယ္၊ ကိုယ့္ အတြက္ ပါ၀င္ေရးသားေပးေနသူေတြဟာ ကိုယ့္ရဲ့ ေက်းဇူးရွင္ေတြပါပဲ၊ အဲ့ဒီေက်းဇူးေတြကို တေန့ ဘယ္လို ျပန္ဆပ္ျဖစ္မယ္ ဆိုတာကိုယ္ သူတို့ကို မေျပာဖူးသလို၊ သူတို့ကလဲကိုယ့္ကိုမေမးခဲ့ ဖူးပါဘူး၊ ကိုယ္ သိပ္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လို့ ဒီေနရာကေျပာခ်င္ပါတယ္၊

တခ်ို့ စကားလံုး တခ်ို့က ေျပာမွ သိမွာျဖစ္သလို့ တခ်ို့ကေတာ့ ေျပာစရာမလိုပဲ သိေနနိုင္ပါတယ္၊ ကိုယ္ ဟာ အရမ္း ခံစားထိရွ လြယ္သလို၊ အရမ္း သို၀ွက္ ခံစားတတ္သူပါ၊ ကိုယ့္ ခံစားခ်က္ေတြကို ဖြက္ထားတတ္ျပီးအျမဲ ရယ္စရာပဲ ေတြးေနတတ္၊ အေကာင္းျမင္တတ္သူ( တခ်ို့ေနရာေတြမ ပါ) ပါ၊ ကိုယ့္ဟာကိုယ့္ ခံစားခ်က္ေတြကို ေရွ့တန္းတင္တတ္ျပီး ျပီးမွ မလုပ္သင္ဘူးဆိုတာေတြးတတ္သူပါ၊ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္ လုပ္ခဲ့တဲ့ အလုပ္ေတြ၊ အျပုအမူ ၊ အေနအထိုင္ ေတြေပါ္ ကိုယ္ ေနာင္တ ရခဲ့တယ္ ဆိုတာ မရွိခဲ့ပါဘူး၊ ကိုယ္ လုပ္ခဲ့တာ အတြက္ အျပစ္ရွိခဲ့ရင္ ခံယူဖို့ အသင့္ရွိခဲ့သူ တေယာက္ပါ၊ ကိုယ့္ အတြက္ အေဖါ္မြန္ေကာင္း၊ ေမာင္နွမ ေကာင္းေတြ အမ်ားျကီးပါ၊ ကိုယ္ အားလံုးကိုသိတ္ခ်စ္တယ္၊ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ထက္ ပိုခ်စ္တယ္ ဆိုရင္ ယံုခ်င္မွယံုမွာပါပဲ၊

ခု ဒီရက္ပိုင္းမွာ ကိုယ့္ခံစားခ်က္ေတြ သိတ္ျပင္းထန္ခဲ့တယ္၊ သိသူဟာတေယာက္ထဲပါ၊ ကိုယ္ အားလံုးကို ဖြင့္ေျပာတာ ၊ ကိုယ္ ငိုျပတာ၊ ကိုယ္ ၇ယ္ျပတာ ၊ ကိုယ္ ျပံုးျပတာကို နားေထာင္မဲ့သူဟာ တေယာက္ထဲပါ၊ ဘယ္သူအေပါ္မွ ကိုယ္ မက်ူးလြန္၊ မျပစ္မွားခဲ့ဘူး၊ကိုယ့္ လုပ္ရပ္ အေပါ္ ကိုယ္ တာ၀န္ ယူရဲပါတယ္၊ ကိုယ့္ခံစားခ်က္ေတြ ကစင့္ကလ်ား ျဖစ္ေနခ်ိန္လို့ ေျပာရမလိုေပါ့ေလ၊ ဒါေပမဲ့ တခ်ို့ ေသာသူ  ကိုယ္ နဲ့ ပတ္သက္ ေနသူေတြရဲ့ ခံစားခ်က္ေတြကို ကိုယ္ ထည့္မတြက္ မိခဲ့ဘူး၊ ကုိယ္ လုပ္ေနတာေတြ မမွားဘူး၊ ကိုယ္ မွန္တယ္လို့ ေတြးထင္မိေနတာေတြ အတြက္( ကိုယ္ ထင္တာ မွားရင္လဲ မွားေနမယ္) တခုခု ခံစားေနရမယ္ ဆို ဒီေနရာကေန ေတာင္းပန္ခ်င္တယ္၊

ကိုယ့္ ေမာင္ေတြ ညီမေတြ တအိမ္ထဲ တူတူ ေနသူေတြ၊ ကိုယ္ခ်စ္ရတဲ့သူေတြ ကိုယ္ ေျပာလို့ရတာေတြဆို ကိုယ္ သြန္သင္ဆံုးမမိတယ္၊ အဓိကေတာ့ ငါ လုပ္သလိုမလုပ္နဲ့ ငါ  ေျပာသလိုလုပ္ဆိုတဲ့ စကားေတြနဲ့ ကေလးေတြကို ခ်ူပ္ထိန္းခဲ့တယ္၊ ကေလးေတြ( ကိုယ့္အတြက္ေပါ့)  သိတ္လိမ္မာတယ္၊ အားလံုးနားေထာင္ျကတယ္၊ ကိုယ္ ဟာ ကိုယ္ ကိုတိုင္သာ အမွားတခုကို က်ူးလြန္ခ်င္ က်ူးလြန္မိမယ္၊ ကိုယ္ နဲ့ အတူေနသူ ေမာင္နွမေတြ အတြက္ သူမ်ားေတြရဲ့ အေျပာ တစြန္းတစ္ေလးမွ မခံနိုင္ပါ၊ ေျပာလာခဲ့ရင္ ေျဖရွင္းဖို့ ကိုယ့္အတြက္ အဆင္သင့္ပါ၊

