Posted by
ေကာင္းကင္ျပာ
at
Wednesday, February 3, 2010
ကိုယ့္အတြက္ ျဖစ္ခ်င္ေနတာေတြ တေပြ႕တပိုက္ႀကီး။ ျဖစ္လာမွာလား… ျဖစ္လာမွာပါ။ ကိုယ္ဒီအသက္အရြယ္ ေရာက္တဲ့အထိ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့အရာေတြ အကုန္လုပ္ခဲ့တယ္ေလ။ ျဖစ္လာခဲ့လား ေမးရင္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္လဲ လုပ္တာကိုး… တစ္ခုခု ၿဖစ္ခ်င္ၿပီး ဆိုရင္ တဇြတ္ထိုး၊ မွန္တာ မွားတာက ေနာက္ပဲ။ အဲ့လိုေတြ လုပ္လို႔ မွားခဲ့ေပါင္း မနည္းခဲ့ဘူး။ အမွားလုပ္ခဲ့တာေတြ မွန္ေအာင္ျပန္ျပင္ခဲ့သလို အမွားေတြ အတြက္ေတာ့ ေနာင္တ မရခဲ့ဘူး။ လဲက်သြားလို႔ ျပန္ထခဲ့ ရတဲ့ အႀကိမ္ေပါင္းလည္း မနည္းဘူးေလ။
စိတ္ဓာတ္ကို ၾကည့္ဦးမလား။ အရမ္းမာေက်ာသလို အရမ္းလည္း ႏူးညံ့ေပ်ာ့ေပ်ာင္းတယ္။ မငိုတတ္ဘူး ဆိုေပမဲ့ ခဏခဏ မ်က္ရည္က်တတ္တယ္။ မ်က္စိအားနည္းလို႔ ထင္ပါရဲ႕။ မ်က္မွန္အသစ္လဲ မလုပ္နိုင္ေသးဘူးေလ။ တခါတေလ ကိုယ့္စိတ္ကို နားမလည္သလို တခါတေလ သူမ်ားကိုလဲ နားလည္မေပးဘူး။ တခါတေလလည္း နားလည္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္တတ္ပါတယ္။ အဲဒါ ဟန္ေဆာင္တာ မဟုတ္ဘူး၊ မွ်ေဝယူတာ…. ခံစားေပးတတ္တယ္၊ ကူလြမ္းေပးတတ္တယ္၊ ေပ်ာ္ေပးတတ္တယ္၊ စိတ္ညစ္ေပးတတ္တယ္၊ အားေပးတတ္တယ္၊ အဲလိုေတြ ေျပာေပးတတ္တယ္ ဆိုေတာ့ ႏွဳတ္ခ်ိဳသလား ဆိုလည္း မခ်ိဳပါဘူး။ အေပါက္ဆိုးပါတယ္။ စကားေျပာခ်င္သူေတြနဲ႔ဆို တတြတ္တြတ္ စာအံသလို ေျပာေနတတ္ၿပီး မေျပာခ်င္ဘူးဆို အာေစးထည့္ထားသလို ပါးစပ္မပြင့္ေတာ့။ တစံုတခုအတြက္ သည္းခံၿပီးလားဆို အဲဒီအတြက္ ရိုက္၊ပုတ္သြားေတာင္ ၿငိမ္ခံေနတတ္တယ္။ သည္းမခံႏိုင္ေတာ့ဘဲ အေတးအမွတ္ေတြ ကိုယ့္စိတ္ထဲ ေပၚလာရင္ေတာ့ ၿပံဳးၿပံဳးေလးပါပဲ။ “ဟင္” ဆုိ လွည့္မၾကည့္ေတာ့ဘူး။ စိန္ေတြ ေရႊေတြ ပံုေပးပါေစ။ NOဆို NOပဲ။
အေပါင္းအသင္းနည္းပါတယ္(အရင္တုန္းက)။ ကိုယ့္ကိုနားလည္တဲ့သူေတြပဲ အနားမွာ ေနႏိုင္ပါတယ္။ နားမလည္ ႏိုင္သူက ၾကာၾကာမေနႏိုင္ပါဘူး။ အထင္ေသးခ်င္လည္း ေသးမယ္၊ အထင္ႀကီးခ်င္လည္း ႀကီးမယ္၊ နားလည္မွဳေတြ လြဲခ်င္လည္း လြဲမယ္၊ ဂရုမစိုက္တတ္ၿပန္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ လူခ်စ္လူခင္ မ်ားပါတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ သိပ္မခ်စ္တတ္၊ မခင္တတ္၊ ဒါေပမယ့္ ခ်စ္ၿပတတ္တယ္။
အေၾကြးလား…. အေၾကြးေတြလဲ မ်ားပါတယ္။ ဆပ္ၿပီးၿပီးလားဆို မဆပ္ႏိုင္ေသးပါဘူး။ ႀကိဳးစားေနတုန္းပါ။ ခ်စ္ၾကခင္ၾက သူေတြကို မရွိတာ မရွိဘူး ေျပာၿပီး အကူအညီေတာင္းတတ္ပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ကို ဖြဲ႔ဖြဲ႔ ႏြဲ႔ႏြဲ႔ မေျပာတတ္ဘဲ ရိုးရိုးေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းပဲ ေျပာတတ္ျပန္တယ္။
