အဲဒါ....ေပ်ာ္စရာေပါ့..

ပူျပင္းလွ တဲ့ တေန႔ ေပါ့၊ ေနက ေကာင္းကင္ မွာ တဲြလဲ ခိုေနတယ္၊ ေလက တစက္ေလးေတာင္ မတိုက္ဘူး၊ တိမ္က တမွ်င္ေတာင္ မရွိဘူး၊ ငွက္ တေကာင္တမွီးမွ ပ်ံဖို႔ မ၀ံ့ဘူး၊ ထမင္းလဲ မစားခ်င္ဘူး၊ အ၀တ္လဲ မေလွ်ာ္ခ်င္ဘူး၊ မီးပူလဲ မတိုက္ခ်င္ဘူး၊ အိမ္မွာလဲ မေနခ်င္ဘူး၊ အဲ့ဒါ အပူေၾကာင့္ေပါ့၊ အဲ့သလို ဟန္မက်တဲ့ အခ်ိန္မွာ မိုးျခိမ္းသံ ၾကားလိုက္ရတယ္၊ တိမ္မဲအုပ္ၾကီးလဲ ေကာင္းကင္ မွာ ေရာက္ေနတယ္၊ တိုက္ပဲြ ၀င္ဖို႔ စစ္တပ္တတပ္ ခမ္းခမ္းနားနား ခ်ီလာတဲ့ ပံု၊ မိုး ဟာ ေရတံခြန္လို သြန္းေလာင္းျပီး ရြာပါျပီ၊ အားလံုး ေအးခ်မ္း သြားသလိုပဲ..အဲဒါ ေပ်ာ္စရာေပါ့။

သူငယ္ခ်င္း တေယာက္ ေရာက္လာတယ္၊ သူနဲ႔ မေတြ႕တာ တလေလာက္ ရွိေနျပီ၊ တံခါးကို ဖြင့္ျပီး သူကို ၾကိဳတယ္၊ ရထားနဲ႔ လာသလား ၊ ကားနဲ႔ လာသလား၊ မေမးပါဘူး၊ ခံုေပၚမွာထိုင္၊ ဆိုဖာေပၚထိုင္ မေျပာပါဘူး၊ သူငယ္ခ်င္းကို ခ်စ္ခင္စြာပဲ ေျပာလိုက္ပါတယ္၊ ငါ့ အိမ္မွာ ဘာမွ မရွိဘူး၊ အျပင္ထြက္ ေကာ္ဖီ ေသာက္ရေအာင္လို႔...အဲ့ဒါ ေပ်ာ္စရာေပါ့။

လမ္းမ မွာ လမ္းေလွ်ာက္သြားတုန္း လူမိုက္လိုလို ႏွစ္ေယာက္ ရန္ေထာင္ေနၾကတာ ေတြ႕တယ္၊ တကယ့္ ရန္သူေတာ္ၾကီးေတြ လို ရန္ေထာင္ေနၾကတာ၊ ရိုက္မယ္ ပုတ္မယ္ လုပ္ၾကတာ၊ မင္းေတာ့ကြာ ငါ လုပ္လိုက္ရ၊ မင္း... ေသသြားမကြာ၊ ငါ့ကို ဘာလို႔ ထင္တုန္း( အဲ့လိုေတြ ေျပာတယ္ ထင္တာပဲ) လမ္းထဲမွာလဲ ဆူညံေနတာပဲ၊ ရုတ္တရက္ ဗလၾကီး တေယာက္ ေရာက္လာျပီး၊ ဟို ႏွစ္ေယာက္ကို မင္းတို႔ ထြက္သြားၾကလို႔ တခ်က္ပဲ ေအာ္လိုက္တယ္၊ ဟို ႏွစ္ေယာက္လဲ ျငိမ္ျပီး ထြက္သြားၾကတယ္..အဲ့ဒါ ေပ်ာ္စရာေပါ့။