 ကိုယ္ဟာ သူမ်ားေတြ ေခါ္သလို လူဆိုးမျကီးတေယာက္ပါ၊ ကိုယ္ မေျဖရွင္းပါဘူး၊ ဒီ နာမည္ကို ေက်နပ္စြာ လက္ခံခဲ့သူတေယာက္ပါ၊ ရုပ္ျကမ္းပါတယ္ ၊ အေျပာဆိုးပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္မွာ ပိုင္ဆိုင္တာ ဆိုလို့ ရိုးရွင္းစြာ  အေကာင္းဘက္ကေတြးတတ္တဲ့ စိတ္ေလးတခု ပိုင္ဆိုင္ထားရံု တင္ပါ၊ ခု ဒဿီရက္ပိုင္းမွာ ကိုယ့္ရင္ထဲကခံစားခ်က္ တခ်ို့ ကို ကိုယ္ ေျပာေနက် တေယာက္ေသာ သူအျပင္ ဒီျပင္သူ ၂ေယာက္ကို သိေစခဲ့တယ္၊ စိတ္မေကာင္းပါဘူး၊ ဒီ လူ ၂ေယာက္ဟာ ကိုယ့္ကို ေျကာက္ေနသလို ခံစားမိတယ္၊ ကိုယ္ စိတ္မေကာင္းဘူး၊ ကိုယ္ရဲ့ ဆက္ဆံမွုက မွားယြင္းခဲ့ေလသလား ကိုယ္ မေတြးတတ္ေအာင္ပဲ၊ ဒီ သူ ဟာကိုယ့္ကို ေတြ့ရမွာ ေျကာက္ေနတယ္ လို့ ကိုယ္ ထင္မိတယ္၊ အဲ့ဒီ အတြက္ ဒီေနရာကေန ေျပာခ်င္ပါတယ္၊ ကိုယ္ဟာ ကိုယ့္ စိတ္ ကို အစာ မေျကေနသူတေယာက္ပါ၊ ကိုယ့္ အတြက္ေျကာင့္ ဘယ္သူ့ကိုမွ အဆင္မေျပ မျဖစ္ခ်င္ပါဘူးလို့၊ ကိုယ္ဟာနုနုရြရြ လွလွပပ စိတ္ကူးယဥ္လို့ လွပ နိုင္မဲ့ဟာမွန္သမ်ွ ကိုလက္ခံနိုင္သူ တေယာက္ပါ၊ ကဗ်ာေတြကို လွပစြာ မဖန္တီးတတ္သလို စာေတြကိုရသ စာေပ ေျမာက္စြာ မေရးတတ္ခဲ့သူတေယာက္ပါ၊

ကိုယ့္ ဘာသာ အစာမေက်ေနသူတေယာက္ပါ.........:)

Happy Belated Birthday

ကိုယ့္ အတြက္ ဒီဇင္ဘာ ၂၂ ရက္ ေန့ဟာ အမွတ္တရ မ်ားစြာထဲက အမွတ္ရစရာ ေန့စဲြေလး တခုပါ၊ ဒီေန့ေလးကို ေမ့ေနခဲ့တာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ ေရွ့အရင္ရက္ေတြမွာ သတိတရ ရွိေနခဲ့တယ္၊ ဒါေပမဲ့ က်န္ခဲ့တဲ့ ၂ရက္မွာ အိမ္မွ ခ်စ္ေသာ ေမာင္ဖိုးစိန္ ခ်က္တဲ့ ငါးေျကာ္ခ်က္ ကို အားရပါးရ စားလိုက္တာမွာ ပိစိေညွာင့္ေတာင့္ ဆူးေလး တေခ်ာင္းဟာ ကိုယ့္ အာေခါင္မွာ စူးလို့ ေနခဲ့တယ္၊ ဒီ ဆူးကို ထုတ္ဖို့ အမ်ိုးမ်ိုး ျကိုးစားလိုက္တာ ပါးတျခမ္းနာ ေခါင္းတျခမ္းကိုက္ လူပါ ေနမေကာင္းခ်င္သလို ျဖစ္ျပီး ဒီေန့ မနက္မွ သူ့အလိုလို ထြက္သြားတယ္ ထင္ပါတယ္၊ ဆူးထြက္သြားတာကို အေပ်ာ္လြန္သြားတယ္ ေျပာရမလားပဲ ၂၂ ရက္ ဒီဇင္ဘာ ရက္ေလးကို ေက်ာ္သြားျပီး အိပ္ခါနီးမွ သတိရမိခဲ့တယ္

ခုမွ သတိရမိတဲ့ အတြက္ ၊ မက္ေဆ့ မပို့မိတဲ့ အတြက္ ကိုယ့္မ်ား စိတ္ဆိုးေနမလားဆိုတဲ့ စိုးရိမ္စိတ္ကေလးနဲ့ ဒီစာေလးကို ေရးမိပါတယ္၊ ေနာက္က် သြားတဲ့ ဟက္ပီးဘတ္ေဒး အတြက္ ဒီစာေလးနဲ့ ေက်နပ္ပါလို့..............:)

ေပ်ာ္စရာ ေမြးေန့ေလး ျဖစ္ခဲ့ပါေစလို့......... ဆုေတာင္းလ်ွက္





Testing ၁ ၂ ၃

ေအာ္…ခုတေလာ ဘာပဲၿမင္ၿမင္၊ ဘာပဲၾကားၾကား တခုခုကုိပဲ လြမ္းေနသလုိလုိ၊ ငုိခ်င္သလုိလုိနဲ့ေနလုိ့ကိုမေကာင္းဘူး။