အစားအေသာက္လား…. မတရားဂ်ီးမ်ားတယ္။ ငတ္ေပါင္းလည္း မနည္းေတာ့ဘူး။ ဟင္းခ်က္တတ္သလား ဆိုျပန္ေတာ့ ကိုယ္ႀကိဳက္တာေတြ ကိုယ္ခ်က္တတ္ပါတယ္။ ခ်က္လည္း စားပါတယ္။ မႀကိဳက္တာကို ႀကိတ္မွိတ္ မစားမိ။ ခ်က္လဲ မခ်က္မိတဲ့အတြက္ ဟင္းမခ်က္တတ္ဘူး ဆိုတဲ့ အေျဖက ပိုမွန္ေနပါတယ္။ ႀကိဳက္တာကိုေတာ့ ခုခ်ိန္ထိ စားေနတုန္းပဲ။ ဘယ္သူမွ မတားႏိုင္ေသးဘူး။ ကိုယ့္ဘာသာေတာ့ ဆင္ျခင္ေနပါတယ္။ ေလွ်ာ့စားတယ္ေလ…။ အသက္ႀကီးလာလို႔ ေသြးတိုးစာေတြ၊ အခ်ိဳစာေတြ ေျပာတာပါ။ တလြဲ မေတြးပါနဲ႔။
အလုပ္လား….။ ရွာေနတုန္းပါပဲ။ ကိုယ့္ေမာင္ေလး လူပ်ိဳႀကီးေျပာသလို ေက်ာင္းတက္စားတာ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေနၿပီး။ အခုမွသာ အလုပ္ကိုအသဲအသန္ ရွာေနရတာ။ ခု အလုပ္လုပ္ေနၾကတဲ့ ေမာင္ေလး၊ ညီမေလးေတြက သူတို ့အားလံုး အလုပ္ကိုယ္စီနဲ႔ ဆုိေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ ေက်ာင္းတက္စားပါ လို႔ ေၿပာလာေပမယ့္ မျဖစ္ေသးဘူးေလ။ အခုဒီလိုေျပာေနၾကတာကလည္း အားလံုးက တစ္ေယာက္တည္း သမားေတြ ျဖစ္ေနလို႔ေပါ့၊ ေနာင္ႏွစ္ေယာက္ ျဖစ္လာၾကရင္ ကိုယ့္ကို ဖုတ္ေလတဲ့ငပိ ရွိတယ္လို႔ေတာင္ ထင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ း)
ဘာလုပ္တတ္သလဲ ေမးဦးမလား….။ အိမ္မွဳကိစၥ ကလြဲရင္ ဟိုစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္ အကုန္တတ္တယ္ ေျပာရမလိုပဲ။ ကြန္ျပဴတာလား… ဖြင့္တတ္၊ ပိတ္တတ္၊ ဘေလာ့ေရးတတ္တယ္ေလ။ က်န္တာ ဘာမွမတတ္။ သူမ်ားကိုေမးၿပီးမွ ဟုိႏွိပ္ ဒီႏွိပ္ ႏွိပ္ဆို ႏွိပ္တတ္တယ္။ ဓာတ္ပံုေလးမ်ား ဇစ္ဖိုင္ေလးနဲ႔ မပို႔နဲ႔၊ ႏွိပ္ခ်င္တာေတြ ႏွိပ္မိၿပီး ဘာပံုမွ မထြက္လာတာ အခါခါ။ အဲဒီလိုေတာ္ခ်က္။
တရုတ္စကား တတ္လားေမး…။ “ေဝၚ ပု က်ိ ေတာက္ ” တစ္လံုးထည္းနဲ႔ ေက်ာင္းက တရုတ္မေတြနဲ႔ ေျပာလာတာ ႏွစ္ႏွစ္ ေက်ာ္ေနၿပီး။ ခုေတာ့ နဲနဲပါးပါး (တကယ္ေတာ့ တစ္လံုးစ၊ ႏွစ္လံုးစ) ေၿပာတတ္တယ္ေပါ့။ သင္ေပးတဲ့ ဆရာမေလး နဲ႔ စာအုပ္ေပးထားတဲ့ သူေတြ မျငဴစူေအာင္ ႀကိဳးစားက်က္မွတ္ပါတယ္။ (တစ္ပတ္မွာ တစ္ရက္) း))
လုပ္ခ်င္တာေတြ၊ ျဖစ္ေနတာေတြ၊ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ ေရးေနတာနဲ႕ ကိုယ့္မေကာင္းေၾကာင္းေတြ ကိုယ္ ေတာ္ေတာ္ေရးမိသြားျပန္ၿပီ။ ေရးခ်င္တာက ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္ခ်င္ေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ေလးကို ေရးဖို႔၊ ခုေတာ့…… “ကိုယ့္ဂုဏ္ ကိုယ္ေဖာ္ မသူေတာ္”
Posted by
ေကာင္းကင္ျပာ
at
Wednesday, January 27, 2010
ေလွကေလး
ပင္လယ္ ကမ္းစပ္မွာ တေယာက္ထဲ ရပ္ေနတုန္းကေပါ့၊ ေလွကေလး တစင္း ေတြ႕တယ္၊ ဒီေလွကေလး နဲ႕ ကိုယ္နဲ႔ စကားေတြ ေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကတာေပါ့၊ ကိုယ့္ကို လွမ္းေျပာတယ္၊ သူငယ္ခ်င္း...လူျဖစ္ခိုက္ ေရျပင္ေပၚမွာ ေရြ႕လ်ားနိုင္ဖို႔ ေလွ ရွိတုန္း ေလွာ္ၾကည့္ပါလားတဲ့....
