Posted by
ေကာင္းကင္ျပာ
at
Thursday, March 18, 2010
ကိုယ္ ေရွ႕ကို သူ ေရာက္လာမယ္လို႔ ဘယ္သိထားလိမ့္မလဲေနာ္၊ တရက္ ေပါ့၊ ကိုယ့္ အတန္းထဲမွာ တေယာက္ထဲ ရွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက သူ႕ သူငယ္ခ်င္း ေက်ာင္းကို လာလိမ့္မယ္တဲ့၊ ကိုယ္ တို႔အတန္းကို တက္မွာလား ေမးမိေတာ့၊ မဟုတ္ဘူး၊ သူ ေက်ာင္းရံုးခန္းကို ခဏ လာတာတဲ့၊ ဟင္ တို႕ ေက်ာင္းကပဲလား ဆိုေတာ့ ဟုတ္တယ္ ၊ သူ တတန္းျပီးလို႔ ေနာက္ အတန္းအတြက္ ရံုးခန္း မွာ ေငြလာသြင္းတာတဲ့၊ ေအး လာေပါ့၊ ျပီးရင္ ကိုယ္ သြားမဲ့ ေနရာ ေတာ့ နင္လိုက္ေပးရမွာေနာ္ ဆိုေတာ့ ေအးပါတဲ့၊ ေက်ာင္းဆင္းေတာ့ သူ႕ သူငယ္ခ်င္း ဆိုသူ အတန္းေရွ႕မွာ ေရာက္ေနျပီ၊ သူတို႔ခ်င္း စကားေျပာတာကို အတန္းေရွ႕မွာ ကိုယ္ ေစာင့္ေနျပီး ေတာ္ၾကာေနေတာ့ သူတို႔ ၂ေယာက္လံုး ကိုယ့္ အနား ေရာက္လာတယ္၊ ကိုယ့္ အရပ္ထက္ ၇ လက္မ ၈ လက္မ ပိုေနတဲ့ သူ တေယာက္ကို ကိုယ့္ ေမာ့ၾကည့္ျပီး ျပံုးျပမိပါတယ္၊ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းက သူ ဘယ္သူပါဆိုတာ မိတ္ဆက္ေပးတယ္၊ သူပါ ငါတို႔နဲ႕ တူတူ လိုက္မယ္ တဲ့၊ ေအးလိုက္ေလ လို႔ပဲ ကိုယ္ ေျပာျပီး ေရွ႕က ထြက္လာလိုက္တယ္၊ ကိုယ္ သြားမဲ့ ေနရာက ေက်ာင္း နဲ႕ သိပ္ မေဝးတဲ့ အတြက္ လမ္းပဲ ေလွ်ာက္သြားၾကမွာ ဆိုေတာ့ လမ္းမွာ စကားေျပာရင္း ေလွ်ာက္ရင္း သူေမးတယ္၊ ဘာသြားလုပ္ၾကမွာလဲ့တဲ့၊ အဲ့ေတာ့ ကိုယ္လဲ ကိုယ္ ဝယ္စရာ ရွိလို႔ ေက်ာင္းတတ္တဲ့ ေနတိုင္း ကုိယ္သြားတယ္ ေျပာေတာ့ က်ေနာ္ လဲ ဝယ္စရာ ရွိလို႔တဲ့၊ တိုက္ဆိုင္ခ်င္ေတာ့ သူဝယ္မဲ့ ပစၥည္းနဲ႕ ကိုယ္ ဝယ္မဲ့ ပစၥည္း တူတူ ျဖစ္ေနခဲ့တာ အဲ့ဒီေနရာ ေရာက္မွ သိခဲ့ရတယ္၊ ဝယ္စရာ ရွိတာ ဝယ္ျပီး ကိုယ္က လက္ဖက္ရည္ ၊ ေကာ္ဖီ ၾကိဳက္သူ တေယာက္ဆိုေတာ့ လက္ဖက္ရည္ ေသာက္ျပီးမွ ျပန္မယ္ ေနာ္လို႔ သူငယ္ခ်င္း ကို ေျပာမိေတာ့ သူ တိုက္ပါရေစတဲ့၊ ကိုယ္ သူ႕ကို တခ်က္ စိုက္ကနဲ ၾကည့္မိလိုက္တယ္။
လက္ဖက္ရည္ ေသာက္ျပီး ျပန္ေတာ့မယ္လဲ ဆိုေရာ၊ သူက ေက်ာင္းမွာ ေငြသြင္းေဘာက္ခ်ာ က်န္ခဲ့လို႕ ျပန္သြားယူ ရမယ္ ေျပာလာတယ္၊ စိတ္ထဲက ထင္လိုက္မိတယ္၊ ကိုယ့္ အိမ္ဟာ ေက်ာင္းနားမွာ ဆိုျပီး ေျပာလိုက္မိတာမွားမ်ား သြားေလသလားေပါ့၊ကိုယ့္ ကိုယ္ ကို အထင္ၾကီးမိတာပါ၊ ကိုယ္ဟာ ေခ်ာေခ်ာလွလွ မိန္းကေလး တေယာက္မွ မဟုတ္တာ၊ ဒီအေတြးကို ခ်က္ခ်င္း ဖယ္ထုတ္လိုက္ျပီး သူနဲ႕ တူတူ ကိုယ္က ကိုယ့္အိမ္ျပန္သလို သူက ေက်ာင္းကို ျပန္ဖို႔ ၂ေယာက္ထဲ ျပန္ျဖစ္ခဲ့တယ္၊ ကိုယ္ဆိုတာက မိန္းကေလး အေပါင္းအသင္းသာ နည္းတာ၊ ေယာကၤ်ားေလး သူငယ္ခ်င္း မ်ားတဲ့သူတေယာက္ ျဖစ္ေနတဲ့ အတြက္ သူနဲ႕ ၂ေယာက္ထဲ ျပန္ရတာကို ဘယ္လိုမွ မေနပဲ ဟိုးအရင္ထဲက ခင္ခဲ့သူေတြလို ၂ေယာက္ စကားတေျပာေျပာနဲ႔ ျပန္ျဖစ္ခဲ့တယ္၊ မေကာင္းတာ တခုကေတာ့ သူ႕ကို စကားေျပာရင္ ေမာ့ေမာ့ျပီး ေျပာရတာ တခုပါပဲ၊ ကိုယ့္ အိမ္နား အေရာက္မွာေတာ့ သူက ေက်ာင္းဘက္ လမ္းမကူးခင္ ကိုယ့္ ဖုန္းနံပါတ္ေလး ေပးထားပါ ဆိုျပီး ေတာင္းလာခဲ့တယ္၊ ကိုယ္လဲ ရိုးသားစြာေပးလိုက္ သလို သူ႕ဖုန္းနံပါတ္ကိုလဲ ယူ ထားလိုက္တယ္။
ေနာက္ေန႕ေတြ ကိုယ္ေမ့ေမ့ ေပ်ာက္ေပ်ာက္ပဲ ကိုယ္လဲ သူ႕အေၾကာင္း မေျပာမိသလို ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းကလဲ သူ႔ အေၾကာင္းေတြ မေျပာခဲ့ပါဘူး၊ ကိုယ့္တို႔ရဲ႕ စာသင္ခ်ိန္ေတြကို ပံုမွန္အတိုင္း ျဖတ္သန္းလာရင္း တရက္မွာ ကိုယ္႕သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ ထမင္းစားဖိတ္ထားလို႔ သူ႕အိမ္ရဲ႕ အျပန္လမ္း ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ ကိုယ္ ငိုက္ေကာင္းေနခ်ိန္ မက္ေဆ့ တေစာင္ ဝင္လာခဲ့တယ္၊ ဘယ္မွာလဲ ဆိုတဲ့ သူရဲ႕ မက္ေဆ့ကို ဖတ္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုယ္ အိပ္ခ်င္စိတ္ေပ်ာက္ျပီး ဟုတ္ရဲ႕လားဆိုျပီး ၂ေခါက္ ၃ေခါက္ ျပန္ဖတ္လိုက္ ပါတယ္၊ ျပီး ကိုယ္ အိမ္ျပန္ေနတယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းေလး ျပန္လိုက္ျပီး ျပန္ငိုက္မယ္ စဥ္းစားယံု ရွိေသး ေနာက္တေစာင္ ဝင္လာတဲ့ ဖုန္းရဲ႕ လႈပ္ခတ္မႈေၾကာင့္ ကိုယ္ ဖုန္းကို တေခါက္ျပန္ဖြင့္လိုက္ေတာ့ ဒီ အခ်ိန္ၾကီး အိမ္ျပန္ေနရေအာင္ ဘယ္သြားတာလဲ ၊ ဘယ္သူနဲ႕လဲ၊တေယာက္ထဲလား၊ ဘာသြားလုပ္တာလဲ ဆိုတဲ့ မက္ေဆ့ အရွည္ၾကီး ေတြ႕လိုက္ရေတာ့ တခ်က္ျပံဳးမိသြားတယ္၊ ကိုယ္ျပန္ပို႔လိုက္တဲ့ မက္ေဆ့က ယူ နဲ႕ဘာဆိုင္လဲ ဆိုတဲ့ စကားတခြန္းတည္း၊ ခ်က္ခ်င္း ျမည္လာတဲ့ ဖုန္းေခၚသံကို ကိုယ္ လစ္လ်ဴရႈ လိုက္ျပီး ဖုန္းကို အျပီးပိတ္ျပီး အိမ္ေရွ႕ ဘတ္စ္ကားမွတ္တိုင္ထိ ကိုယ္ ငိုက္ျပီး လိုက္လာခဲ့ေတာ့တယ္၊
ေနာက္ေန႔ မနက္ ကိုယ့္ ေက်ာင္းေရွ႕ ဘတ္စ္ကားမွတ္တိုင္ မွာ သူ႕ကိုေတြ႕လိုက္ရတဲ့အတြက္ ကိုယ္ မအံၾသ ေတာ့ပါဘူး၊ ထင္ထားျပီးသားပဲေလ၊ ဒါေပမဲ့ သူ ကိုယ့္ဆီ မလာခဲ့ဘူး၊ ကိုယ္ ေက်ာင္းခန္းထဲ ေရာက္ေတာ့ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းကို သူ ေရာက္ေနတယ္ ဆိုတာ မေျပာျပမိေတာ့ဘူး၊ သူ ကိုယ့္ဆီ လာတယ္ ဆိုတာ ကိုယ့္ ဘက္က ေသခ်ာသြားတဲ့ အတြက္ အဲ့ေန႕ စာသင္ခ်ိန္ေတြ ဘယ္လို ကုန္သြားလဲေတာင္ မသိလိုက္ေအာင္ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္၊ ကိုယ့္ ကိုယ္ကိုလဲ မေက်မနပ္ ျဖစ္မိတယ္၊ ကိုယ္ ဒီလို မျဖစ္သင့္ဘူးေလ၊ သူ႔အေၾကာင္းေတြ ဘာမွ မသိပဲ ကိုယ့္ ရင္ထဲကို အဝင္မခံခ်င္တဲ့ စိတ္ရယ္၊ သူ႔ အေၾကာင္းေတြ ကို သိခ်င္ေနတဲ့ စိတ္ရယ္ လြန္ဆဲြ ေနသလိုပဲ၊ ဒါေပမဲ့ မိန္းကေလး တေယာက္ရဲ႕ သဘာဝ စိတ္အရ သူ႕ အေၾကာင္းကို သိမွ ျဖစ္ေတာ့မယ္ ဆိုတာ ကိုယ္ သိလာတဲ့ အတြက္ ကိုယ့္ သူငယ္ခ်င္းကို ခဏ နားခ်ိန္ေလးမွာ သူ႕အေၾကာင္းေတြ ေမးခဲ့ မိတယ္၊ ကိုယ့္ ေမးခြန္းေတြကို သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ရိုးရိုးသားသား ေျဖသြားတယ္၊ ရိုးသားသူ တေယာက္ဆိုတာ သိလိုက္ရတဲ့ အတြက္ ကိုယ့္ ေက်နပ္သြားခဲ့မိတယ္၊
ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မွာ ရင္ခုန္ေနတယ္ ဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္ မဟုတ္တဲ့ ခံစားခ်က္ တခုကို ရင္မွာပိုက္ျပီး သူရွိေနမဲ့ ကားမွတ္တိုင္ကို ကိုယ္ တည့္တည့္ ေလွ်ာက္သြားခဲ့တယ္၊ သူ႕ဆီက အျပံုးတစ ကို ကိုယ္ လက္မခံပဲ ကိုယ္ ေမးခ်င္တာကို အရင္ ေမးလိုက္မိတယ္၊ မင္း ကိုယ့္ ကို ေစာင့္ေနတာလား ေမးေတာ့ ဟုတ္တယ္ တဲ့ ေစာင့္ေနတာ ကိုယ္တို႕ ဝယ္ေနက် သြားဝယ္မယ္ေလလို႕ သူ ေျပာလာတယ္၊ ကိုယ္ ေန႕တိုင္း သြားတယ္လို႔ ဘယ္သူ ေျပာလဲ ထပ္ေမးေတာ့ ေက်ာင္းတတ္တဲ့ ေနတိုင္း သြားတယ္ ဆို လို႕ ေျပာလာေတာ့ ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္ ေျပာျပထားမိတာ သတိရသြားတယ္၊ လမ္းေလွ်ာက္ သြားမွာလား ကားစီးမွာလား ေမးလာေတာ့ လမ္းပဲ ေလွ်ာက္ရေအာင္လို႔ ျပန္ေျဖလိုက္တဲ့ ကိုယ့္ စကား ကို ရယ္စရာ တလံုးမွ မပါပဲ ကုိယ္ ရယ္လိုက္မိသလိုပဲ၊ အရယ္သန္တယ္ေနာ္ လို႔ သူ ေျပာတဲ့ စကားသံကို ၾကားမိေတာ့ ကိုယ္ အသံထြက္ တကယ္ ရယ္မိသြားတယ္၊ ဟုတ္တယ္၊ ကိုယ္ အရယ္သန္တယ္၊ ကိုယ္တိုင္ စကားေျပာ နည္းေပမဲ့ သူမ်ားေျပာတာကို ဂရုတစိုက္ နားေထာင္ေပးတတ္ျပီး ရယ္စရွိရင္ ဟန္မေဆာင္တတ္ဘူးလို႕ ေျပာမိေတာ့ ရယ္စရာ မပါပဲ သူလဲ လိုက္ရယ္တယ္၊ အဲ့လို ရယ္လိုက္တဲ့ အသံဟာ ကိုယ္ တို႔ ၂ေယာက္ ကို ပိုျပီး နီးကပ္သြားေစခဲ့တယ္ ထင္တယ္၊ ကိုယ္တို႕ အရင္းႏွီးဆံုး သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့တယ္၊ေပ်ာ္စရာဆို တူတူ ေပ်ာ္တယ္၊ တေယာက္ အားငယ္ေနရင္ တေယာက္အားေပးတယ္၊ တေယာက္ အခက္အခဲ ရွိရင္ တေယာက္ ကူညီတယ္၊ တေယာက္ ဝမ္းနည္းမႈကို တေယာက္ မွ်ယူတယ္၊ ဒီလို ရက္ေတြ လေတြ ၾကာလာေတာ့ သူ ကိုယ့္ ကို ခ်စ္တယ္လို႕ ဖြင့္ေျပာလာခဲ့တယ္၊ တျခား မိန္းကေလးေတြ နဲ႕ မတူတဲ့ ကိုယ္ကလဲ သိတယ္ေလ လို႕ ျပန္ေျပာခဲ့ေတာ့ ဟင္ ရွက္လဲ မရွက္တတ္ဘူးလို႕ ေျပာလိုက္တဲ့ သူ႕စကား အျပီးမွာ ကိုယ္ တို႕ ၂ေယာက္လံုး ရယ္ေမာလိုက္မိၾကတယ္၊ ကိုယ္ သူ႕ကုိ ခ်စ္တယ္ ဆိုတာ လဲ သူ သိမွာပါပဲ။
