မိုင္တိုင္တခု အတြက္ ျပာေသာ ေကာင္းကင္ (သို႔) ေကာင္းကင္ျပာ

က်မ စာေတြ ဖတ္ပါတယ္၊ စာဖတ္တာ ဘာဆန္းသလဲ၊ စာဖတ္တာ ေကာင္းပါတယ္ ေျပာၾကတယ္၊ ေကာင္းလဲ ေကာင္းပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ဖတ္ျပီး အသံုးခ်မွ ေကာင္းမယ္လို႔ ထင္တယ္၊ က်မက စာဖတ္ျပီး ႏွပ္ေနတတ္တဲ့ သူတေယာက္ မဟုတ္တဲ့ အတြက္ စာေတြ ခ်ေရးမိတယ္၊ အစက ဘယ္သူမွ ျပဖို႔ မဟုတ္ပါဘူး၊ ဘယ္သူမွ ျပဖို႕ မဟုတ္ရင္ ဘာလို႔ ဒီမွာ လာေရးေနလဲ၊ ကိုယ္ဘာသာ စာအုပ္ထဲ ခ်ေရးထားေပါ့၊ အဲလိုလဲ မဟုတ္ျပန္ဘူး၊ က်မ စိတ္၀င္စားတာေလးေတြ ၊ ခံစားခ်က္ေလးေတြ တခ်ိဳ႕ စိတ္၀င္စားမယ္ ထင္လို႔ပါ၊

က်မ ေရးတဲ့ စာေတြထဲမွာ ရင္ထဲက ထြက္ေပၚေနတဲ့ ခံစားခ်က္၊ ရင္ထဲမွာ ျဖစ္ပ်က္ေနတာေတြကို နားလည္သေလာက္ ခ်ေရးတာပါ၊ က်မ မိုက္မဲတာ၊ ထင္ရာ ျမင္ရာေတြလဲ ပါမွာပါ၊ စာဖတ္တယ္ ဆိုေပမဲ့ စာဖတ္အား နည္းပါေသးတယ္၊ ဗဟုသုတ လဲ နည္းတယ္၊ အဲ့ဒီေတာ့ က်မ စာေတြကို ရသစာေပ၊ သုတ စာေပ၊ အက်ိဳးျပဳစာေတြ ဘာတခုမွ အမည္မတပ္ရဲပါဘူ၊ ကဗ်ာေတြ ေရးတတ္သလားဆိုေတာ့လည္း မေရးတတ္ပါဘူး၊ ေတာင္ျခစ္ ေျမာက္ျခစ္ ေလွ်ာက္ျခစ္ရင္း ကဗ်ာလိုလို စာလိုလို ဆိုတာေတြ ျဖစ္လာတာ၊ က်မ ဟိုးအရင္ ပို႔စ္ေတြ မွာ ေရးဖူးသလိုပဲ၊ သူမ်ားေတြ အတြက္ေတာ့ မသိ ၊ က်မ အတြက္ေတာ့ စာတပုဒ္ ျဖစ္ဖို႔ဆိုတာ ခုထိ ခက္ေနတုန္းပါ၊ လက္တန္းလဲ မေရးနိုင္ပါဘူး၊ အရင္ စာရြက္ထဲမွာ ေရးျပီးမွ စက္ေပၚ တင္နိုင္တာပါ၊ ၾကံဳတဲ့ ေနရာ ၾကံဳသလို၊ ရထားေပၚ၊ ကားေပၚ မွာေတာ့ ေရးတတ္တယ္၊ က်မ ေရးတာေတြဟာ ဘာဗဟုသုတ အခ်က္အလက္မွ မပါပါဘူး၊ အခ်က္အလက္ေတြ ဆိုတာ အေသေတြပဲလို႔ ကုိယ္ဘာသာ ခံစားမိလို႔ ခံစားမႈ ေတြပဲ ပါမွာပါ။