ဘယ္ထိ ေလွာ္နိုင္မွာလဲလို ႔ ေလွ ကေလးကို ေမးၾကည့္ေတာ့ ပင္လယ္ျပင္ဟာ ေသြးေၾကာေတြလိုပဲ ေလာကနိယာမ ေရျပင္ေပၚမွာ စီးဆင္းေနသတဲ့ေလ၊ ရွည္လ်ားသေလာက္ ေကြ႕ေကာက္ေနမွာပဲတဲ့၊ စုန္ေမ်ာမႈ အားလံုးဟာ ျပန္ဆန္ တက္ေပးရသလို ပဲ ဆန္တတ္မႈ မွန္သမွ် ဟာလည္း ေနာက္ဆံုး ေမွ်ာခ် ပစ္ရတာပဲ့တဲ့၊ ကိုယ့္စိတ္ထဲကေတာ့ ေလွာ္ၾကည့္ရင္ ေကာင္းမလားေပါ့..၊
သူက ဆက္ေျပာျပန္တယ္၊ ေရေပၚ ေပၚခြင့္ရတုန္း ခရီးဆက္ခြင့္ ရွိတယ္တဲ့၊ ကိုယ္ကလဲ ကိုယ္သြားမဲ့ လမ္းကို ေလွကေလး သိလို႔လားလို႔ ျပန္ေမးမိတယ္၊ သူျပန္မေျဖဘူး၊ သူထပ္ေျပာတာက လႈိင္းစီးခ်င္ယံု သက္သက္ နဲ႔ေတာ့ ေလွေပၚ မတတ္ပါနဲ႔တဲ့၊ လက္ေမာင္းၾကြက္သားေတြ မေကာင္းဘူးဆိုရင္လည္း ေလွာ္တတ္မကိုင္ပါနဲ႔တဲ့၊ ဘာမွ မလုပ္တတ္သူ အတြက္ ေမ်ာပါသြားတတ္လို႔ပါတဲ့၊ သူ ေျပာတာ အမွန္ေတြပဲေလ၊ ကိုယ္ နဲနဲ ေတြေဝ ေနတယ္...
သူ႕ရဲ႕ အသံတိတ္ ဘာသာ စကားကို ကိုယ္နားလည္စြာ ဆက္နားေထာင္ေနမိတယ္၊ သူက ဝဲကေတာ့ေတြရဲ႕ လွည့္စားမႈက အားသန္ၾကသလို ယမံုနာ ေလျပင္းက ေလညင္းမဟုတ္ဘူးတဲ့၊ ပင္လယ္ျပင္ဟာ ေရေသကို လက္ခံမထားဘူးတဲ့၊ အဟန္႔အတား ဒိုက္သေရာ ဘဝေတြကုိ လာပတ္တတ္ျပီး တခ်ိဳ႕ အပုပ္ေကာင္ေတြရဲ႕ သတင္းအနံ႕ ကလည္း ဆိုးလြန္းတယ္တဲ့၊
ဒါေပမဲ့ သူက ေလွာ္ၾကည့္ေစခ်င္တယ္..၊
ေလွာ္ၾကည့္ပါလား.....ေလွာ္ၾကည့္ပါလား....
သူခဏ ခဏ ေျပာေနတယ္၊ စကားလံုးေတြ ခင္းျပတယ္၊
တကယ္လို႕ လိုရာ ဆိပ္ကမ္းကို ေရာက္ခဲ့ရင္ေတာ့ သူ႕ဘဝ ရပ္တည္မႈအတြက္ တိုင္တတိုင္၊ ငုတ္တငုတ္ မွာ ခ်ည္ေႏွာင္ ေပးရစ္ခဲ့ပါတဲ့၊ သူဟာလည္း ေလွာ္သူ မရွိရင္ လြင့္ေမ်ာတတ္တဲ့ သေဘာရွိတယ္တဲ့...
ကိုယ္ ေလွေလးကို ေလွာ္ရမလား၊ ဒီတိုင္း လွည့္ျပန္လာရမလား၊ ေလွေလးရဲ႕ စကားသံေတြ နားထဲမွာ ပဲ့တင္ထပ္........
ကဗ်ာေလး တပုဒ္ ဖတ္မိျပီး ၾကိဳက္လို႔ စကားေျပ သေဘာမ်ိဳး ေရးၾကည့္တာပါ...( ေလွစကား နားမလည္သူ တေယာက္ပါ)
Posted by
ေကာင္းကင္ျပာ
at
Wednesday, January 20, 2010
သြားပါ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ႏွင္းဆီ ပန္းေလးရယ္...
သူမကို ေျပာေပးပါ...သူ႕အခ်ိန္ေတြနဲ႔ ငါ့ အခ်ိန္ေတြ အခ်ည္းအႏွီး ျဖစ္ကုန္တယ္လို႔..
အခု ဆိုရင္ သူမ သိေလာက္ပါျပီ....
