တလဲြျဖစ္ေနတဲ့ ကိုယ့္အေၾကာင္း

ကိုယ့္အတြက္ ျဖစ္ခ်င္ေနတာေတြ တေပြ႕တပိုက္ႀကီး။ ျဖစ္လာမွာလား… ျဖစ္လာမွာပါ။ ကိုယ္ဒီအသက္အရြယ္ ေရာက္တဲ့အထိ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့အရာေတြ အကုန္လုပ္ခဲ့တယ္ေလ။ ျဖစ္လာခဲ့လား ေမးရင္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္လဲ လုပ္တာကိုး… တစ္ခုခု ၿဖစ္ခ်င္ၿပီး ဆိုရင္ တဇြတ္ထိုး၊ မွန္တာ မွားတာက ေနာက္ပဲ။ အဲ့လိုေတြ လုပ္လို႔ မွားခဲ့ေပါင္း မနည္းခဲ့ဘူး။ အမွားလုပ္ခဲ့တာေတြ မွန္ေအာင္ျပန္ျပင္ခဲ့သလို အမွားေတြ အတြက္ေတာ့ ေနာင္တ မရခဲ့ဘူး။ လဲက်သြားလို႔ ျပန္ထခဲ့ ရတဲ့ အႀကိမ္ေပါင္းလည္း မနည္းဘူးေလ။

စိတ္ဓာတ္ကို ၾကည့္ဦးမလား။ အရမ္းမာေက်ာသလို အရမ္းလည္း ႏူးညံ့ေပ်ာ့ေပ်ာင္းတယ္။ မငိုတတ္ဘူး ဆိုေပမဲ့ ခဏခဏ မ်က္ရည္က်တတ္တယ္။ မ်က္စိအားနည္းလို႔ ထင္ပါရဲ႕။ မ်က္မွန္အသစ္လဲ မလုပ္နိုင္ေသးဘူးေလ။ တခါတေလ ကိုယ့္စိတ္ကို နားမလည္သလို တခါတေလ သူမ်ားကိုလဲ နားလည္မေပးဘူး။ တခါတေလလည္း နားလည္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္တတ္ပါတယ္။ အဲဒါ ဟန္ေဆာင္တာ မဟုတ္ဘူး၊ မွ်ေဝယူတာ…. ခံစားေပးတတ္တယ္၊ ကူလြမ္းေပးတတ္တယ္၊ ေပ်ာ္ေပးတတ္တယ္၊ စိတ္ညစ္ေပးတတ္တယ္၊ အားေပးတတ္တယ္၊ အဲလိုေတြ ေျပာေပးတတ္တယ္ ဆိုေတာ့ ႏွဳတ္ခ်ိဳသလား ဆိုလည္း မခ်ိဳပါဘူး။ အေပါက္ဆိုးပါတယ္။ စကားေျပာခ်င္သူေတြနဲ႔ဆို တတြတ္တြတ္ စာအံသလို ေျပာေနတတ္ၿပီး မေျပာခ်င္ဘူးဆို အာေစးထည့္ထားသလို ပါးစပ္မပြင့္ေတာ့။ တစံုတခုအတြက္ သည္းခံၿပီးလားဆို အဲဒီအတြက္ ရိုက္၊ပုတ္သြားေတာင္ ၿငိမ္ခံေနတတ္တယ္။ သည္းမခံႏိုင္ေတာ့ဘဲ အေတးအမွတ္ေတြ ကိုယ့္စိတ္ထဲ ေပၚလာရင္ေတာ့ ၿပံဳးၿပံဳးေလးပါပဲ။ “ဟင္” ဆုိ လွည့္မၾကည့္ေတာ့ဘူး။ စိန္ေတြ ေရႊေတြ ပံုေပးပါေစ။ NOဆို NOပဲ။