က်မရဲ႕ စာေတြဟာ က်မရဲ႕ ဒိုင္ယာရီ သေဘာမ်ိဳး ျဖစ္ေနတယ္၊ တခါတေလလဲ စဥ္းစားမိတယ္၊ ကိုယ့္စာေတြကိုယ္ ေ၀ဖန္မိတယ္၊ ငါ့စာေတြဟာ ဘယ္သူ႕မွ အဆိပ္အေတာက္ မျဖစ္တာေတာ့ ေသခ်ာတယ္၊ ဒါေပမဲ့ စာလာဖတ္သူေတြကို ရသေတြ ေပးနိုင္လား " ႏုိး " သုတေတြ ေပးနိုင္လား " လံုး၀ပဲ " အက်ိဳး ေရာျပဳေစသလား " ေ၀းေသးတယ္ " ေနာက္ တဖက္က ျပန္စဥ္းစားျပန္တယ္၊ က်မက အလြမ္းေတြ ေရးေတာ့ လာဖတ္သူေတြရဲ႕ အလြမ္းေလးေတြနဲ႔ တိုက္ဆိုင္လို႔ သတိရသြားရင္ သတိရသူေတြ အတြက္ ေကာင္းတာေပါ့၊ ေနာက္ ကိုယ္တိုင္ ဗဟုသုတ နည္းေတာ့ သုတ စာေပဆိုတာ ေရးကို မေရးရဲပါဘူး၊ ဘာမွ မေသခ်ာပဲ၊ မလုပ္ခ်င္၊ မေရးခ်င္တဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ပါ၊ အက်ိဳးျပဳ စာေတြ ဆိုတာကေရာ၊ အင္း...ကိုယ္က အက်ိဳးျပဳေစဆိုျပီး ဘယ္ေလာက္ ေရးေရးပါေလ၊ စာဖတ္သူေတြက ဒီ အက်ိဳးျပဳတယ္ ဆိုတဲ့ စာကို လို္က္နာ က်င့္သံုးနိုင္မွ အက်ိဳးျပဳတယ္ ဆိုတာ ျဖစ္လာမွာေလ၊ က်မ ထင္တာ မွားခ်င္လဲ မွားေနမယ္၊ က်မ ကိုယ့္ ကိုယ္ကို ေ၀ဖန္ရင္း ကိုယ္ မေရးနိုင္တာကို ကာကြယ္ၾကည့္ေနတာ။

အဲ့လိုေတြ မေရးနိုင္ရင္ ငါ စာမေရးေတာ့ဘူးလား လို႔ ကိုယ္ဘာသာ ေမးၾကည့္မိတယ္၊ က်မ က စာေရးဆရာ တေယာက္မဟုတ္ေပမဲ့ စာေရးေနသူ တေယာက္ ရဲ႕ စိတ္ပဲေလ၊ ဘယ္ေနမွာလဲ ၊ ေရးေနမွာပဲ၊ ေရးလို႔ ရသေလာက္၊ ဒီ အင္တာနက္ဆိုတာၾကီး နဲ႕ မေ၀းကြာသေရြ႕ ေရးေနမွာပဲ၊ ေရးခ်င္လြန္းလို႔ ေတာင္ အခု က်မရဲ႕ co.cc က တႏွစ္ျပည့္လို႔ ေငြေပး သက္တမ္းတိုးရမဲ့ အတူတူ ေကာင္းကင္ျပာ.info ဆိုတာေတာင္ က်မရဲ႕ ေမာင္ငယ္ေလး ၂ေယာက္ရဲ႕ အကူအညီနဲ႔ ၀ယ္ထားျပီး ဆက္ေရးေနဦးမွာ၊ က်မ စာေရးလာတာ ၂ႏွစ္ျပည့္ေတာ့မယ္၊ ခု ေကာင္းကင္ျပာ ဘေလာ့ေလးကေတာ့ ၁ႏွစ္ျပည့္သြားပီ ေပါ့၊

ဒီရက္ပိုင္း မွာပဲ က်မရဲ႕ စာေရးခ်င္စိတ္ကို ပိုျပီး တြန္းအားေပးလိုက္တဲ့ စာအုပ္ေလး တအုပ္လဲ ဖတ္မိတယ္၊ စာေရးဆရာ ကိုတာ ေရးတဲ့ စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္ရဲ႕ မွတ္စုမ်ား ဆိုတဲ့ စာအုပ္ေလးပါ၊ သူ ေရးထားတဲ့ ထဲမွာ စာေရးသူ တေယာက္မွာ " အတြင္းေ၀ဖန္ေရးသမား " ဆိုတာ အျမဲရွိတယ္၊ ဖန္တီးအားကေလးဟာ သံသယ ေတြနဲ႔ က်ပ္သြားတတ္တာပဲ၊ အတြင္းေ၀ဖန္ေရးသမား လက္မွ " အတြင္းက စာေရးဆရာ လြတ္ေျမာက္လာေစဖို႔ " ေန႔စဥ္ မွတ္တမ္းကို အခ်က္ (၇) ခ်က္နဲ႔ အညီ ေရးတဲ့၊ " အတြင္း ေ၀ဖန္ေရးသမားရန္က အတြင္း စာေရးဆရာ လြတ္ေျမာက္ဖို႔ကေတာ့ ေရးသာခ်လိုက္ တဲ့ "

စိတ္၀င္စားစရာပါပဲ...
(၁) လက္သာ လႈပ္ေန၊ မရပ္နဲ႔၊ ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္၊ ဒိုင္ယာရီ ေရးဖို႔ တရက္မွာ ၁၀ မိနစ္ပဲ ေပး၊ ဒါဆို ေန႕တိုင္း ေရးျဖစ္ေနမွာပဲ။