ဂ်င္းေဘာင္းဘီ အရွည္ နဲ႕ တီရွပ္ လက္ျပတ္ကို အျမဲ ဝတ္တတ္ျပီး ကိုယ့္ထက္ ငယ္ ေနေပမဲ့ ကိုယ္ေရွ႕ ေရာက္ရင္ လူၾကီးပဲ လုပ္ခ်င္ပါတယ္ အျမဲ ေျပာတတ္ခဲ့သူ ၊ ကိုယ္က ကိုယ္လို႕ ေျပာတာကို အေျပာမခံေတာ့ပဲ သူကိုယ္သူ ကုိယ္ လို႔ ေျပာတတ္ခဲ့သူ၊ လမ္းကူးတာ ေၾကာက္တတ္တဲ့ကိုယ္ သူ႕ လက္ကို တဲြ မိရင္ သူ႕လက္ကို လာမတဲြနဲ႕ သူကပဲ တဲြမယ္ ဆိုျပီး ပခံုးဖက္ လမ္းကူးေပးခဲ့သူ၊ တခါတေလ ကိုယ့္ ကို နားမလည္ဘူးလို႔ ေျပာတတ္ခဲ့တဲ့ သူ၊ ခု ကိုယ့္နားမွာ သူ မရွိဘူးေလ၊ သူနဲ႕ ကိုယ့္ ၾကားမွာ အမုန္းဆိုတာမရွိ၊ နားမလည္မႈဆိုတာ မရွိ၊ အေၾကာင္းတခု ေၾကာင့္ ေဝးရာ မွာ ေန ေနရေပမဲ့၊ အေဝးကေန သူ သတိရေနတယ္၊ လြမ္းေနမယ္ ဆိုတာ ကိုယ္ ယံုၾကည္ေနတယ္၊ ကိုယ္ အြန္လိုင္း မရွိခ်ိန္၊ ခ်န္ထားခဲ့တတ္တဲ့ သူ႕ မက္ေဆ့ ေလးေတြကို ကိုယ္ ဖတ္မိရင္ ကိုယ့္ နားရွိေနသလို ခံစားရတယ္၊ ခုခ်ိန္ထိ ကိုယ့္ ဖုန္းနံပါတ္ ကို အလြတ္မရတတ္တဲ့ ကိုယ္ဟာ သူ႕ဖုန္းနံပါတ္ကို ဘယ္အခ်ိန္စဥ္းစား စဥ္းစား မွတ္မိ ေနတတ္တာဟာ ကိုယ္ လဲသူ႕ကို သတိရေနလို႔ေပါ့၊ တေန႕ေန႕ ေပါ့ ခ်စ္သူ၊ ကိုယ့္တို႕ ၂ေယာက္ ဖူးစားမကုန္၊ ကံ မကုန္လို႔ ျပန္ဆံုခဲ့ ရင္……………
စာမေရးတာ ၾကာလို႔ စာတပုဒ္ ျဖစ္ေအာင္ ေရးလိုက္တာပါ၊ တကယ္ လားလို႔ လာမေမးေၾကး......
Posted by
ေကာင္းကင္ျပာ
at
Friday, March 5, 2010
ဟို အရင္ အတိတ္က ဇာတ္လမ္းေတြ အေၾကာင္း စဥ္းစားရင္း အရင္က ခင္ခဲ့ရတဲ့ ခုထိလဲ ခ်စ္ခင္ေနဆဲ သူငယ္ခ်င္း ေတြ အေၾကာင္း သတိရမိတယ္၊ လက္ခ်ိဳး ေရတြက္လိုက္ရင္ မိန္းကေလး သူငယ္ခ်င္းရယ္ဆုိလို႕ ၅ ေယာက္ထဲ ရွိတယ္၊ ကိုယ့္ကို ခု ဒီက ဘေလာ့ေမာင္ႏွမေတြ ေခၚသလိုဆို သူတို႕ေတြကို လူဆိုးမၾကီးေနာက္က ၁၊ ၂၊ ၃၊ ၄ တပ္ေပးရမယ္၊ တေယာက္တမ်ိဳး သိပ္ဆိုးတယ္၊
ကိုယ္ကလဲြရင္ က်န္တဲ့ သူငယ္ခ်င္း ၄ေယာက္က အေခ်ာအလွ ေလးေတြ ခ်ည္းပဲ၊ တေယာက္ကဆို မ်က္လံုးဝိုင္းဝိုင္း၊ မ်က္ခံုးလွလွေလး၊ ဒါေပမဲ့ သူက စိတ္ပုတ္တယ္၊ သူမ်ားေတြကို ပုတ္တာ မဟုတ္၊ ကိုယ့္တို႔ သူငယ္ခ်င္း ၄ေယာက္ အေပၚကို ပုတ္တာ၊ ကိုယ္တို႔ ၅ေယာက္မွာ ကားေမာင္းတတ္တာ ကိုယ္ရယ္ သူရယ္ ၂ေယာက္ထဲ ရွိတယ္၊ သူက ကားေမာင္း ၾကမ္းတာ မဟုတ္၊ ရမ္းတာ၊ သူ ေမာင္းရင္ ကိုယ္တို႔ ဘယ္သူမွ မစီးခ်င္ဘူး ဆိုတာ သိေနတဲ့ အတြက္ ကိုယ္ေတြ အေပၚ မၾကည္မလင္တဲ့ ေန႔ေတြဆို သူ ေမာင္း ကို ေမာင္းရမွ ဆိုျပီး ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ အကုန္တေအာင္ ေမာင္းတတ္တယ္၊ ကိုယ္တို႔ သူ႕ကို စိတ္ပုတ္မ လို႕ ေခၚတယ္၊ သူနဲ႕ ခဲြေနရတာေတာ့ ၅ႏွစ္ ေက်ာ္သြားျပီ၊ ခု သူ အေမရိကားမွာ ေပ်ာ္ေနေလာက္ပီေပါ့။
ဒုတိယ လူဆိုးမၾကီးကေတာ့ ကိုယ္တို႔ထဲမွာ အသက္အၾကီးဆံုး၊ ေနရာတကာ၊ သူ မပါမျပီး ဆရာ လုပ္လြန္းလို႔ ဆရာမၾကီးလို႔ ေခၚတဲ့ တေယာက္ အရပ္ရွည္ရွည္၊ ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း၊ ညိဳေခ်ာ ေခ်ာသူေပါ့၊ တေနရာရာ သြားဖို႔၊ တခုခု စားဖို႔ သြားမယ္ဆို သူ မစားဖူးတာ မရွိ၊ မခ်က္တတ္တာ မရွိ၊ သူ အကုန္သိ၊ အကုန္ တတ္၊ ကားေမာင္းတဲ့ ကိုယ့္ကို ေတာင္ ဒီလမ္းကေမာင္းေလ၊ ဟိုလမ္းကို သြားေလ၊ ဒါေလးေတာင္ မသိဘူးလား၊ ေဘးကေန ပြစိပြစိ၊ ဆရာ လုပ္ေနတတ္သူေပါ့၊ ေနာက္ သူ အတင္းေျပာတတ္တယ္ သိလား၊ သူမ်ားအေၾကာင္းေတာ့ မဟုတ္၊ ဖုန္း တလံုးနဲ႕ တေယာက္အေၾကာင္းကို ေနာက္တေယာက္ကို ဆရာ မလုပ္လိုက္ရသမွ် လိုက္ေျပာေနတတ္သူ၊ တခါတေလ ၅ေယာက္လံုး တူတူ ရွိေနတာေတာင္၊ ေဘးနားကပ္ျပီး ဆရာလုပ္၊ အတင္းေျပာတတ္တယ္၊ ခု သူဆရာလုပ္တာ ပြစိပြစိ၊ အေျပာမခံရတာ ၃ႏွစ္ျပည့္ေတာ့မယ္၊ သူကေတာ့ ရြာမွာ ေပ်ာ္လို႔ေပါ့။