အင္း!! အသက္ပဲၾကီးလာလုိ့လားမသိဘူး။ တခုခုဆုိ ရင္ထဲမွာ ခံစားလြယ္ေနသလုိလုိပဲ။တခါတေလ ထမင္းစားေနရင္းနဲ့လည္း မ်က္ရည္က်ခ်င္တယ္(ဟင္းမေကာင္းလုိ့မဟုတ္ပါ၊ေန့တုိင္းဟင္းေကာင္းပါသည္။မၾကြားတတ္ပါ)တခါတေလ ရထားစီးရင္းနဲ့လည္း ငုိခ်င္တယ္။ တခါတေလ လမ္းေလွ်ာက္ရင္းလည္းငုိခ်င္တယ္။ဘယ္လုိပဲၿဖစ္ၿဖစ္ငုိခ်င္ေနတာပဲ၊ရုပ္ရွင္ ၾကည့္ရင္ေတာင္ ဟာသာကားၾကည့္လည္း ရယ္စရာမဟုတ္တဲ့ဟာကုိ ရယ္စရာ လုပ္ထားတာကုိၾကည့္မိေလၿခင္းဆုိၿပီး စိတ္မေကာင္းၿဖစ္ၿပီးငိုခ်င္တယ္ ေၾသာ္.....အင္ရွင္ကားၾကည့္ေတာ့ လည္း လူဆုိးက မင္းသားကုိ ခ်လုိက္လုိ့ ေနာက္ဆုံးမင္းသားႏုိင္သြားရင္ေတာင္မွ လူဆုိးကုိ သနားပါတယ္ဆုိၿပီး ငုိခ်င္ၿပန္ေရာ၊ မထူးပါဘူးေလဆုိၿပီး ဒရာမာဘက္ လွည့္ၿပန္ေတာ့လည္း ၾကည့္ရင္းၾကည့္ရင္းနဲ့ ရင္ထဲမေကာင္းလုိ့ ငုိခ်င္ၿပန္ေရာ၊ ေတာ္ပါၿပီေလ စာပဲဖတ္ေတာ့မယ္ ဆုိေတာ့လည္းထူးမၿခားနားပဲ ၿဖစ္ၿပန္ေရာ။ေနာက္ဆုံးသီခ်င္းပဲ ေကာင္းပါတယ္ေလဆုိၿပီး နားေထာင္မယ္လုပ္လုိက္ကာမွ ပုိဆုိးပါေလေရာ ဘာသီခ်င္းပဲ နားေထာင္လုိက္ နားေထာင္လုိက္ ကုိယ့္အတြက္ပဲ ဆုိေပးေနသလား ထင္ရတယ္။အလြမ္းသီခ်င္း နားေထာင္ေတာ့လည္း လြမ္းမိေနသလုိလုိ (ဘာကုိလဲေတာ့မသိဘူး)၊ အခ်စ္သီခ်င္း နားေထာင္ေတာ့လည္း ကုိယ့္လုိအခ်စ္ေရး ကံမေကာင္းတဲ့ သူကုိ ရြဲ့ေနသလုိလုိ၊ ကုိယ္တစက္ကေလးမွကုိ နားမလည္တဲ့ အဂၤလိပ္ရက္ပ္ သီခ်င္းနားေထာင္တာေတာင္ အဆုိေတာ္က နင္ ဒါေလးေတာင္နားမလည္ဘူးလား ဆုိၿပီး ကုိယ့္ကုိ ေလွာင္ေၿပာင္ေနသလုိလုိ၊ ကုန္ကုန္ေၿပာရရင္ ခ်စ္စရာ အဆုိေတာ္ ေပါက္စေလး ဗီဗာဟိန္း ေလးရဲ့ ေတာင္ၿပုံးဆုိလား ဘာဆုိလား သီခ်င္း နားေထာင္တာေတာင္မွ ေအာ္..ဒီေလာက္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ ေတာင္ၿပဳံး ဒီတေခါက္ ျပန္ေတာ့ မေရာက္ခဲ့ ပါလား ဆုိၿပီး စိတ္မေကာင္းၿဖစ္ၿပီး ငုိခ်င္ၿပန္ေရာ.. ဘယ္ႏွယ့္ေၾကာင့္ ဒီလုိၿဖစ္ေနတာလဲ ဆုိတာေတာ့ ကုိယ္တုိင္လည္း ေရေရရာမသိဘူး။ သူငယ္ၿပန္တယ္ ေၿပာရေအာင္လည္း အသက္ကေလးသာ နဲနဲၾကီးတာ (၄၀)ေတာင္ မေက်ာ္ေသးပါဘူးေလ။ ကဲ့..ဘယ္ႏွယ့္လုပ္ရမလဲကြယ္ ဒီလုိမၿဖစ္ေအာင္ ေနာက္ဆုံး အဆုိေတာ္ အဲလက္စ္ရဲ့ သီခ်င္းေလးလုိပဲ (ေတာ္ပါၿပီစိတ္ကုန္တယ္…ေတာထဲက သစ္ပင္ေပၚသြားေနမယ္…က်ားၾကီးပဲ ကုိက္ပ ေစ ေက်နပ္တယ္) ဆုိသလုိပဲ လုပ္ရေတာ့မွာေပါ့ေလ။ ဒါေတာင္ေနဖုိ့ သစ္ပင္ေလးကလည္း ထင္းစိုက္မဲ့ သူေတြနဲ့ ေတြ့လို့ ခုတ္သြားရင္ ေနစရာမရွိလုိ့ ငိုေနရအုံးမွာပါလား….