သူနဲ႔ ငါ ထပ္တူ ညီသြားတဲ့ အခါ ဘယ္ေလာက္မ်ားခ်စ္စရာ ေကာင္းျပီး တင့္တယ္ တယ္လို႔ ထင္ေနမလဲ..၊
ကဲ..အိပ္ပါေတာ့..အိပ္ခန္း ျပတင္းေပါက္ရဲ႕ အျပင္မွာေတာ့ လၾကီးက သာလိုက္တာ ထိန္လို႔ပါပဲ၊ ငါ မအိပ္နိုင္ပါဘူးကြာ၊ မနက္ ၃နာရီေတာင္ထိုးေနပီ ၊ ငါ အိပ္လို႔ မရေသးဘူး၊ ဒါ ဇန္န၀ါရီလရဲ႕ ေႏြးေထြးတဲ့ ညပဲ၊ အိပ္ခန္း ျပတင္း အျပင္ဘက္က နူးညံ့တဲ့ ေလေျပကေလးဟာ သစ္ပင္ေတြကို တိုက္ခတ္ျပီး တိုးတိုးေလး ျမည္ေနပါတယ္၊ အဲ့ဒီ အသံက ရင္ဘတ္ထဲက ျမည္ေနတဲ့ အသံလိုပါပဲ၊ ငါ လေရာင္ ေအာက္မွာ အိပ္လို႔ မရဘူး၊ ဘာေၾကာင့္လဲ မသိပါဘူး၊ ေနာက္ျပီး ရင္ထဲမွာ သိပ္ပူတယ္ေလ။
အျပင္ထြက္ျပီး မီးဖိုခန္းထဲ သြားတယ္၊ ဘံုဘိုင္ေခါင္းကို လွည့္ျပီးဖြင့္လိုက္တယ္၊ ဖြင့္စေတာ့ ေႏြးသလိုလို ေနာက္ေတာ့ ေရေအးေအးေလး ထြက္လာတယ္၊ ေသာက္ဖို႔ အေနေတာ္ပဲ၊ ေနာက္ေတာ့ တခါးဖြင့္ျပီး အျပင္ဘက္ ထြက္လိုက္တယ္၊ လေရာင္ဟာ ႏွင္းဆီ ပန္းေတြ အေပၚမွာ သာေနလိုက္တာ ပန္းေတြရဲ႕ ပံုသ႑န္ေတြ အေရာင္ေတြကို ျမင္ေနရတယ္၊ ဟိုမွာၾကည့္ပါဦး၊ အနီေရာင္၊ အျဖဴေရာင္နဲ႕ အ၀ါေရာင္ေတြ သူတို႔ဟာ နူးညံ့ျပီး အနံ႔ေတြကလည္း ခ်ိဳ ေနတာပဲ၊ ပန္းပြင့္တိုင္းဟာ ႏွင္းဥမ်ားနဲ႔ စိုစြတ္ေနတယ္။
ျမက္ပင္တိုေလးေတြ ေပၚမွာ ရပ္ျပီး မိုးေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ပါတယ္၊ လၾကီးက ထိန္ေနေအာင္ သာေနပါတယ္၊ ဒါဟာ ဘာနဲ႔ တူသလဲ ဆိုေတာ့ အင္မတန္အားေကာင္းတဲ့ လွ်ပ္စစ္မီးေရာင္ဟာ ျခံထဲမွာ လင္းေနသလိုပါပဲ၊ ေလဟာ တိုးတိုးေလး သစ္ပင္ေတြကို တိုက္ခတ္ေနျပန္ပီ၊ ေရာက္လာမဲ့ ေမြးေန႔ တရက္ကို သတိရေနျပန္တယ္၊ အဲ့ဒီ အခါမွာေတာ့ ငါဟာ ႏွင္းစိုေနတဲ့ လေရာင္ေအာက္မွာ အေရွ႕သြားလိုက္ အေနာက္သြားလိုက္ ျဖစ္ေနပါတယ္၊ လမ္းမဘက္ ေလွ်ာက္သြားလိုက္တယ္၊ မိုးေကာင္းကင္ကို ထပ္ ေမာ့ၾကည့္တဲ့ အခါမွာေတာ့ သစ္ပင္ထိပ္ဖ်ားမွာ ေရႊေရာင္ေတာက္ေနပါတယ္၊ လကလဲ မရွိေတာ့၊ ေန႕ ျဖစ္ေနျပီပဲ၊ သူမ ဘယ္မွာပါလိမ့္၊
ရုတ္တရက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မိုက္မဲရာ က်တယ္လို႔ ထင္လိုက္မိပါတယ္၊ လွည့္ထြက္ဖို႔ အခ်ိန္ရွိေသးလား၊ မွီနိုင္ေသးသလား၊ သစ္ပင္ တပင္ ေနာက္မွာ ပုန္းလိုက္ရမလား၊ သစ္လြင္တဲ့ နံနက္ အလင္းေရာင္ဟာ ႏွင္းဆီ ပန္းေတြ ေပၚမွာ ေတာက္ပေနတယ္၊ ဟိုးမွာ အလြန္လွပတဲ့ အနီေရာင္ ႏွင္းဆီပြင့္၊ ပြင့္မဲ့ ဆဲဆဲ ေသြးေရာင္လို ရင့္ေနတယ္၊ မခူးပဲ ထားဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္၊ ဒါနဲ႔ပဲ ငွက္ကေလး တေကာင္ သီခ်င္းဆိုသံ ၾကားလိုက္ပါတယ္။
ဘာေတြ ေရးမိမွန္း မသိပါဘူး၊ အိပ္ေတာ့မယ္.....