ေနာက္ မင္းသမီးတလက္ကေတာ့ အဲ ေနာက္တေယာက္ကေတာ့ မင္းသမီးနဲ႔ တူတယ္ ေျပာခ်င္တာ၊ အိျႏၵာေက်ာ္ဇင္ လိုလို ဘာလိုလိုေပါ့၊ လွလွေလး၊ ကိုယ္တုိ႔ ထဲမွာ ေမာ္ဒယ္ေပါ့၊ သူလဲ လွလွပပေလး ဝတ္စားေနထိုင္သလို၊ ကိုယ္ေတြကိုလဲ လွေနမွ၊ စတိုင္က်ေနမွတဲ့၊ ကိုယ္လို ဝတ္ခ်င္ရာ ဝတ္တတ္တဲ့ သူနဲ႕ ေတြ႕ရင္ေတာ့ သူ ဘယ္လိုပဲ လွခ်င္ပခ်င္၊ စတိုင္ က်ခ်င္ခ်င္၊ ကိုယ့္ေၾကာင့္ ဒုကၡ ေရာက္ရတယ္၊ တခုခု သြားစရာရွိလို႔ အားလံုး ခ်ိန္းၾကရင္ သူ ကိုယ့္ကို မွာတတ္တာက ေပါက္ကရ စကပ္နဲ႕ အက်ီၤေတြ တဲြဝတ္မလာခဲ့နဲ႕ ေနာ္ တဲ့:D၊ သူကက် ဘာလုပ္လုပ္ မျပတ္သားဘူး၊ မဆံုးျဖတ္ရဲဘူး၊ ကိုယ္ ဘာလုပ္ခ်င္တယ္ ဆိုတာ မသိဘူး၊ သူမ်ားေတြ ဝိုင္းဆံုးျဖတ္ေပမွ လက္ခံခ်င္သူ၊ ခုခ်ိန္မွာေတာ့ အရာရာ ကိုယ္ပိုင္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြနဲ႔ နာမည္ၾကီး ဒီဇိုင္းနာ တေယာက္ ျဖစ္ေနပါပီ၊သူဆဲြ ေပးတဲ့ ဒီဇိုင္းနဲ႕ စတိုင္က်က် အဝတ္ေလးေတြ ခုခ်ိန္ ဝတ္ခ်င္ေသးတယ္။
ေနာက္ဆံုးတေယာက္ကေတာ့ ကိုယ့္လိုပဲ ျပန္မေျပာ နားမေထာင္တေယာက္ေပါ့၊ ရုပ္ကေလးၾကည့္လိုက္ရင္ ဘယ္သူ႕ေမးေမး အသက္အစိတ္ မျပည့္ေသးဘူး ထင္ရတယ္၊ သူ႕ ဘယ္လို ေခၚရမလဲ၊ ထင္တိုင္းၾကဲ ေပါ့၊ တေနရာရာ သြားခ်င္ျပီလား၊ လုပ္ခ်င္ျပီလား၊ ဘာမွ လွည့္မၾကည့္ဘူး၊ ဘယ္သူမွ မတိုင္ပင္ဘူး၊ လုပ္ျပီးျပီ၊ သြားျပီးျပီ ဆိုမွ အားလံုးကို ေျပာျပတယ္၊ သူ သိပ္ဆိုးတယ္ း) ၊ သူအေၾကာင္းေတာ့ သိပ္မေရး ေတာ့ဘူး၊ သူ႕ကို ကိုယ္မလြမ္းဘူး၊ သတိရမေနဘူးေလ၊ ဘာလို႔လဲဆို သူက ခု ဒီမွာ ကိုယ္နဲ႕ တူတူေနတာ ၂ႏွစ္ေက်ာ္ေနျပီကိုး၊ သူအေၾကာင္း ထည့္ေရးရင္ ကိုယ့္ဘေလာထဲလဲ ဝင္ဖတ္ေရာ တခါထဲ အထုအေထာင္း ခံရမွာ က်ိန္းေသတယ္၊ ေၾကာက္ရတယ္…း)
သူငယ္ခ်င္းေတြ ကို သတိရေနလို႔ ေရးမိေနတာ သူတို႕ေရာ ကိုယ့္ကို သတိရေနပါမလား….
ကိုယ့္အေၾကာင္းလား???
အားလံုးသိေနျပီးသား၊ ဘာေရးစရာလိုလဲ၊ ေခ်ာေခ်ာ၊ လွလွ၊ ဝဝ၊ ပုပု၊ ဘေလာ့ေမာင္ႏွမေတြ မၾကိဳက္တာဆို ဘာမွ မလုပ္( ကိုယ္ၾကိဳက္တာပဲ ကိုယ္လုပ္တာ) အလိမၼာေလးအေၾကာင္း ေရးစရာကို မရွိ…း)
လူဇိုးမၾကီးလို႔ ဘာေၾကာင့္ ေခၚၾကမွန္းကို မသိ..:D
Posted by
ေကာင္းကင္ျပာ
at
Wednesday, February 24, 2010
ကိုယ့္ အၾကိဳက္ တဲ့ ညီမငယ္ ဇြန္မိုးစက္က လာတဂ္ ထားတယ္၊ ေငြ အေၾကြးေတြ မရွင္း နိုင္ေသးခင္ စာအေၾကြးေတြ ေတာ့ ရွင္းဦးမွ ဆိုျပီး ေရးမလို႔စဥ္းစားေတာ့ ၾကိဳက္တာထက္ မၾကိဳက္တာေတြ က ပိုမ်ားေနတယ္၊ ကိုယ့္ေရွ႕ က မမ ေတြ ေရးသြားသလို လံုခ်ည္ ေလး ေတြ ခ်ျပရေအာင္လဲ လူရင္းေတြ သိပါတယ္၊ လံုခ်ည္ေလး ၃ ကြင္း ထဲ ပါတာ အဲဒီ ၃ကြင္း ကို ခု ၃ႏွစ္ျပည့္တဲ့ ထိ ဝတ္မလား စဥ္းစားေနတုန္း၊ လူၾကံဳ ရွိတယ္ ဆိုလို႔ အိမ္ကို လုံခ်ည္ ဝတ္စရာ ကုန္လို႔ ၃ကြင္းေလာက္ ထည့္ေပးလိုက္ပါလို႔ မွာလိုက္ရတယ္၊ လူၾကံဳ ညီမေလး ေတာ့ ျပန္ေရာက္ပါျပီ ၊ လံုခ်ည္ ၄ကြင္းပါတယ္ လို႔ သတင္းရထားတယ္၊ လံုခ်ည္ ဝတ္တယ္ ဆိုျပန္ေတာ့ လွလွ ပပ ခ်ပ္ခ်ပ္ရပ္ရပ္ ဝတ္တတ္တာ မဟုတ္၊ ဝတ္လိုက္ရင္ ဘိုသီ ဘပ္သီ၊ စြန္ ေတာင္ဆဲြ၊ လံုးဝတ္တတ္တယ္၊ ခႏၱာကိုယ္က အသက္ၾကီးလို႔ ဝလာရတဲ့ ၾကား လံုခ်ည္ကို လံုးဝတ္ထားတဲ့ ပံု ျမင္ေယာင္ၾကည့္ပါ၊ စည္ပိုင္း ကို ပတ္ထားသလို ပံုမ်ိဳး၊ ကို္ယ္ကိုယ္တိုင္ ေတာ့ မွန္ နဲ႔ ရန္ျဖစ္ထားပါတယ္၊