ကိုယ့္ ရဲ့ ဘေလာ့ေလး အသက္ငင္ ေနတာ နွစ္နဲ့ ခ်ီျပီးျကာေနပါတယ္၊ စာေတြ ပံုေတြ စီထားတာ အမ်ားျကီး ရွိေနေသာ္လည္းဘဲ လည္းဘဲ ေပါ့ေလ၊ ခုေတာ့ ကိုယ့္ ဘေလာ့ေလး ဖြင့္ျကည့္မိျပီး စာေလး တပုဒ္ေလာက္ေတာ့ တင္ဦးမွ ဆိုတဲ့ စိတ္ကေလးနဲ့ ေရးမိျပန္တာကေတာ့ အေပါ္က ျမင္တဲ့ အတိုင္း စာေတြ စီတာ ကေမာက္ကမ ျဖစ္ လိုင္းေတြက မညီညာ အေျကာင္းအရာက ဘာမွ မဟုတ္ ဒါေျကာင့္ မေတာ္လို့မ်ား ဒီ ေကာင္းကင္ျပာ လင့္ကို ေတြ့ မိလို့ လာဖတ္တဲ့ ညီအကို ေမာင္နွမေတြကို ဒီစာေလးနဲ့ ေတာင္းပန္ပါရေစလို့၊ စာေတြ ဆက္ေရးနိုင္ ေအာင္လဲ အမ်ားျကီးျကိုးစားပါဦးမယ္လို့ .........:)


Happy Birthday....:)

ဒါဘဲ …….ဒါဘဲ…….ဖုန္း ခ်လိုက္ေတာ့မယ္……

ဒါဘဲ …….ဒါဘဲ…….ဖုန္း ခ်လိုက္ေတာ့မယ္……

တယ္လီဖုန္း၊ တယ္လီဖုန္း ဆိုတာ ငယ္ငယ္ သိတတ္ခါစက ကလင္ ကလင္ ကလင္ ဆိုျပီးျမည္ခဲ့ တဲ့ မည္းမည္းၾကီး..ေနာက္ တျဖည္းျဖည္း ေခတ္နဲ႔ အညီ ေပၚလာတဲ့ ဖုန္းေလးေတြ သံုးခဲ့ရတယ္..ေနာင္ ဟန္းဖုန္း ဆိုတာေတြ စေပၚလာေတာ့ ဆယ္လူလာဆိုတဲ့ ဟန္းဆက္ အၾကီးၾကီး ကိုင္ခဲ့ရတယ္၊ ေနာက္ စီဒီအမ္ေအ၊ ဂ်ီအက္အမ္ ဆိုတာေတြ ေပၚလာေတာ့ ဟန္းဆက္ လွလွေလးေတြ နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ခ်ိန္းထားတာ၊ ကိုယ္ အျပင္ေရာက္ေနလို႔ အိမ္က အေမ စိတ္ပူစြာ ဖုန္းလွမ္းေခၚတာ၊ အလုပ္ ကိစၥ အတြက္ သံုးတာ ဒီေလာက္ပဲ ရွိခဲ့ေပမဲ့၊ ဒီ နိုင္ငံ စေရာက္ထဲေတာ့ တယ္လီဖုန္းဆိုတာ ပို အေရးပါမွန္းသိခဲ့တယ္၊ အလုပ္ အင္တာဗ်ဴး သြားတာ၊ ေက်ာင္းသြားတာ၊ အလုပ္သြားတာ၊ ဘယ္သြားသြား မပါမျဖစ္ သံုးခဲ့ရတဲ့ တယ္လီဖုန္း အလံုးေပါင္းလဲ မနည္ဘူး၊ ပ်က္လိုက္ ျပင္လိုက္ သံုးတာေရာ၊ ဝယ္လိုက္ ပ်က္လိုက္ သံုးတာေရာ၊ သူမ်ားေပးတာ သံုးတာေရာဆို အနည္းေလး ၁၀လံုးေတာ့ ရွိမယ္၊ေရးရင္းနဲ႔ တယ္လီဖုန္း ေၾကျငာ သလိုေတြ ျဖစ္ကုန္ပီ၊ အမွန္က တယ္လီဖုန္း အေၾကာင္းထက္ ဖုန္းေျပာတဲ့ အေၾကာင္းေလး ကိုယ္ ခံစားလိုက္ရတာေလး ခ်ေရးခ်င္တာ၊ စာက မေရးတာ ၾကာေတာ့ ဟိုေရာက္ဒီေရာက္ ေရာက္…..

ကိုယ့္နိုင္ငံမွာ ဖုန္းသံုးတာ ထားေတာ့ ဒီနိုင္ငံ ေရာက္လာေတာ့ တေယာက္အား တဲ့ အခ်ိန္ တေယာက္က မအား ၊ေနတဲ့ ေနရာေတြက တေနရာစီ ဆိုေတာ့ တေယာက္အေၾကာင္း တေယာက္ ေျပာဖို႔၊ ေမးဖို႔၊ သြားဖို႔၊ လာဖို႔ ခ်ိန္းရင္ ဒီ တယ္လီဖုန္းေလးက အေရးၾကီးဆံုးပါပဲ၊ သူမ်ားေတြ ဖုန္းေျပာရင္ေတာ့ ဘယ္လို ေျပာတယ္ မသိ၊ ကိုယ္ ဖုန္းေျပာမိရင္ တဖက္က ေခၚတဲ့ သူရဲ့ ဘာေျပာခ်င္တာလဲ အေရးၾကီးေနတာလား၊ ရိုးရိုး ပ်င္းလို႔၊ သူငယ္ခ်င္းခ်င္း ေျပာခ်င္တာလား၊ ကိုယ္ သူ စကားဆံုးေအာင္ထိ နားေထာင္ တတ္တယ္၊ ကိုယ့္ထဲကို မက္ေဆ့ လာေနေန၊ ေနာက္ထပ္ second call လာေနပေစ ကိုယ္ မကိုင္တတ္ပါဘူး၊ ေနာက္ျပီးမွ ျပန္ေခၚတတ္တယ္၊ ေျပာေနတဲ့ သူနဲ႔ ေျပာျပီးသြားလို႔ ဖုန္းခ်ရင္ေတာင္ ကိုယ္က ေနာက္မွ ခ်ပါတယ္၊ သူမ်ား ေျပာစရာ က်န္ေနေသးဦးမလား၊ က်န္ေနလို႔ လွမ္းေခၚရင္ ကိုယ္မခ်ေသးရင္ သူ ေျပာလို႔ အဆင္ေျပေအာင္ပါ၊ ကိုယ္ က ေခၚမိရင္လဲ အားလား မအားလား အရင္ေမးပါတယ္၊ ကိုယ္ ဖုန္းဆက္မိတာ အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ေနမွာ စိုးရိမ္ တတ္ေတာ့ ေတာ္ရံုေတာ့ ကိုယ္က လွမ္းမေခၚဘူး၊၊