Posted by
ေကာင္းကင္ျပာ
at
Friday, January 15, 2010
နင့္ ဘ၀ အေၾကာင္း
ငါ့ ဘ၀ အေၾကာင္း
ကဗ်ာ တပုဒ္ ေရးဖဲြ႕ခ်င္ရဲ႕
နင့္ရင္ထဲက အေၾကာင္း
ငါ့ရင္ထဲက အေၾကာင္း
ကဗ်ာ တပုဒ္ ေရးဖဲြ႕ခ်င္ရဲ႕
နင့္စိတ္ အေၾကာင္း
ငါ့စိတ္ အေၾကာင္း
ကဗ်ာတပုဒ္ ေရးဖဲြ႕ခ်င္ရဲ႕
နင့္အလုပ္ အေၾကာင္း
ငါ့ အလုပ္ အေၾကာင္း
ကဗ်ာတပုဒ္ ေရးဖဲြ႕ခ်င္ရဲ႕
ကဗ်ာမျဖစ္ စာေတြပဲျဖစ္
ဒီစာေတြကို ကဗ်ာျဖစ္ေအာင္ ေရးဖဲြ႕ခ်င္ရဲ႕
ဒီ တညရဲ႕ စာေတြထဲ
ငါ ကိုယ္တိုင္ ကဗ်ာ ျဖစ္သြားခဲ့ရတယ္...
Posted by
ေကာင္းကင္ျပာ
at
Thursday, January 7, 2010
လူ တဦးတေယာက္မွာ ေရွ႕ေရးအတြက္ ဆိုျပီး ဘာျဖစ္ခ်င္တယ္ ဘာေတြ လုပ္မယ္ဆိုတာ ၾကိဳတင္ စိတ္ကူး မစဥ္းစား ထားသူ မရွိေလာက္ဘူး ထင္တယ္၊ ျဖစ္တာ မျဖစ္တာ ေနာက္ထား တေယာက္တမ်ိဳး စီေတာ့ အစီအစဥ္ ေလးေတြ ရွိေနၾကမွာပါပဲ၊ ရန္ကုန္သူ က်မ ေကာင္းကင္ျပာ မွာလဲ စိတ္ကူးယဥ္ ထားတာေလးေတြ ရွိပါတယ္၊ တကယ္လဲ ျဖစ္လာနိုင္တာပဲ စဥ္းစားထားတာပါ၊
မိဘ ႏွစ္ပါး ဟာ အညာသူ အညာသားေတြ ျဖစ္ေပမဲ့ အေဖလုပ္သူဟာ ရွမ္းျပည္နယ္ ေတာင္ပိုင္း မွာ ၾကီးျပင္းခဲ့သူ ျဖစ္တဲ့ အတြက္ ေမာရွမ္းေဒသဟာလဲ ကိုယ္ေတြနဲ႔ မစိမ္းတဲ့ ေဒသတခု ျဖစ္ခဲ့ရတယ္၊ အသက္ရွည္ခ်င္ အပင္စိုက္ပါ ဆိုတဲ့ ဆိုရိုး စကား အတိုင္း အသက္ေတြ ၾကီးလာရင္ အနားယူဖို႔ ေက်းဇူးရွင္ ဖခင္ရဲ႕ စီမံမႈေၾကာင့္ အခုဆိုရင္ ေအာင္ဘန္း နဲ႔ မႏၱေလး ၾကားမွာ ရွိတဲ့ ရြာငံ ဆိုတဲ့ ျမိဳ႕ကေလးမွာ ၁၀ဧက အက်ယ္အ၀န္း ရွိတဲ့ ေကာ္ဖီ နဲ႔ လက္ဖက္ ေတြ စိုက္ပ်ိဳး ထားတဲ့ ျခံၾကီး တျခံ ရွိေနပါတယ္၊ ေကာင္းကင္ျပာ ဟာ အရင္ကတည္းက အဲဒီျခံၾကီး ထဲမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ သလို ေနာက္ ၅ႏွစ္ၾကာ ရင္လဲ ဒီျခံ ထဲမွာ ပဲ ရွိေနမွာပါ၊
တခ်ိဳ႕ ေမာင္ႏွမေတြ ေရးသလို ေနာက္ ၅ႏွစ္မွာ အင္တာနက္ ဆိုင္ေလးေတြ ၊ စာအုပ္ဆိုင္ေလးေတြ၊ စားေသာက္ဆိုင္ေလးေတြ၊ အက်ၤီခ်ဳပ္ဆိုင္ေလးေတြ ဖြင့္ဖို႔ အစီအစဥ္ မရွိပဲ၊ သစ္ပင္ေတြ ၾကားထဲမွာပဲ ေကာင္းကင္ျပာ ရွိေနခ်င္ပါတယ္၊ ရြာငံ ဆိုတဲ့ ျမိဳ႕ေလး အေၾကာင္းကိုေတာ့ ရြာငံအလြမ္း ဆိုျပီး ေရးခဲ့ ဘူးပါတယ္၊ ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္ အထက္ ေပ ၄၀၀၀ေက်ာ္ အျမင့္မွာ ရွိတဲ့ ဒီျမိဳ႕ေလးဟာ ရႈခင္းေလးေတြ သိပ္လွ သိပ္သာယာတယ္၊ အရမ္းလဲ ေအးတယ္၊ ကိုယ့္ရဲ႕ ျခံေလးဟာ ရြာငံ ရဲ႕ မႏၱေလး ဘက္အထြက္ ေရႊပြင့္လင္း ဆိုတဲ့ ေရွးဟာင္း ဆုေတာင္းျပည့္ ဘုရား ေအာက္ေျခမွာပါ၊ သြားရ လာရတာလဲ မခက္ခဲပါဘူး၊ အစိုးရ ေကာ္ဖီျခံေတြနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ ရွိျပီး နဘန္းၾကီး ရြာသို႔ ဆိုင္းဘုတ္ေလးကို ျမင္လိုက္ရင္ ကိုယ့္ျခံကို ေရာက္ပါျပီ၊
ျခံထဲမွာ ခုဆို အိမ္ေလး ၂လံုးေဆာက္ထားတယ္၊ ကား၀င္ထြက္ဖို႔ အ၀င္တလမ္း အထြက္တလမ္း ရွိတယ္၊ အိမ္ေနာက္ဖက္ကို ေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္ရင္ ဟိုးထိပ္ ေတာင္ကုန္းေပၚထိ ေကာ္ဖီ ပင္ေတြ ျပည့္ေနတယ္၊ အိမ္ေရွ႕ နဲ႔ ေဘးပတ္လည္မွာ လက္ဖက္ပင္ေတြ နဲ႔ေပါ့၊ အိမ္ေရွ႕ မ်က္ေစာင္းထိုးေလာက္မွာ ေကာ္ဖီ ပ်ိဳးပင္ေတြ ပ်ိဳးထားတဲ့ ေနရာကို ေနေရာင္ျခည္ တိုက္ရိုက္မက်ေအာင္လဲ ေဂၚရခါးစင္ၾကီးက မိုးထားေသးတယ္၊ အိမ္ေဘး ပတ္လည္မွာေတာ့ ကိုယ့္ အေမရဲ႕ အၾကိဳက္ ေသာကေလးေတြ ကင္းေ၀းေအာင္ ေသာ္ကပန္းပင္ေလးေတြ နဲ႕ သစ္ခြပန္း ေရာင္စံု စိုက္ထားမယ္၊ နို၀င္ဘာ ၊ ဒီဇင္ဘာေရာက္ရင္လဲ ခ်ယ္ရီပင္ေတြက ဖူးပြင့္လာမဲ့ ခ်ယ္ရီပန္းေတြရဲ႕ အလွကို ခံစားရင္း ဖတ္ခ်င္တဲ့ စာအုပ္ေလး တအုပ္နဲ႔ အပင္ေအာက္ သြားေနမယ္၊
မနက္မိုးလင္း ထြက္ေပၚလာတဲ့ ေနေရာင္ျခည္ေလးကို ခံစားရင္း ေရႊပြင့္လင္း ဘုရားကို ေခါင္းေလး ေမာ့ဖူးလိုက္ရရင္ တေန႔တာလံုး ေနလို႔အဆင္ေျပမွာပဲ၊ ေကာ္ဖီထြက္ခ်ိန္ေရာက္လို႔ ေကာ္ဖီေစ့ လာေကာက္သူေတြ၊ လက္ဖက္ခူးခ်ိန္ေရာက္လို႔ လက္ဖက္ခူး လာသူေတြနဲ႔ ဒီျခံေလးဟာ ဘယ္ေလာက္ ေနေပ်ာ္မလဲ၊ အိမ္ေလးထဲမွာလဲ ကိုယ့္အေဖရဲ႕ စိတ္တိုင္းက် ေဆာက္ထားတဲ့ ဘုရားခန္း၊ ဧည့္ခန္း၊ အိမ္သာ ေရခ်ိဳးခန္းတဲြရက္ေလး ၂ခန္းရယ္၊ မီးဖိုေခ်ာင္သပ္သပ္၊ ထမင္းစားခန္းေလး သပ္သပ္ရယ္၊ ေႏြ၊ မိုး၊ ေဆာင္း သံုးရာသီ လံုး အတြက္ မီးေသြးမီးဖိုေလးရယ္၊ အင္း ေနာက္ထပ္ အဓိက လိုမွာကေတာ့ အေႏြးထည္ရယ္ ၊ ေစာင္ထူထူ ေတြရယ္ပါပဲ၊ အေအးၾကိဳက္တဲ့ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ေတာင္ အေႏြးထည္ ၂ထပ္ ၃ထပ္ နဲ႔ ေန႕ေရာ ညေရာ ၀တ္ရတာ၊ မနက္မိုးလင္း ေစာင္ပံုၾကီးထဲကေန မထနိုင္ပဲ ေကြးေနတာေတြ ခုေရးေနရင္း ေတြးလိုက္တာ ျခံထဲ ေရာက္ေနသလို ခံစားရတယ္၊
ဘေလာ့ေမာင္ႏွမေတြ ေရာ ကိုယ္နဲ႕ တူတူ လာမေနခ်င္ဘူးလား၊ ခုေလာေလာဆယ္ အိမ္ေလး ၂လံုးထဲ ရွိေနေပမဲ့ ေမာင္ႏွမေတြ လာေနမယ္ ဆို ထပ္ေဆာက္ေပးဖို႔ ေျမေနရာေတြ အမ်ားၾကီး က်န္ပါေသးတယ္၊ အစားအေသာက္အတြက္လဲ ပူစရာ မလို၊ ငါး ရက္တေစ်း ဆိုေပမဲ့ ရြာေတြထဲမွာ ၀က္သားစားခ်င္ ၀က္သား၊ ၾကက္သားစားခ်င္ ၾကက္သား၊ အဆင္သင့္ ရတယ္၊ အသီးအရြက္ပဲ ၾကိဳက္တဲ့ သူေတြ အတြက္ေတာ့ အတိုင္းထက္ အလြန္ေပါ့၊ အိမ္ေရွ႕မွာ စိုက္ထားတဲ့ ေဂၚရခါးစင္ၾကီးေပၚက ေဂၚရခါးသီး ေၾကာ္စားလဲ ရသလို၊ ေဂၚရခါးညြန္႔ လပ္လပ္ဆတ္ဆတ္ ေလးေတြ၊ မႈိ ေပၚခ်ိန္မွာ ျခံထဲမွာပဲ ရွိေနတဲ့ မႈိက်င္းေတြ၊ ကန္ဇြန္းဥ ခ်ိဳခ်ိဳေလးေတြ တူးစားခ်င္လဲ လြယ္ကူ၊ ဘာလိုေသးလဲ..လိေမၼာ္သီး ၾကိဳက္သူေတြကို လိေမၼာ္ျခံထဲမွာ သပ္သပ္ ထားေပးနိုင္ပါတယ္၊
တခု ရွိတာကေတာ့ ခုထိ အင္တာနက္လိုင္း မရေသးတာပါပဲ၊ ျမိဳ႕ေလးကို ျဖတ္ျပီး ဟဲဟိုး၊ ေတာင္ၾကီး အကုန္ ရေနေပမဲ့ ဒီ ရြာငံ ျမိဳ႕ေလးက်ေတာ့ အိုင္ပီစတားဖုန္းလိုင္းကလဲြလို႔ မရေသးဘူး၊ ေနာက္ ၅ႏွစ္ဆိုရင္ေတာ့ ရနိုင္ေကာင္းပါရဲ႕..း)အားလံုး လာေနပါလို႔ ဖိတ္ေခၚပါရေစ...
မမ၀ါရဲ႕ ေနာက္ ၅ႏွစ္ၾကာရင္ ဘာလုပ္မလဲ ဆိုတဲ့ တဂ္ပို႔စ္ေလးပါ၊ ေကာင္းကင္ျပာ ဟာ ေနာက္ ၅ႏွစ္ၾကာလို႔ ဒီ စင္ကာပူ မွာ မရွိရင္ ရွမ္းျပည္နယ္ ေတာင္ပိုင္း ရြာငံ ဆိုတဲ့ ျမိဳ႕ငယ္ေလးမွာ ေကာ္ဖီပင္ေတြ ၊လက္ဖက္ပင္ေတြ ၊လိေမၼာ္ပင္ေတြ ၾကားမွာ အေဖ အေမ အခ်စ္ဆံုး နဲ႔ အတူတကြ ရွိေနပါမယ္လို႔.....
တဂ္ေခါင္းစဥ္ နံပါတ္ ၂၊ စိတ္ကူးထဲက အိမ္ေထာင္ဖက္ အတြက္ကေတာ့ ေကာင္းကင္ျပာ မွာ စိတ္ကူးယဥ္ ထားတာ မရွိတဲ့ အတြက္ မမ၀ါ ခြင့္လႊတ္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။
Posted by
ေကာင္းကင္ျပာ
at
Monday, January 4, 2010
၂၀၁၀ ေရာက္ျပီ..