လံုခ်ည္ ၾကိဳက္သလားဆို ၾကိဳက္တယ္ ေျဖရမွာပဲ၊ ဒါေပမဲ့ မဝတ္ျဖစ္တာပါ၊ မဝယ္ တတ္တာပါ၊ ကိုယ့္ အေမ ဝယ္ေပးတဲ့ လံုခ်ည္ေတြပဲ ဝတ္တယ္၊ ငယ္ငယ္ထဲ က မိန္းကေလး က ကိုယ္ တေယာက္ထဲ ဆိုေတာ့ အကိုေတြ ေမာင္ေတြ ဦးေလး ေတြ အက် ေဘာင္းဘီတို ၊ ရွည္၊ စပို႔ရွပ္၊ တီရွပ္ ၊နဲ႕ စကပ္ေတြ ပဲ ဝတ္တတ္တာ၊ ၈ တန္းႏွစ္ ေက်ာင္းတတ္ေတာ့ မဝတ္မေနရဆိုေတာ့ လဲ အကို႔ အက် အုန္းပင္ တံဆိပ္ ေခၚလား အဲ့ဒီ ပုဆိုးေတြ ကို အထက္ဆင္ မပါပဲ ဝတ္ခဲ့တာပဲ၊ ပုဆိုးေတြက အနံၾကီး ကြင္းက်ယ္ ေတြဆိုေတာ့ လံုးဝတ္တာ၊ ဘယ္လိုမွ လွလွပပ ေက်ာင္းသြားတဲ့ ေန႔ရယ္ ဆိုတာ မရွိခဲ့၊ ၁၀ တန္းေအာင္ တကၠသိုလ္ တတ္ျပန္ေတာ့ လံုခ်ည္ တိုတိုေတြ ဝတ္တဲ့ ေခတ္ ကို ေရာက္လာေရာ၊ ကိုယ့္ အၾကိဳက္ အေမ့လံုခ်ည္ ေတြ အားလံုးကို အေပၚက တီရွပ္၊ ေအာက္က လံုခ်ည္ တိုတို လံုးဝတ္ ထားတာနဲ႔ အံဝင္ဂြင္က်ပဲ၊ အေပၚအကၤီ် အေရာင္ နဲ႔ လံုခ်ည္မလိုက္လဲ ဝတ္တာပဲ၊ ေနာက္ပိုင္း အစ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေတြ ေပၚလာေတာ့ ကိုယ့္ အေမက သူ႕သမီးေလး လွေစခ်င္လို႔ ဝယ္ေပး၊ ဝတ္ခိုင္း ေပမဲ့ ဘယ္လိုမွ အဆင္မေျပတဲ့ အတြက္ ကိုယ့္ အေမရဲ႕ ပါတိတ္လံုခ်ည္ ေတြ နဲ႔ ပဲ ေက်ာင္းျပီးခဲ့တယ္၊ ေနာက္ပိုင္း က်မွသာ စကပ္လံုခ်ည္ ဆိုတာေတြ ေပၚလာတာ၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကိုယ္က အလုပ္ လုပ္ေနျပီ ဆိုေတာ့ အဲ့လို လံုခ်ည္ ေတြ နဲ႔လဲ အဆင္မေျပျပန္ပါဘူး၊ ေနရာတကာ လွ်ပ္ျပာျပာ၊ ဂ်မ္းေတာ တေယာက္ဟာ အဲ့ဒီ သံုးလႊာ လံုခ်ည္ စကပ္ နဲ႔ ခဏခဏ ဒူး တုတ္ လဲ မလိုေတြ ျဖစ္ခဲ့တယ္၊ အေပၚက ဖိခ်ဳပ္ထားတဲ့ ေနရာေလး ေတြ တခုမွ အေကာင္းမရွိဘူး၊ ျပဲထြက္ ျပဳတ္ထြက္ ေတြ ခ်ည္းပဲ၊ လံုခ်ည္ အေၾကာင္းကို ဒီထက္ ေရးရင္ လဲတာ ကြဲတာေတြပါ ပါလာနိုင္တဲ့ အတြက္ ေနာက္တခုပဲ ထပ္ေရးေတာ့မယ္၊
ေနာက္ထပ္ အၾကိဳက္တခု ကေတာ့ ေကာ္ဖီ၊ လက္ဖက္ရည္ပါ၊ ျမန္မာျပည္မွာ ေနတုန္းကေတာ့ လက္ဖက္ရည္ပဲ ပိုၾကိဳက္တယ္ ေျပာရမယ္၊ ေကာ္ဖီကေတာ့ အိမ္မွာေနရင္းပဲ ေသာက္တာ၊လက္ဖက္ရည္ပဲ အေသာက္မ်ားတယ္၊ မိန္းကေလး ပီပီ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္တတ္ပါတယ္ :D၊ ကိုယ့္မွာ မိန္းကေလး ေဖၚလဲ ရွားေတာ့ အိမ္မွာေနရင္း လက္ဖက္သုတ္စား ဂ်င္းသုတ္စား မရွိဘူး၊ ၾကိဳက္လဲ မၾကိဳက္ဘူး၊ ေမာင္ေတြ အကို ေတြ အျပင္ထြက္ ကိုယ္လဲ လိုက္ပါတယ္၊ ေမာင္ေတြ ကလဲ အမ တေယာက္ ဆိုတာထက္ တိုင္ပင္ေဖၚ အကို တေယာက္လို ဘယ္သြားသြား ေခၚပါတယ္၊ ဘယ္နားက လက္ဖက္ရည္ ေကာင္းတယ္ ဆိုတဲ့ အသံ ၾကားတာ နဲ႕ သြားေသာက္တတ္ပါတယ္၊ အခု ဒီေရာက္ေတာ့ ဖုေကာင့္ ေတြ မွာ ေရာင္းတဲ့ လက္ဖက္ရည္ ကို မေသာက္နိုင္ဘူး၊ တခုခု လိုေနသလိုပဲ၊ အဲ့ဒီေတာ့ အိမ္ကို ေကာ္ဖီမႈန္႔ မွာေသာက္တယ္၊ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေသာက္သလဲ ဆို အိမ္မွာ ေနတဲ့ ေန႕ဆို ခဏခဏကို ေသာက္မိပါေရာ၊ အတူ ေနတဲ့ ဗီယက္နမ္ မေလးဆို ေကာ္ဖီ ၾကိဳက္တာ သိတဲ့ အတြက္ သူတို႕ ဆီက ေကာ္ဖီမႈန္႔ကို ေဖ်ာ္စရာ ခြက္ေတြ ဘာေတြက အစ ပို႔ေပးျပီး ေသာက္ေစတယ္၊ အသက္ၾကီးရင္ က်န္းမာေရး ထိခိုက္မယ္ ေကာ္ဖီ ေတြ အမ်ားၾကီး မေသာက္နဲ႔ ေနာ္ လို႔ ေျပာတဲ့ သူေတြကိုလဲ အင္းပါ၊ ဟုတ္ကဲ့ပါ ေျပာျပီး ေသာက္တာပါပဲ၊ ခုလဲ ေကာ္ဖီ ေသာက္ရင္း စာေရးေနတာပါ၊
ကိုယ့္ အၾကိဳက္ကေတာ့ ဒီေလာက္ပါပဲ၊ ေနာက္ အၾကိဳက္ တခု ကေတာ့ မေရးေတာ့ဘူး၊ ေရးရင္ ဝိုင္း ေျပာၾကမွာ ေသခ်ာေနလို႔၊ စားစရာပါပဲ၊ အားလံုးကို မစားေတာ့ဘူး ျဖတ္ေတာ့ မွာပါ ေျပာထားေပမဲ့ စားေနတုန္း၊ စားေနဆဲ၊ စားလတၱံ ျဖစ္ေနတဲ့ အတြက္ မစားနဲ႔ေတာ့ ေနာ္လို႔ ေျပာလာမဲ့ သူေတြ အတြက္ အင္းပါ၊ ဟုတ္ကဲ့ပါလို႔ ခုစာထဲကေန ၾကိဳ ကာ ထားလိုက္ပါတယ္၊
ညီမငယ္ ဇြန္မိုးစက္ ေရ မမ အၾကိဳက္ေတြ က ဒီေလာက္ပါပဲ၊ ေနာက္တခါ တဂ္ရင္ မၾကိဳက္တဲ့ အေၾကာင္းေလး တဂ္ပါ၊ ေရးစရာေတြ အမ်ားၾကီး ရွိပါတယ္...း)
Posted by
ေကာင္းကင္ျပာ
at
Monday, February 22, 2010
စိတ္ထဲမွာ ႏွင္းေတြ က်ေနတယ္....