အိမ္က ကိုယ္ရဲ႕ ေမာင္ေတြလဲ ရွိပါတယ္၊ အမ က ဆက္တာဆိုေတာ့ ကိုယ္က စကားတခြန္းေျပာလို႔ မျပီးေသး သူတို႔ ေကာင္မေလး မဟုတ္ေလေတာ့ ဟုတ္ ဒါပဲေနာ္ ဆိုျပီး ဖုန္းကို တန္းခ် သြားတတ္ပါတယ္၊ တခါတေလ ဖုန္းခ်သြားမွန္း မသိလိုက္ဘူး စကားဆက္ေျပာေနမိတယ္၊ ေနာက္ပိုင္း ေတာ္ေတာ္ သတိထားျပီး ဖုန္းမေခၚျဖစ္ေတာ့ဘူး၊ ကိုယ္နဲ႔ ပတ္သက္ရာ ပတ္သက္ေၾကာင္းေတြလဲ ကိုယ္ အဲ့လို ဖုန္းခ် သြားရင္ မၾကိဳက္ဘူး ဆိုတာ သိထားေလေတာ့ စတတ္တယ္၊ အစသန္ေတာ့ ကိုယ္ခဏခဏ စိတ္ဆိုးရတယ္၊ စိတ္ေကာက္ရတယ္၊ အမွန္က စိတ္ဆိုးစိတ္ေကာက္တယ္ ေတာ့ ဘယ္ဟုတ္မလဲ၊ စိတ္မေကာင္းျဖစ္တာ၊ ကိုယ္ အေပၚ ရက္စပတ္ မရွိဘူး၊ အေရးမထားဘူး၊ ခံစားမိတာ၊ စတယ္ ဆိုတာလဲ သိေပမဲ့ ကိုယ္ ေျပာလိုက္တဲ့ စကားတခြန္းဟာ တဘက္လူ အေပၚ ဘာျဖစ္သြားမလဲ ဆိုတာ သူတို႔ မခံစားမိေပမဲ့ ကိုယ္တိုင္ ခံစားဘူး တဲ့ လူက် ဆတ္ဆတ္ထိ မခံ ျဖစ္တယ္ပဲ ဆိုပါေတာ့......

ဒီေန႔ တမနက္လံုး အလုပ္သာ လုပ္ေနတယ္၊ စိတ္ထဲက သူေျပာလိုက္တဲ့ ဒါဘဲ…..ဒါဘဲ…..ဖုန္းခ်လိုက္ေတာ့မယ္….ဆိုတဲ့ စကားပဲ နားထဲ စဲြေနတယ္၊ သူ စလိုက္တယ္ ဆိုတာ သိေပမဲ့..ကိုယ္က အရင္ ဖုန္းကို ဦးေအာင္ခ်လိုက္ျပီး တေန႔လံုးဖုန္းမေခၚ ေတာ့ဘူး၊ ဖုန္းအရင္ မခ်ဘူး ဆိုျပီး ဘာလို့ အရင္ခ်သလဲ ေမးရင္ ကိုယ္စိတ္ဆိုးမွန္းသိေအာင္ ခ်လိုက္တာပါပဲ၊ ဒါလဲ ပတ္သက္ရာ ပတ္သက္ေၾကာင္းမို႔ပါ၊ ညီအကို ေမာင္ႏွမေတြက ဆက္ရင္ အဲ့လို မလုပ္ပါဘူး ..:D

ဒီစာေလး ေရးျဖစ္သြားတာက ကိုယ္လို ခံစားတတ္တဲ့ ေမာင္ ညီမေလးမ်ား ရွိခဲ့ရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ကိုယ္က ဆက္မိလို႔ အဲ့လို ဖုန္းခ်ေတာ့မယ္ ဆိုရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ နဲနဲ သတိေလးထားျပီး ေျပာေစခ်င္တာပါပဲ၊ ဖုန္းခ်ဖို႔ အေၾကာင္းအရင္း ကို ေျပာရင္ အလြန္ဆံုး တစကၠန္႔ ေလာက္ပါပဲ၊ အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ ေလး တစကၠန္႔ေလာက္ ေျပာလိုက္ရင္ တဖက္သူလဲ နားလည္မယ္၊ ကိုယ္လဲ ကိုယ္ လုပ္စရာ ရွိတဲ့ အလုပ္ကို ေအးေဆး လုပ္န
ိုင္မယ္၊ဒါကလဲ ကိုယ္ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ခံစားခ်က္ပါ၊ လိုက္လုပ္ရမယ္လို႔ ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ခံစားခ်က္ကေလးမ်ား တူခဲ့ရင္ေပါ့……..


သီခ်င္းက စာနဲ႔ေတာ့ မဆိုင္ပါဘူး၊ ၾကိဳက္လို႔ ေရာတင္လိုက္တာ.....းD

ဟိုဟို ဒီဒီ...