စာေရးမယ္လို႔ ၾကံရြယ္ ျပန္ေတာ့ ဘယ္က စေရးရမွန္းေတာင္ မသိျဖစ္ေနျပီး ..ဘေလာ့နဲ႔ ေ၀းေနတာ ၾကာသလို ျဖစ္သြားတယ္၊ တခ်ိဳ႕ရက္ေတြ ကြန္ပ်ဴတာ ေတာင္ မဖြင့္မိသလို ဖြင့္ျပန္ေတာ့ေလး ဘေလာ့ေလးဆီ မေရာက္ပဲ ဟိုေရာက္ဒီေရာက္ ၊ သူမ်ားေရးထားတာ ေလးေတြကို ရတဲ့အခ်ိန္ေလး အေျပးအလႊား ဖတ္မိေပမဲ့ ကိုယ္ လာဖတ္သြားတယ္ ဆိုတာေတာင္ အေၾကာင္းမၾကားမိခဲ့၊ ေျခရာေလး ခ်န္ခဲ့ဖို႔ သတိမရ၊ စာဖတ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ေလးကို အာသာ ေျပေအာင္ လုပ္မိေနရံုပဲ၊ ဘာေတြ ရႈပ္ေနသလဲ၊ ဘာေတြ လုပ္ေနသလဲ၊ ၂၀၀၉ ကုန္ခါနီးမွာ လုပ္ခ်င္တာေတြ စိတ္ထဲ ရွိတဲ့ အတိုင္း အကုန္ ေလွ်ာက္လုပ္ပါတယ္၊ သြားခ်င္တဲ့ ေနရာေတြ အကုန္သြားတယ္၊ စားခ်င္တာေတြ လိုက္စားတယ္၊ စိတ္ကို တခုမွ ထိန္းခ်ဳပ္ မထားေတာ့ပဲ လႊတ္ေပးလိုက္တဲ့ ႏွစ္တခုရဲ႕ အဆံုးပိုင္းနဲ႔ ႏွစ္သစ္တခုရဲ႕ အစေပါ့၊
ေပ်ာ္ေနလား ေမးရင္ ေပ်ာ္ေနပါတယ္ ေျဖရမွာပဲ၊ စိတ္ညစ္စရာေတြ အားလံုးကို ခဏ ေမ့ထားျပီး ေပ်ာ္စရာေတြ ကိုပဲ စေတြးေတာ့မယ္ ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ ကိုယ့္စိတ္ကို နဲနဲ လိမ္လည္လွည့္ဖ်ား ထားလိုက္တယ္၊ သူမ်ားေတြ ေတြးသလို ေရးသလို က်န္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္မွာ ကိုယ္ဘာေတြ လုပ္ခဲ့ျပီး ခု ေရာက္လာတဲ့ ႏွစ္အသစ္မွာ ဘာေတြ လုပ္မယ္ဆိုတာေတြ စာထဲ ခ်ေရးရင္ လံုးခ်င္း ၀တၳဳ တအုပ္ေလာက္ ျဖစ္သြားနိုင္တဲ့ အတြက္လဲ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာပဲ မွတ္ထားလိုက္မိေတာ့တယ္၊ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာေတြ စာထဲ ခ်ေရးမိ၊ ျပန္ဖတ္မိလို႔ မျဖစ္လာခဲ့ရင္ ကိုယ့္ရဲ႕ အစြဲအလန္းၾကီးတတ္တဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ ကိုယ့္ဘာသာ ျပန္ မခံစားခ်င္ေတာ့ဘူး၊ ခံစားခ်က္ ဆိုတာ လူတဦးနဲ႔ တဦး မတူေတာ့ ခံစားခ်က္ခ်င္း မတူၾကေပမဲ့ လူတိုင္းေတာ့ ကိုယ့္ခံစားခ်က္ေလးေတြ ကိုယ္စီ နဲ႔ေပါ့ေလ၊ တေယာက္ထဲ သြားလာေနခ်ိန္ နဲ႔ အမ်ားနဲ႔ သြားလာ ေနခ်ိန္ ေတြေတာင္ ခံစားခ်က္က ခဏခ်င္း ေျပာင္းလဲ ေနေသးတာပဲ၊ ကိုယ္နဲ႔ ပတ္သက္ေနတဲ့ ေမာင္ေတြ ညီမေတြ အကို ေတြ ႏွစ္သစ္မွာ ေပ်ာ္ေနၾကတယ္၊ သူတို႔ ဆီက အေပ်ာ္ေတြ ကိုယ္ ကူးယူလိုက္တယ္၊ ကိုယ့္ဆီက မေပ်ာ္တာေတြ သူတို႕ကို မေပးမိေအာင္ ေနလိုက္တယ္၊ စိတ္ခ်မ္းသာ စရာပါပဲ၊
ညီအကို ေမာင္ႏွမေတြ နဲ႔ အတူေနခ်ိန္ မ်ားလာတဲ့ အခါ တေယာက္ထဲ မေနတတ္ေတာ့တဲ့ သူေတြထဲမွာ ကိုယ္ တေယာက္ အပါအ၀င္ေပါ့၊ တေယာက္ထဲ ေအးေအးေဆးေဆး ေနတတ္တဲ့ ၊ အရယ္ သန္တာကလဲြလို႔ စကားေတြ အမ်ားၾကီး မေျပာတတ္တဲ့ ဟိုဟိုဒီဒီ ဘယ္မွ မသြားတတ္တဲ့ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ၂၀၁၀ ဟာ အားလံုး ေျပာင္းျပန္ျဖစ္သြားနိုင္တယ္၊ ခုလဲ ၂၀၁၀ ရဲ႕ လြတ္လပ္ေလး ေန႔ေလးကို အမွတ္တရ တခုခု ေရးခ်င္ေပမဲ့ ေရးတဲ့ဆီ မေရာက္ပဲ ေရးမိေရးရာေတြ ေရးေနမိတယ္၊ စာေတြ အမ်ားၾကီး ေရးနိုင္ေအာင္လဲ ၾကိဳးစားရဦးမယ္၊ ေတြးခ်င္တာေတြးျပီး လုပ္ခ်င္ရာေတြ လုပ္ေနတဲ့ စိတ္ကိုလဲ ဆံုးမရဦးမယ္။
စာေရးခ်င္ လြန္းလို႔ ေရးခ်င္ရာေတြ ခ်ေရးလိုက္တဲ့ စာတပုဒ္ပါပဲ....
Posted by
ေကာင္းကင္ျပာ
at
Tuesday, December 22, 2009