အျပင္မွာ မိုးေတြ ရြာေနတယ္...
ရင္ထဲမွာ အရမ္း ေအးခ်င္တယ္...
အျပင္မွာ ပူေလာင္ျပီး ေခၽြးထြက္ေနတယ္...
စိတ္ထဲမွာ ေတာင္ေပၚက ျမိဳ႕ေလးကို ျပန္ျပီး ႏွင္းေတာထဲ လမ္းေလွ်ာက္ခ်င္တယ္..
အျပင္မွာေတာ့ မိုးရြာျပီး ထီးမပါေတာ့ ဟိုေျပး ဒီေျပးေပါ့...
မိုးေရထဲ လမ္းေလွ်ာက္ဖူးသလား...
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ စိမ္းလန္း လာတဲ့ အထိ..
သက္တန္႔ တခု ကို ေမာ့ၾကည့္ဖူး သလား...
စိတ္ အစဥ္ေတြ ျဖဴစင္သြားတဲ့ အထိ....
မိုး....မိုးရြာတယ္ ဆိုတာ ေအးခ်မ္းတဲ့ သေဘာလို႔ ယူ ဆရင္ ကိုယ့္ အတြက္ ေတာ့ အမွားပဲ.....
မိုးေတြ ခဏခဏ ရြာတယ္ ေနာ္...ကိုယ္ မိုးေတြ ကို မခ်စ္တတ္ဘူးေလ၊ ကိုယ္ခ်စ္တတ္တာ ႏွင္းပြင့္ေလး ေတြ တဖဲြဖြဲ က်ေနတဲ့ ေဆာင္းဥတုေလ၊ စိတ္ကူးေတြ ယဥ္လြန္းလိုက္တာ..လူ နဲ႔ မလိုက္..အဲ့လို ေတြ ျဖစ္လြန္းလြန္း လို႔ မွတ္သလား ဆိုျပန္ေတာ့လဲ.......
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ စိမ္းလန္း လာမလား ဆိုျပီး မိုးေရထဲ ေလွ်ာက္တာပဲ...ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္အတြက္ မဟုတ္ခဲ့ဘူးေလ၊ စိတ္အစဥ္ေတြ ျဖဴစင္မလား ဆိုျပီး သက္တန္႔ ေတြ ကို ေမာ့ၾကည့္ခဲ့တာပဲ...ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္အတြက္ မဟုတ္ခဲ့ ျပန္ဘူးေလ၊ မိုးကလဲ သူ႕ သဘာဝ အရ သူ႕အလုပ္သူ လုပ္ေနသလို သက္တန္႔ ေတြ ဟာလဲ ကိုယ္ နဲ႔ ျပဒါး တလမ္း သံတလမ္း ပဲေလ...
ဒါဆို ကိုယ္က ဘာေတြ လုပ္ေနတာလဲ မရနိုင္ မျမင္နိုင္ တဲ့ ႏွင္းေတြ ကို တမ္းတ ေနသူေပါ့.....
Posted by
ေကာင္းကင္ျပာ
at
Friday, February 19, 2010
ပန္းေလးေတြ ပြင့္တိုင္း ေလာက ႀကီးက လွမွာလား…။ ငွက္ကေလးေတြ ၿမည္သံႀကားတိုင္း ေလာကႀကီး သာယာမွာလား…။ ေနရာတိုင္းမွာေတာ့ ပန္းေလးေတြပြင့္၊ ငွက္ကေလးေတြ ေအာ္ေနတယ္..။ ကိုယ္ ပန္းေလးေတြ မခ်စ္တတ္ဘူး… ငွက္ေလးေတြကို ေႀကာက္တတ္တယ္..။ ဒါေပမယ့္ ပန္းပြင့္ေလးေတြ အပင္မွာ ပြင့္ေနရင္ ဘေဘာက်တယ္။ ၿမင္ေနရရင္ စိတ္ၾကည္ႏူးတယ္..။ ၿပဳစုပ်ိဳးေထာင္ဖို႔ ကိုယ္မလုပ္ႏိုင္ဘူး။ စိတ္ကသိေနတယ္။ ဒီပန္းေလးကို လွပစြာ ဖူးဖို႔၊ ပြင့္ဖို႔၊ အသီးသီးဖို႔၊ ေရေလာင္းေပါင္းသင္ဖို႔ မၾကည့္ႏိုင္ဘူး။ အပင္ေတြ စိုက္ခ်င္တယ္ ဆိုၿပီး ဒါေတြ မလုပ္ႏို္င္ဘူးဆုိ ကိုယ္ဘာလုပ္ဖို႔ လုိေနသလဲ…။
ပန္းဆိုတဲ့ ပန္းေလးတပြင့္ လွပစြာ ပြင့္လာဖို႔ ဥယ်ာဥ္မွဳးတစ္ေယာက္ ရွိေနတယ္။ ဒီပန္းေလး ေျမဆီလႊာထဲကေန အပင္ေပါက္ေလး ျဖစ္လာဖို႔ ေျမႀကီးကို တူးဆြေပးရတယ္။ အပင္ေပါက္ေလးကေန အကိုင္းအခက္ေတြ စံုလင္စြာ ထြက္ေပၚဖို႔ ဂရုစိုက္ေပးရတယ္။ အကိုင္းအခက္ကေန အဖူးေလးေတြ ၿဖစ္လာၿပီဆို ထိခိုက္မွဳ မရွိေအာင္ ကာကြယ္ရျပန္တယ္။ အဖူးေလးက တဆင့္ ပြင့္လာတဲ့ အထိ တဆင့္ျခင္း ဂရုစိုက္လာရတဲ့ ပန္းေလးတပြင့္ကို အခ်စ္ဆံုးက ဘယ္သူျဖစ္ႏိုင္လဲ။ ဥယ်ာဥ္မွဴးပဲေပါ့..။ သူ႔ ပန္းေလး လွပစြာ ပြင့္လာမွာကို အရိပ္ တၾကည့္ၾကည့္ နဲ႔ ႀကည့္ေနမွာ…။
ေပ်ာ္ေနမွာလား…၊ ဝမ္းနည္းေနမလား…၊ သတိရေနမလား… ေမးခြန္းေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ အေတြးေတြ ဒီလုိ ေသာၾကာေန႔ေလး တေန႔ ေရာက္လာၿပီ..။ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ဒီ အေတြးေတြက ႏွိပ္စက္လြန္းတယ္.။ဘယ္သူ႔ကိုမွ မထိခိုက္ မိေပမယ့္ ကိုယ့္စိတ္ကေတာ့ ထိခိုက္ေနတာ ကိုယ္အသိဆံုးပဲ။
အဲဒီအတြက္ ဘာေတြ လုပ္ေနလဲ။ ဘာမွ မလုပ္ႏိုင္ပါ…။ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ရယ္ေနပါတယ္။ ရယ္ေနလို႔ အေကာင္းမထင္နဲ႔ ဆိုတဲ့ စကားကိုလဲ ခဏခဏ ေျပာေနမိတယ္။ ရုပ္ရွင္ေလးၾကည့္ၾကည့္… ဂိမ္းေလးေဆာ့ေဆာ့… စာအုပ္ေလး ဖတ္လဲ ဒီအေတြးေတြ ထြက္မသြားဘူး...။ ေပ်ာက္မသြားဘူး..။ ဘုရားရွိခိုး၊ ပုတီးစိပ္၊ တရားထိုင္လဲ မလုပ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဘုရားပန္း ကပ္၊ ေရခ်မ္းကပ္ ႏိုင္ရံုေလာက္ပါပဲ…။ အဲဒီအတြက္ ဝမ္းနည္း သတိရေနေတာ့ေရာ…။ ကိုယ္ႀကိဳက္လို႔ ဆံုးျဖတ္ၿပီး ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ လမ္းေလ..။ အဆင္မေျပဘူး။ ေနာက္ျပန္လွည့္ပါ… မေျပာနဲ႔။ ေခါင္းမာမာ၊ ဂ်စ္ကန္ကန္၊ ျပန္မေၿပာ နားမေထာင္ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနခဲ့တာေလ။
ဆက္ေလွ်ာက္ပါရေစ…။
ေပ်ာ္စရာ ေမြးေန႔ေလး ၿဖစ္ပါေစ။
Posted by
ေကာင္းကင္ျပာ
at
Thursday, February 11, 2010
ကိုယ့္ ဘဝဟာ အခ်ိန္ ရထား သယ္ ေဆာင္ရာကို တြန္႔တြန္႕ဆုတ္ဆုတ္ နဲ႕ တရြတ္ဆဲြ လိုက္ပါေနသူ မဟုတ္ပဲဲ အထက္တန္းတဲြ မွာ အခန္႕သား ထိုင္ျပီး စိတ္လိုလက္ရ လိုက္ပါလာသူ တေယာက္ပဲ..