ဘေလာ့ ထဲကို အလည္ လာ အဲ မွားလို႔...ကိုယ့္ ဘေလာ့ ထဲ ကိုယ္ ဝင္ဖို႔ ပတ္စ္ဝပ္ ေမ့ ေနလို႔ ေတာ္ေတာ္ စဥ္းစားယူ ရတယ္၊ စာေရးမယ္ စာေရးမယ္ ၾကံ ေနတာလဲ ေန႔တိုင္းလိုလို ပါပဲ၊ ဒါေပမဲ့ ဘာအေၾကာင္း ကို ဘယ္လို ေရးလိုက္ရမယ္ ဆိုတာ မေရးတာ ၾကာေတာ့ စာစီမရဘူး ျဖစ္ေနတယ္၊ အဲ့လိုနဲ႔ ရက္ကို လစား လကို နွစ္မစား ခင္မွာပဲ...ဒိုမိန္း ဝယ္ေပးထားတဲ့ ေမာင္လူပ်ိုျကီး က ညည္း စာေရးမွာ လား မေရးဘူးလား ေမးမွ ေရးမွာေပါ့လို႔ သက္တမ္း တိုးထားလိုက္ ဒီေန႔ည ေရးမယ္ လို႔ ေျပာလိုက္ ေတာ့ ေရးစရာ အေၾကာင္းရွာရပီလားတဲ့၊ ေရးစရာေတာ့ အေၾကာင္း မရေသးဘူး စိတ္ထဲ ေပၚလာတာ ေရးမွာ ဒီေန့ ဂ်စ္တူ (ခ်စ္သူ) နဲ့ စိတ္ေကာက္တဲ့ အေျကာင္းေရးမယ္ ေျပာေတာ့ ညည္း ဘယ္သူနဲ့ စိတ္ေကာက္ျပန္တုန္း တဲ့၊ သူ့ခမ်ာ လူပ်ိုျကီး ပီပီ ဂ်စ္တူ (ခ်စ္သူ) လို့ ေျပာတာေတာင္ နားမလည္ရွာသူပါ၊ ထားပါေတာ့ေလ၊ သူက လူပ်ိုျကီးဆိုေတာ့၊ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္ သူ့ကို နဲနဲ လက္ခ်ာ ေပးထားေတာ့ ေနာင္ မျကာခင္ နဲနဲ တိုးတက္လာမဲ့ သေဘာေတာ့ ရွိပါတယ္၊ သူက ေက်ာင္းတတ္စားတဲ့ ေနရာ၊ စာသင္တဲ့ ေနရာေတြ မွာ အေတာ္ေလး က်ြမ္းက်င္ေလေတာ့ ေကာင္မေလးကို ေျပာခ်င္တဲ့ စကားေတြ စာထဲ ထည့္သင္လိုက္လို့ ေျမွာက္ေပးထားတယ္၊ ေရးရတာေတာ့ ခပ္လန့္လန့္ပါ၊ သူက ရန္ျဖစ္တာလဲ က်ြမ္းက်င္ေတာ့ ကိုယ့္ ကို ရန္လာေတြ့မွာလဲ ေျကာက္မိတယ္၊ ကိုယ့္ အမ ကိုေတာ့ ရန္မရွာေလာက္ပါဘူးေလ( ျကိုကာထားတာ )

ကိစၥ မ်ားေျမာင္ လူတို႔ေဘာင္ ဆိုေပမဲ့..ေမာင္ ေတြရယ္ အကိုရယ္ ညီမ ေတြရဲ႕ဂရုစိုက္မွဳ ေအာက္မွာ တာဝန္ နည္းပါးစြားနဲ႕ ေနေကာင္း က်န္းမာ စြာ ေနထိုင္လ်က္ ရွိေနတယ္၊ စာမေရးျဖစ္ေပမဲ့ ကိုယ့္ ဘေလာ့ကို မဖြင့္မိေပမဲ့ ေမာင္ ေတြရဲ႕ ဘေလာ့ထဲကေန အသစ္ တတ္သမွ် စာအားလံုးကို လိုက္ဖတ္တယ္၊ ေတာ္ရံံု ဂ်ီေတာ့ ကို မဖြင့္ ျဖစ္ေတာ့ေပမဲ့ ေဖ့စ္ဘြတ္ ထဲ ေတာ့ မနက္ အိပ္ရာက ထလိုက္တာ နဲ႕ ဝင္မိေနတယ္၊ကိုယ့္ အကိုေတြ အမ ေတြ ညီမေတြ ေမာင္ေတြ ဘာေတြ တင္ထားသလဲ လိုက္ျကည့္၊ လိုက္ဖတ္၊ ကိုယ္ နွစ္သက္တာေလး ေတြ့ ကြန္မန့္ ေရးလိုက္၊ like လုပ္လိုက္ share လုပ္လိုက္ တေန့ တေန့ မအားရပါဘူး၊ ကိုယ့္လိုပဲ မအား တဲ့ သူတေယာက္ ရွိတယ္ အိမ္မွာ အတူေနတဲ့ ေမ်ာက္ဖိုးစိန္ ေပါ့၊ ဒါေပမဲ့ သူလဲ ခုရက္ေတြ project ေတြ နဲ့ မအားရွာဘူး၊ ေဖ့ဘြတ္ကို မဝင္နိုင္ဘူး၊ သူ မရွိေတာ့ ကိုယ့္မွာ ေဖ့ဘြတ္ထဲ ဟိုတင္ ဒီတင္ ဆို အားငယ္ မိတယ္၊ ကိုယ္ တင္သမ်ွ သူက လာလာ လိုက္ခ္ လုပ္ျပီး ေပါက္ကရ ေရးေနက် ေလ၊ ေတာ္ပါပီ အိမ္က ေမာင္ေတြ ညီမေတြ အေျကာင္း ေရးရင္ ကုန္မွာ မဟုတ္ဘူး၊