(၂) မထိန္းနဲ႔ ၊ ကိုယ္ေျပာခ်င္တာ အတိအက်ေျပာ၊ လူၾကိဳက္တာ မၾကိဳက္တာ ကိုယ့္ပံုရိပ္၊ ဒါ ဘယ္သူ ဖတ္မွာလဲ၊ အဲဒါေတြ မစဥ္းစားပဲ ေရး။

(၃) ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ရွိပေစ၊ နာမ၀ိေသသန သံုးရင္ ေပါ့ေပါ့ မလုပ္နဲ႔၊ လူ၊ အရာ၀တၳဳ၊ ခံစားမႈေတြကို ေဖၚျပရာမွာ အာရံု စူးစိုက္ျပီး ေရး၊ " ေတာက္ေတာက္ ပပ အနီေရာင္ မိနီ " လို႔ ေရး၊ ကား လို မေရးနဲ႕(အဲဒါ က်မ သိပ္နားမလည္ဘူး)၊ တယ္လီေဗးရွင္း ဇာတ္လမ္းေတြလို မေရးနဲ႔၊ ဘီဘီစီက အိမ္ေျမွာင္ အေၾကာင္း ဇာတ္လမ္းေရး။

(၄) မေတြးနဲ႔၊ မေ၀ဖန္နဲ႔၊ မဆနဲ႔၊ အေရးၾကီးဆံုးက မရပ္လိုက္နဲ႕၊ ေမွ်ာသာလိုက္၊ ေခါင္းထဲ ပထမဆံုး ေရာက္လာတဲ့ အေၾကာင္းအရာနဲ႔ စ၊ အဲဒီက ေရွ႕တိုး။

(၅) ပုဒ္ျဖတ္၊ သတ္ပံု၊ သဒၵါကို မငဲ့နဲ႔၊ အေသးစိတ္ ေတြမွာ တံု႔မေနနဲ႔၊ ေနာက္ျပန္ၾကည့္ျပီး ေရႊကို ျပန္တူးလို႔ ရတာပဲ။

(၆) အမႈိက္သရုိက္ေတြ ေရးခ်င္ ေရးဦး၊ လြတ္လပ္ေနတာပဲ၊ ညံ့သြားပေစ၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခြင္ျပဳလိုက္၊ အတန္းက်ပေစ၊ ဆီသည္မ လက္သုပ္ ျဖစ္ပေစ၊ မထူးမဆန္း ျဖစ္ပေစ၊ ေရးသာေရး။

(၇) စိတ္လို လက္ရ ရွိတာကိုပဲ လုပ္ေနာ္၊ သက္ေတာင့္ သက္သာ မရွိလွတဲ့ အေၾကာင္းအရာ ေတြထဲမွာ ၀ဲလွည့္မေနနဲ႕၊ အေရးအသား ေကာင္းဆိုတာ ခက္တယ္၊ နာက်င္မႈကို ေရွာင္တဲ့ အေရးအသားဟာ လွခ်င္လွမယ္၊ ဒါေပမဲ့ ေ၀းကြာေနျပီး နားလည္ဖို႔ ခက္မယ္။

ဒီ (၇) ခ်က္ကို ဖတ္မိျပီး က်မ အားတတ္လာပါတယ္၊ သူ ေျပာသလို ေရးျဖစ္ဖို႔က အေရးၾကီးတာကိုး၊ ဖီလင္ ရွိတာ မရွိတာ မဟုတ္ဘူး၊ ေရးေနဖို႔ က အဓိကပဲေလ၊ ခု က်မ ဘေလာ့ေလး တႏွစ္ျပည့္သြားျပီ၊ ေနာက္ထပ္ ႏွစ္ေတြ ဆက္ျပီး က်မ ေရးေနဦးမယ္၊ စာေတြလဲ ဖတ္ေနဦးမယ္၊ ေတာင္ျခစ္ေျမာက္ျခစ္ေတြ လဲ ျခစ္ေနမယ္၊ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ေတြလဲ ေရးမယ္၊ က်မ ေရးေနတာေတြကို ကိုယ့္ ကို ခ်စ္လို႔ခင္လို႔ လာဖတ္ေနသူေတြ၊ အားနာပါးနာ လာဖတ္သူေတြ၊ ဖတ္ခ်င္လို႔ ဖတ္ေနသူေတြ အတြက္လဲ က်မ ေရးေနဦးမွာပါ၊ က်မ ဘေလာ့ေလးကို လာလည္သူ လာဖတ္သူ အားလံုးကိုလည္း ဒီေနရာေလးကေန ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လို႔လဲ ေျပာခ်င္ပါတယ္။