ကိုယ့္ ရထားတဲြက အထက္တန္းက်ေပမဲ့ အထက္တန္းက်က် မစီးရတဲ့ ခရီးေဖၚေတြ ရဲ႕ ဘဝ နဲ႕ ခရီးစဥ္တေလွ်ာက္ ျဖတ္သန္းေတြ႕ၾကံဳ ရတဲ့ ဝန္းက်င္ အေနအထားေတြကို မ်က္စိ ရဲရဲ ဖြင့္ပီး ျမင္ေအာင္ၾကည့္ သိေအာင္ေတြးပါတယ္၊ နားလည္ေအာင္ လုပ္တယ္၊
ဘဝက ထူထူလို႔ ေျပာရလိမ့္မယ္၊ ဘဝရဲ႕ အဆင္မေျပမႈေတြကို လူငယ္ပီပီ တခါတရံ စိတ္ပ်က္လိုက္၊ ညည္းတြားလိုက္၊ တခါတရံ တက္ၾကြလိုက္၊ ေပါက္ကြဲလိုက္၊ ေလာကဓံ ရဲ႕ သံစဥ္ရိုးအတိုင္း ခံစားနိုင္ရင္ ေကာင္းတာေပါ့၊
စိတ္အစဥ္ေတြကိုလဲ စာေတြ အျဖစ္ခ်ေရးမိသလို ၊ သူမ်ားစိတ္ေတြကိုလဲ လိုက္ဖတ္မိေတာ့ လူေတြကို သိခ်င္းမသိခ်င္းက သိတ္ေတာ့ ပဓာန မက်ပါဘူး၊ တခါတရံ လူခ်င္းမသိပဲ ကေလာင္အမည္ကိုပဲ ရင္းႏွီး၊ စာေတြ ကဗ်ာေတြ ကိုပဲ ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ရတာက ပိုျပီးေတာ့ ေကာင္းသလိုလို ရွိတယ္၊
လူခ်င္းေတြ သိေတာ့ေရာ..ရင္ဘတ္ခ်င္း တူသူေတြ ျဖစ္လာေတာ့ ရင္းႏွီးမႈ ေတြ ၊မွ်ေဝမႈေတြ ၊ ခံစားခ်က္ေတြ ၊ အေတြးအေခၚေတြ၊ ညွိႏႈိင္း၊ ေဆြးေႏြး ၊တိုင္ပင္ အဲ့သလို လဲ ေကာင္းတာပါပဲ၊
တခါတေလ ကိုယ့္ ကိုယ္ကို မုန္းမိတာ တခုက သူတို႔ ေျပာတဲ့ စကားေတြ ကို ေကာင္းေကာင္း နားမလည္ ေသးသလိုပဲ၊ အသံထြက္ေတြ ေတာ္ေတာ္ စိမ္းေနေသးသလိုလို၊ တျဖည္းျဖည္း နဲ႕ ေန႕ေပါင္း ရက္ေပါင္း သတၱပတ္ေပါင္း မ်ားလာတာနဲ႕ အမွ် စကားေတြကို ခဲြျခားတတ္လာခဲ့တယ္၊ နားလည္ လာတယ္၊ ရင္းႏွီးမႈေတြ ပိုလာတယ္၊
အဲ့သလို ပိုလာရင္း....ပိုလာေတာ့....