က်န္ခဲ့တဲ့ တပတ္က စိတ္ဆင္းရဲစရာေတြလဲ ျကံုခဲ့ရေသးတယ္၊ ဘယ္သူမျပု မိမိမွု ဆိုသလို ကိုယ့္ရဲ့ ပိုင္ဆိုင္ သမ်ွ စာရြက္စာတမ္း ၊ မွတ္တမ္း အတိုအစေလးေတြ ပတ္စ္ပို့ ပံုေလးေတြ၊ ပိုင္သမွ် ဘဏ္ကဒ္ ေတြ ၊ ဒီနိုင္ငံ မွာအေရးျကီးဆံုးျဖစ္တဲ့ ကိုယ့္ရဲ့ ေက်ာင္းသားကဒ္ ၊ ကိုယ္ အလုပ္ထဲမွာ ျမန္မာလိုပဲ ဖတ္ရျပီး ရိုက္မရလို့ ေမာင္ငယ္ေလး က ေပးထားတဲ့ သူရဲ့ သမ့္ဒရိုက္ ေလးေတြ အို....အစံုပါတဲ့ ကိုယ့္ ရဲ့ ပိုက္ဆံ အိတ္ေလး အခိုးခံလိုက္ရတယ္၊ ပိုင္ဆိုင္သမွ် အားလံုးလိုလို အျပင္ ေငြသား တလစာ လစာပါ ပါသြားခဲ့တယ္၊ အိမ္က ေမာင္ေတြ အကိုေတြ ညီမေတြ ေရွ့မွာ ေအာ္ဟစ္ ငိုယို ခဲ့ရသလို၊ ကိုယ့္ အိပ္ရာထဲမွာလဲ ငိုခဲ့ရတယ္၊ ေပ်ာက္တာက ေပ်ာက္သြားခဲ့ပီ ငို ေနလဲ အပုိပဲ ကိုယ့္ စိတ္ကို တင္းေပမဲ့ စိတ္ ကို မထိမ္းနိုင္ေတာ့ နာမည္ တလံုး ထပ္ရလိုက္တယ္၊ ဒရမ္မာ မင္းသမီးတဲ့၊ အားအားရွိ ငိုေနတယ္ တဲ့၊ အလွူ လို့ သေဘာထားလိုက္ပါတဲ့ ၊ ေမာင္ငယ္ေလးကေတာ့ ဆီသည္မ အလွူေပါ့ အမ ရယ္ တဲ့၊ အမ်ွ...အမွ်..အမွ်...ေပါ့ေလ၊

ဒီေန့ ေက်ာင္းသားကဒ္ ေပ်ာက္တာကို သြားလုပ္ဖို့ အေျကာင္းျပျပီး ေက်ာင္းမသြားပဲ အိုင္စီေအ မွာ ရဲစခန္း ရီပို့ ျပျပီး ေက်ာင္းသားကဒ္ အသစ္ သြားလုပ္တယ္၊ နက္ျဖန္ ဆိုရင္ ေတာ့ ေက်ာင္းသားကဒ္ ျပန္ရပါပီ၊ အခ်ိန္ ေလး နဲနဲ ပိုေနေတာ့ ေျခရွည္ခ်င္တဲ့ ကိုယ့္ အက်င့္အတိုင္း စီတီးေဟာ ကို ေရာက္ေအာင္ သြားပါတယ္၊ ဂရုမစိုက္ပဲ ပစ္ထားတဲ့ ဆံပင္ေလးကို ျပုျပင္ဖို့ပါ၊ ကိုယ္ျကိုက္တာ ဝယ္စားဖို့ကေတာ့ ဒုတိယေပါ့၊ အလုပ္ကိုေတာ့ လွမ္းဖုန္းဆက္ျပီး အိုင္စီေအမွာ မျပီးလို့ နဲနဲ ေနာက္က်မယ္ ဆိုတဲ့ အေျကာင္း သတင္းပို့လိုက္တယ္၊ ဆံပင္က ေက်ာလယ္ေလာက္ထိ ရွည္ေနပါပီ၊ အဲ့တာကို ပခံုး ေက်ာ္ေက်ာ္ေလး ညွပ္ေပးပါ၊ စည္းလို့လဲရ ခနဿဒာကိုယ္ နဲ့လဲ လိုက္ေအာင္ နဲနဲ တိတာပါ၊ လွလွ ပပ လုပ္ဖို့ ေငြ က သူခိုးေနာက္ ပါသြားပီ ဆိုေတာ့ ညွပ္ရံုေလး ညွပ္ခိုင္းတာ ဆရာမက ညွပ္ရင္း အားပါသြားပံုရတယ္ ပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဆံပင္က ပခံုးေထာက္ရံုပဲ က်န္တယ္၊ ကိုယ့္ခနဿဒာကိုယ္ ပံုဆိုးဆိုးနဲ့ ဆံပင္ တိုတို နဲ့ စဥ္းစားျကည့္ျကပါ၊ ခ်စ္ရတဲ့ သူကေတာ့ အားေပးပါတယ္၊ ဆံပင္ ဆိုတာ ျပန္ရွည္ လာမွာပဲေလ တဲ့၊ တိုပေစ တဲ့...:)၊ အလုပ္ထဲ ေရာက္ေတာ့ မွန္ေလး တျကည့္ျကည့္ နဲ့ ေပါ့ေလ ေဖ့ဘြတ္ မွာလဲ မေနနိုင္ မထိုင္နိုင္ သြားေရးတယ္၊ ေကအသစ္ေလး နဲ့ လန္းတယ္ ဘာညာ ေပါ့၊ အမွန္က ကိုယ့္ဘာသာ အားေပးတာပါ၊ အဲ့ဒါ ကို အလိုက္မသိ ေမာင္လူပ်ို ျကီးက နဂိုရွိမွ နဂိုင္းထြက္တာပါလို့ ကြန့္မန့္ လာေရးတယ္၊ ဝမ္းနည္းထွာ။

အလုပ္က ၁၁ ခဲြမွ ျပီးမွာ ၉ နာရီ ေက်ာ္ေတာ့ ဖုန္းလာတယ္၊ စကားေျပာရင္း ေျပာရင္း ရန္ျဖစ္လိုက္တာ ၂ ေယာက္ ဒီေန့ စိတ္ေကာက္သည္( ဟမ္ ဘာမွေတာ့ မဆိုင္) :D