မေန႔ညက အေ၀းက သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ က်မကို သတိရေနျပီး ေအာ္လိုက္သလို ထင္ေယာင္၀ိုး၀ါး ျဖစ္ခဲ့တယ္၊ မိုးလင္းေတာ့ သူ႕ဆီ သြားလည္တယ္၊ တံခါးေပါက္က၀င္ အခန္းထဲ ဟိုသည္ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက စားပြဲမွာ ထိုင္ျပီး စာအုပ္တအုပ္ ဖတ္ေနတာ ေတြ႕ရတယ္၊ က်မကို ျမင္တဲ့ အခါ ေခါင္း တညိမ့္ညိမ့္ လုပ္ကာ က်မကို လက္ဆဲြျပီး သူ႕ အနီးမွာ ထိုင္ေစတယ္၊ နင္ ဒီေရာက္လာမွေတာ့ ဒီ စာအုပ္ကို ဖတ္ပါလို႔ ေျပာတယ္၊ က်မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ ရယ္လိုက္ၾကတာ၊ နံရံ ေပၚက အရိပ္ေတြ ေတာင္ ေပ်ာက္ျပီး လင္းသြားသလို ထင္ရတယ္၊ ငါ ထမင္းဆာျပီဟာ တဲ့ ၊ သူငယ္ခ်င္းကေျပာတယ္၊ နင္လဲ ဆာျပီ မဟုတ္လားတဲ့၊ ၾကင္နာစြာ ေျပာတယ္...အဲ့ဒါ ေပ်ာ္စရာေပါ့။

ခင္ဗ်ားနဲ႔ တည စကားေျပာရတာ (၁၀)ႏွစ္တာ စာဖတ္တာထက္ ပိုေကာင္းသဗ်ာ လို႔ တရုတ္ပညာ ရွိၾကီး တေယာက္က သူ႕သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကို ေျပာသတဲ့၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ တညတာ စကားလက္ဆံုက် ျခင္းက ရတဲ့ အရသာကေတာ့ ရွားရွာပါးပါး အရသာ မ်ိဳးပဲ၊ ပညာရွိေသာ္လည္း စကားတတ္ခ်င္မွ တတ္မယ္၊ စကားတတ္သူဟာလည္း ပညာ ရွိခ်င္မွ ရွိမယ္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဘာေျပာေျပာ နားေထာင္ခ်င္တဲ့ က်မအတြက္ေတာ့ ...အဲဒါ ေပ်ာ္စရာေပါ့။

မီးဖိုနေဘးမွာ စကားေျပာတဲ့ အရသာ မ်ိုဳးကြယ္ ေပ်ာက္ကုန္ပါပီ၊ ယခု ေခတ္ မွာ စီးပြား ေရးပဲ အေရး စိုက္ၾကလို႔ ပါပဲ၊ အိမ္ရယ္ လို႔ မရွိပဲ အခန္းေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကေတာ့ထင္း မီးဖိုရယ္ လို႔လဲ မရွိေတာ့ပါ၊ ယခု ေခတ္ရဲ႕ အျမန္ဟာ ဟန္မက်လွပါ၊ စကားလက္ဆံုက်ျခင္းဆိုတာ ဇိမ္က်ေနတဲ့ အရွိန္ေႏွးတဲ့ လူေတြ ပဲ လုပ္နိုင္တဲ့ အရာပါ၊စကားေျပာျခင္း နဲ႕ စကားလက္ဆံု က်ျခင္း ဟာ မတူလွပါ၊ စကားလက္ဆံုက်ျခင္းဆိုတာ လုပ္ငန္းေၾကာင္း ေျပာတာ မဟုတ္ပဲ ေရာက္တတ္ရာရာ ေျပာတာ၊ ငယ္ငယ္က အေသးအဖဲြေလးေတြ ေျပာတာ သို႕ေသာ္ ဇိမ္ရွိရွိ ေျပာတာမ်ိဳးပါ၊ ခ်စ္ခင္သူရဲ႔ အသံလည္းၾကားရလို႔ ဟန္ပန္လဲ ျမင္ရလို႔ပါပဲ၊ သူငယ္ခ်င္း ေတြ နဲ႔ ထမင္းစားပဲြ မွာရထားတစီးေပၚမွာ ..စကားလက္စံု က်တတ္ပါတယ္၊တေစၦ ေတြ ပံုျပင္၊ ဒ႑ာရီ ေတြ ျပိဳကဲြ တာေတြ ေျပာင္းလဲ တာေတြ ..ဘ၀ ကို အရသာ ခံေစတဲ့ သိရျခင္းမ်ားမွာဒီလို စကားစျမည္ ေျပာတာေတြ ....အဲဒါ ေပ်ာ္စရာေပါ့။