Posted by
ေကာင္းကင္ျပာ
at
Wednesday, February 3, 2010
ကိုယ့္အတြက္ ျဖစ္ခ်င္ေနတာေတြ တေပြ႕တပိုက္ႀကီး။ ျဖစ္လာမွာလား… ျဖစ္လာမွာပါ။ ကိုယ္ဒီအသက္အရြယ္ ေရာက္တဲ့အထိ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့အရာေတြ အကုန္လုပ္ခဲ့တယ္ေလ။ ျဖစ္လာခဲ့လား ေမးရင္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္လဲ လုပ္တာကိုး… တစ္ခုခု ၿဖစ္ခ်င္ၿပီး ဆိုရင္ တဇြတ္ထိုး၊ မွန္တာ မွားတာက ေနာက္ပဲ။ အဲ့လိုေတြ လုပ္လို႔ မွားခဲ့ေပါင္း မနည္းခဲ့ဘူး။ အမွားလုပ္ခဲ့တာေတြ မွန္ေအာင္ျပန္ျပင္ခဲ့သလို အမွားေတြ အတြက္ေတာ့ ေနာင္တ မရခဲ့ဘူး။ လဲက်သြားလို႔ ျပန္ထခဲ့ ရတဲ့ အႀကိမ္ေပါင္းလည္း မနည္းဘူးေလ။
စိတ္ဓာတ္ကို ၾကည့္ဦးမလား။ အရမ္းမာေက်ာသလို အရမ္းလည္း ႏူးညံ့ေပ်ာ့ေပ်ာင္းတယ္။ မငိုတတ္ဘူး ဆိုေပမဲ့ ခဏခဏ မ်က္ရည္က်တတ္တယ္။ မ်က္စိအားနည္းလို႔ ထင္ပါရဲ႕။ မ်က္မွန္အသစ္လဲ မလုပ္နိုင္ေသးဘူးေလ။ တခါတေလ ကိုယ့္စိတ္ကို နားမလည္သလို တခါတေလ သူမ်ားကိုလဲ နားလည္မေပးဘူး။ တခါတေလလည္း နားလည္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္တတ္ပါတယ္။ အဲဒါ ဟန္ေဆာင္တာ မဟုတ္ဘူး၊ မွ်ေဝယူတာ…. ခံစားေပးတတ္တယ္၊ ကူလြမ္းေပးတတ္တယ္၊ ေပ်ာ္ေပးတတ္တယ္၊ စိတ္ညစ္ေပးတတ္တယ္၊ အားေပးတတ္တယ္၊ အဲလိုေတြ ေျပာေပးတတ္တယ္ ဆိုေတာ့ ႏွဳတ္ခ်ိဳသလား ဆိုလည္း မခ်ိဳပါဘူး။ အေပါက္ဆိုးပါတယ္။ စကားေျပာခ်င္သူေတြနဲ႔ဆို တတြတ္တြတ္ စာအံသလို ေျပာေနတတ္ၿပီး မေျပာခ်င္ဘူးဆို အာေစးထည့္ထားသလို ပါးစပ္မပြင့္ေတာ့။ တစံုတခုအတြက္ သည္းခံၿပီးလားဆို အဲဒီအတြက္ ရိုက္၊ပုတ္သြားေတာင္ ၿငိမ္ခံေနတတ္တယ္။ သည္းမခံႏိုင္ေတာ့ဘဲ အေတးအမွတ္ေတြ ကိုယ့္စိတ္ထဲ ေပၚလာရင္ေတာ့ ၿပံဳးၿပံဳးေလးပါပဲ။ “ဟင္” ဆုိ လွည့္မၾကည့္ေတာ့ဘူး။ စိန္ေတြ ေရႊေတြ ပံုေပးပါေစ။ NOဆို NOပဲ။
အေပါင္းအသင္းနည္းပါတယ္(အရင္တုန္းက)။ ကိုယ့္ကိုနားလည္တဲ့သူေတြပဲ အနားမွာ ေနႏိုင္ပါတယ္။ နားမလည္ ႏိုင္သူက ၾကာၾကာမေနႏိုင္ပါဘူး။ အထင္ေသးခ်င္လည္း ေသးမယ္၊ အထင္ႀကီးခ်င္လည္း ႀကီးမယ္၊ နားလည္မွဳေတြ လြဲခ်င္လည္း လြဲမယ္၊ ဂရုမစိုက္တတ္ၿပန္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ လူခ်စ္လူခင္ မ်ားပါတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ သိပ္မခ်စ္တတ္၊ မခင္တတ္၊ ဒါေပမယ့္ ခ်စ္ၿပတတ္တယ္။
အေၾကြးလား…. အေၾကြးေတြလဲ မ်ားပါတယ္။ ဆပ္ၿပီးၿပီးလားဆို မဆပ္ႏိုင္ေသးပါဘူး။ ႀကိဳးစားေနတုန္းပါ။ ခ်စ္ၾကခင္ၾက သူေတြကို မရွိတာ မရွိဘူး ေျပာၿပီး အကူအညီေတာင္းတတ္ပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ကို ဖြဲ႔ဖြဲ႔ ႏြဲ႔ႏြဲ႔ မေျပာတတ္ဘဲ ရိုးရိုးေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းပဲ ေျပာတတ္ျပန္တယ္။
အစားအေသာက္လား…. မတရားဂ်ီးမ်ားတယ္။ ငတ္ေပါင္းလည္း မနည္းေတာ့ဘူး။ ဟင္းခ်က္တတ္သလား ဆိုျပန္ေတာ့ ကိုယ္ႀကိဳက္တာေတြ ကိုယ္ခ်က္တတ္ပါတယ္။ ခ်က္လည္း စားပါတယ္။ မႀကိဳက္တာကို ႀကိတ္မွိတ္ မစားမိ။ ခ်က္လဲ မခ်က္မိတဲ့အတြက္ ဟင္းမခ်က္တတ္ဘူး ဆိုတဲ့ အေျဖက ပိုမွန္ေနပါတယ္။ ႀကိဳက္တာကိုေတာ့ ခုခ်ိန္ထိ စားေနတုန္းပဲ။ ဘယ္သူမွ မတားႏိုင္ေသးဘူး။ ကိုယ့္ဘာသာေတာ့ ဆင္ျခင္ေနပါတယ္။ ေလွ်ာ့စားတယ္ေလ…။ အသက္ႀကီးလာလို႔ ေသြးတိုးစာေတြ၊ အခ်ိဳစာေတြ ေျပာတာပါ။ တလြဲ မေတြးပါနဲ႔။
အလုပ္လား….။ ရွာေနတုန္းပါပဲ။ ကိုယ့္ေမာင္ေလး လူပ်ိဳႀကီးေျပာသလို ေက်ာင္းတက္စားတာ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေနၿပီး။ အခုမွသာ အလုပ္ကိုအသဲအသန္ ရွာေနရတာ။ ခု အလုပ္လုပ္ေနၾကတဲ့ ေမာင္ေလး၊ ညီမေလးေတြက သူတို ့အားလံုး အလုပ္ကိုယ္စီနဲ႔ ဆုိေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ ေက်ာင္းတက္စားပါ လို႔ ေၿပာလာေပမယ့္ မျဖစ္ေသးဘူးေလ။ အခုဒီလိုေျပာေနၾကတာကလည္း အားလံုးက တစ္ေယာက္တည္း သမားေတြ ျဖစ္ေနလို႔ေပါ့၊ ေနာင္ႏွစ္ေယာက္ ျဖစ္လာၾကရင္ ကိုယ့္ကို ဖုတ္ေလတဲ့ငပိ ရွိတယ္လို႔ေတာင္ ထင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ း)
ဘာလုပ္တတ္သလဲ ေမးဦးမလား….။ အိမ္မွဳကိစၥ ကလြဲရင္ ဟိုစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္ အကုန္တတ္တယ္ ေျပာရမလိုပဲ။ ကြန္ျပဴတာလား… ဖြင့္တတ္၊ ပိတ္တတ္၊ ဘေလာ့ေရးတတ္တယ္ေလ။ က်န္တာ ဘာမွမတတ္။ သူမ်ားကိုေမးၿပီးမွ ဟုိႏွိပ္ ဒီႏွိပ္ ႏွိပ္ဆို ႏွိပ္တတ္တယ္။ ဓာတ္ပံုေလးမ်ား ဇစ္ဖိုင္ေလးနဲ႔ မပို႔နဲ႔၊ ႏွိပ္ခ်င္တာေတြ ႏွိပ္မိၿပီး ဘာပံုမွ မထြက္လာတာ အခါခါ။ အဲဒီလိုေတာ္ခ်က္။
တရုတ္စကား တတ္လားေမး…။ “ေဝၚ ပု က်ိ ေတာက္ ” တစ္လံုးထည္းနဲ႔ ေက်ာင္းက တရုတ္မေတြနဲ႔ ေျပာလာတာ ႏွစ္ႏွစ္ ေက်ာ္ေနၿပီး။ ခုေတာ့ နဲနဲပါးပါး (တကယ္ေတာ့ တစ္လံုးစ၊ ႏွစ္လံုးစ) ေၿပာတတ္တယ္ေပါ့။ သင္ေပးတဲ့ ဆရာမေလး နဲ႔ စာအုပ္ေပးထားတဲ့ သူေတြ မျငဴစူေအာင္ ႀကိဳးစားက်က္မွတ္ပါတယ္။ (တစ္ပတ္မွာ တစ္ရက္) း))
လုပ္ခ်င္တာေတြ၊ ျဖစ္ေနတာေတြ၊ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ ေရးေနတာနဲ႕ ကိုယ့္မေကာင္းေၾကာင္းေတြ ကိုယ္ ေတာ္ေတာ္ေရးမိသြားျပန္ၿပီ။ ေရးခ်င္တာက ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္ခ်င္ေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ေလးကို ေရးဖို႔၊ ခုေတာ့…… “ကိုယ့္ဂုဏ္ ကိုယ္ေဖာ္ မသူေတာ္”