ေမာင္လူပ်ိုျကီး ဒိုမိန္းေလး သက္တမ္း တိုးေပးေအာင္ ဒီေန့ စာတပုဒ္ မျဖစ္ျဖစ္ ေအာင္ ျဖစ္ညွစ္ ေရးလိုက္သည္၊

လမ္းျကံုရင္ ျကံုသလို ေရးေနဦးမွာပါ....:)

လေရာင္လမ္းေဆြး

လမ္းေလး ရဲ႕ အစကို ကိုယ္ျပန္ေရာက္လာသည္၊ မ်က္ရည္ေတြ ကုန္ေအာင္ သုတ္လိုက္ျပီး တခ်က္ျပဳံးလိုက္သည္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားေပးေသာ အျပံဳးေပမဲ့ မပီျပင္မွာ ေသခ်ာေနသည္၊ ဒီလမ္းေလး ထဲမွာ ကိုယ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္ ေတြ႕ေနက် လမင္းၾကီးကို ၾကည့္ေနက်ေလ။

ကိုယ့္ ေျခလွမ္းေတြကို ဆက္လွမ္းရနိုး၊ ရပ္လိုက္ရနိုး စဥ္းစားေနတုန္းမွာပဲ ကိုယ့္ ကို သူျမင္သြားခဲ့သည္၊ သူ႕မ်က္ဝန္းမွာ အံ့ၾသရိပ္ေတြေတာ့ ထင္မေနခဲ့ပါဘူး၊ အရင္တုန္းက ဆိုရင္ ဘာကိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လွည့္မၾကည့္ စတမ္း ျပတ္သားနိုင္ခဲ့ေပမဲ့ သူ နဲ႕ ပတ္သက္လာရင္ မျပတ္သားနိုင္ခဲ့တာ သူ သိေနမွာပါ။

သူ႕ မ်က္ႏွာေပၚက ဟန္ေဆာင္မႈ မပါတဲ့ အျပဳံး တခုကို ကိုယ္ လွမ္းျမင္လိုက္ရသည္၊ ကိုယ့္ မ်က္ႏွာေပၚမွာလည္း အလားတူ အျပံဳးတခု ရွိေနမွာေတာ့ အမွန္ပါ၊ ကိုယ္ တို႕ ဟန္ေဆာင္ မ်က္ႏွာဖံုးေတြ မသံုးခဲ့ ၾကဘူးေနာ္၊ သူေရာ လမင္းၾကီး ကို လာၾကည့္တာပဲလား…၊

ေဟာ…ၾကည့္…….ဟိုမွာ လမင္းၾကီး ထြက္ေတာ့မယ္..

ေကာင္းကင္ နီဝါေရာင္ မလင္းတလင္းကေန တျဖည္းျဖည္း ဝါဝါ လင္းလာျပီ၊ အဝါ ေရာင္ လင္းလာတာကို ၾကည့္ရင္း၊ ေဟာ…လဝန္း ရဲ႕ အစြန္းေလး ရိပ္ခနဲ ေပၚလာတာဟာ ကဗ်ာ မဆန္လိုက္ဘူး လား…ဟင္..ရႊန္း ျမျမ လေရာင္ ဆိုတာ ဒါ ကို ေခၚတာရယ္၊ တကယ္ေတာ့ ည ဆိုတာလည္း လ ရွိေနမွ ျပည့္စံုသည္ မဟုတ္ တဲ့၊ လ ရွိေနေသာ ည၊ လ မရွိေသာည၊ လ ႏွင့္နီးေသာည၊ လ ႏွင့္ ေဝးေသာည ဘယ္လို ည မ်ိဳးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့၊ ည ဆိုသည္ ကေတာ့ သူ႕ အရည္အခ်င္းႏွင့္ သူ အမ်ိဳးမ်ိဳး ဆန္းၾကယ္စြာ ရင္ခုန္စရာ ေကာင္းေနမွာပါပဲ လို႕ ဆိုေပမဲ့….

ကိုယ့္ရဲ႕ ညေတြကေတာ့ လြမ္းဆြတ္မႈေတြနဲ႕ မေတြ႕ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူ႕ကို ဘယ္ႏွၾကိမ္ သတိရမိသလဲ ဆိုရင္ ကိုယ္ မေရတြက္နိုင္တာ ေသခ်ာသည္၊ မာနေတြနဲ႕ ဘယ္လိုပဲ တင္းခံခံ၊ လြမ္းတဲ့ စိတ္ကိုေတာ့ ေဖ်ာက္မရခဲ့တာ အမွန္…

ဒါဟာ ကိုယ့္ရဲ႕ ေပ်ာ့ညံ့ခ်က္ ျဖစ္နိုင္ပါသည္၊ ဒါမွ မဟုတ္ ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႕ ႏွလံုးသားရဲ႕ ဆႏၵကို ျဖည့္ဆည္းျခင္းလည္း ျဖစ္နိုင္သည္၊ အလြမ္းေတြကို နိုင္ေအာင္ ေဖ်ာက္ျပီးဘဝမွာ ေပ်ာ္ေအာင္ ေနနိုင္ရမည္ေလ၊ အသက္ရွင္ေနသည့္ ကာလ တေလွ်ာက္မွာ လုပ္ခ်င္တာကို လုပ္သင့္တာကို ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ရပါဦးမည္၊ ဒါမွ လူျဖစ္ရက်ိဳး နပ္မွာေလ၊


ကိုယ္ တို႕႔ွႏွစ္ေယာက္ ဒီလမ္းေလး ေပၚမွာ သာသာယာယာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ အျမဲတမ္း လျပည့္ညေတြ ျဖစ္ခ်င္တာပါပဲ။

လဆုိတာ အၿမဲတမ္း မသာႏိုင္.. မလင္းႏိုင္… မၿပည့္ႏိုင္ေလေတာ့လဲ ကိုယ့္ဆႏၵေတြကို မ်ိဳသိပ္ရင္း……