ေလွကေလး

ေလွကေလး
ပင္လယ္ ကမ္းစပ္မွာ တေယာက္ထဲ ရပ္ေနတုန္းကေပါ့၊ ေလွကေလး တစင္း ေတြ႕တယ္၊ ဒီေလွကေလး နဲ႕ ကိုယ္နဲ႔ စကားေတြ ေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကတာေပါ့၊ ကိုယ့္ကို လွမ္းေျပာတယ္၊ သူငယ္ခ်င္း...လူျဖစ္ခိုက္ ေရျပင္ေပၚမွာ ေရြ႕လ်ားနိုင္ဖို႔ ေလွ ရွိတုန္း ေလွာ္ၾကည့္ပါလားတဲ့....

ဘယ္ထိ ေလွာ္နိုင္မွာလဲလို ႔ ေလွ ကေလးကို ေမးၾကည့္ေတာ့ ပင္လယ္ျပင္ဟာ ေသြးေၾကာေတြလိုပဲ ေလာကနိယာမ ေရျပင္ေပၚမွာ စီးဆင္းေနသတဲ့ေလ၊ ရွည္လ်ားသေလာက္ ေကြ႕ေကာက္ေနမွာပဲတဲ့၊ စုန္ေမ်ာမႈ အားလံုးဟာ ျပန္ဆန္ တက္ေပးရသလို ပဲ ဆန္တတ္မႈ မွန္သမွ် ဟာလည္း ေနာက္ဆံုး ေမွ်ာခ် ပစ္ရတာပဲ့တဲ့၊ ကိုယ့္စိတ္ထဲကေတာ့ ေလွာ္ၾကည့္ရင္ ေကာင္းမလားေပါ့..၊

သူက ဆက္ေျပာျပန္တယ္၊ ေရေပၚ ေပၚခြင့္ရတုန္း ခရီးဆက္ခြင့္ ရွိတယ္တဲ့၊ ကိုယ္ကလဲ ကိုယ္သြားမဲ့ လမ္းကို ေလွကေလး သိလို႔လားလို႔ ျပန္ေမးမိတယ္၊ သူျပန္မေျဖဘူး၊ သူထပ္ေျပာတာက လႈိင္းစီးခ်င္ယံု သက္သက္ နဲ႔ေတာ့ ေလွေပၚ မတတ္ပါနဲ႔တဲ့၊ လက္ေမာင္းၾကြက္သားေတြ မေကာင္းဘူးဆိုရင္လည္း ေလွာ္တတ္မကိုင္ပါနဲ႔တဲ့၊ ဘာမွ မလုပ္တတ္သူ အတြက္ ေမ်ာပါသြားတတ္လို႔ပါတဲ့၊ သူ ေျပာတာ အမွန္ေတြပဲေလ၊ ကိုယ္ နဲနဲ ေတြေဝ ေနတယ္...

သူ႕ရဲ႕ အသံတိတ္ ဘာသာ စကားကို ကိုယ္နားလည္စြာ ဆက္နားေထာင္ေနမိတယ္၊ သူက ဝဲကေတာ့ေတြရဲ႕ လွည့္စားမႈက အားသန္ၾကသလို ယမံုနာ ေလျပင္းက ေလညင္းမဟုတ္ဘူးတဲ့၊ ပင္လယ္ျပင္ဟာ ေရေသကို လက္ခံမထားဘူးတဲ့၊ အဟန္႔အတား ဒိုက္သေရာ ဘဝေတြကုိ လာပတ္တတ္ျပီး တခ်ိဳ႕ အပုပ္ေကာင္ေတြရဲ႕ သတင္းအနံ႕ ကလည္း ဆိုးလြန္းတယ္တဲ့၊
ဒါေပမဲ့ သူက ေလွာ္ၾကည့္ေစခ်င္တယ္..၊

ေလွာ္ၾကည့္ပါလား.....ေလွာ္ၾကည့္ပါလား....
သူခဏ ခဏ ေျပာေနတယ္၊ စကားလံုးေတြ ခင္းျပတယ္၊
တကယ္လို႕ လိုရာ ဆိပ္ကမ္းကို ေရာက္ခဲ့ရင္ေတာ့ သူ႕ဘဝ ရပ္တည္မႈအတြက္ တိုင္တတိုင္၊ ငုတ္တငုတ္ မွာ ခ်ည္ေႏွာင္ ေပးရစ္ခဲ့ပါတဲ့၊ သူဟာလည္း ေလွာ္သူ မရွိရင္ လြင့္ေမ်ာတတ္တဲ့ သေဘာရွိတယ္တဲ့...
ကိုယ္ ေလွေလးကို ေလွာ္ရမလား၊ ဒီတိုင္း လွည့္ျပန္လာရမလား၊ ေလွေလးရဲ႕ စကားသံေတြ နားထဲမွာ ပဲ့တင္ထပ္........


ကဗ်ာေလး တပုဒ္ ဖတ္မိျပီး ၾကိဳက္လို႔ စကားေျပ သေဘာမ်ိဳး ေရးၾကည့္တာပါ...( ေလွစကား နားမလည္သူ တေယာက္ပါ)