အေပါင္းအသင္းနည္းပါတယ္(အရင္တုန္းက)။ ကိုယ့္ကိုနားလည္တဲ့သူေတြပဲ အနားမွာ ေနႏိုင္ပါတယ္။ နားမလည္ ႏိုင္သူက ၾကာၾကာမေနႏိုင္ပါဘူး။ အထင္ေသးခ်င္လည္း ေသးမယ္၊ အထင္ႀကီးခ်င္လည္း ႀကီးမယ္၊ နားလည္မွဳေတြ လြဲခ်င္လည္း လြဲမယ္၊ ဂရုမစိုက္တတ္ၿပန္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ လူခ်စ္လူခင္ မ်ားပါတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ သိပ္မခ်စ္တတ္၊ မခင္တတ္၊ ဒါေပမယ့္ ခ်စ္ၿပတတ္တယ္။

အေၾကြးလား…. အေၾကြးေတြလဲ မ်ားပါတယ္။ ဆပ္ၿပီးၿပီးလားဆို မဆပ္ႏိုင္ေသးပါဘူး။ ႀကိဳးစားေနတုန္းပါ။ ခ်စ္ၾကခင္ၾက သူေတြကို မရွိတာ မရွိဘူး ေျပာၿပီး အကူအညီေတာင္းတတ္ပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ကို ဖြဲ႔ဖြဲ႔ ႏြဲ႔ႏြဲ႔ မေျပာတတ္ဘဲ ရိုးရိုးေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းပဲ ေျပာတတ္ျပန္တယ္။

အစားအေသာက္လား…. မတရားဂ်ီးမ်ားတယ္။ ငတ္ေပါင္းလည္း မနည္းေတာ့ဘူး။ ဟင္းခ်က္တတ္သလား ဆိုျပန္ေတာ့ ကိုယ္ႀကိဳက္တာေတြ ကိုယ္ခ်က္တတ္ပါတယ္။ ခ်က္လည္း စားပါတယ္။ မႀကိဳက္တာကို ႀကိတ္မွိတ္ မစားမိ။ ခ်က္လဲ မခ်က္မိတဲ့အတြက္ ဟင္းမခ်က္တတ္ဘူး ဆိုတဲ့ အေျဖက ပိုမွန္ေနပါတယ္။ ႀကိဳက္တာကိုေတာ့ ခုခ်ိန္ထိ စားေနတုန္းပဲ။ ဘယ္သူမွ မတားႏိုင္ေသးဘူး။ ကိုယ့္ဘာသာေတာ့ ဆင္ျခင္ေနပါတယ္။ ေလွ်ာ့စားတယ္ေလ…။ အသက္ႀကီးလာလို႔ ေသြးတိုးစာေတြ၊ အခ်ိဳစာေတြ ေျပာတာပါ။ တလြဲ မေတြးပါနဲ႔။

အလုပ္လား….။ ရွာေနတုန္းပါပဲ။ ကိုယ့္ေမာင္ေလး လူပ်ိဳႀကီးေျပာသလို ေက်ာင္းတက္စားတာ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေနၿပီး။ အခုမွသာ အလုပ္ကိုအသဲအသန္ ရွာေနရတာ။ ခု အလုပ္လုပ္ေနၾကတဲ့ ေမာင္ေလး၊ ညီမေလးေတြက သူတို ့အားလံုး အလုပ္ကိုယ္စီနဲ႔ ဆုိေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ ေက်ာင္းတက္စားပါ လို႔ ေၿပာလာေပမယ့္ မျဖစ္ေသးဘူးေလ။ အခုဒီလိုေျပာေနၾကတာကလည္း အားလံုးက တစ္ေယာက္တည္း သမားေတြ ျဖစ္ေနလို႔ေပါ့၊ ေနာင္ႏွစ္ေယာက္ ျဖစ္လာၾကရင္ ကိုယ့္ကို ဖုတ္ေလတဲ့ငပိ ရွိတယ္လို႔ေတာင္ ထင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ း)

ဘာလုပ္တတ္သလဲ ေမးဦးမလား….။ အိမ္မွဳကိစၥ ကလြဲရင္ ဟိုစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္ အကုန္တတ္တယ္ ေျပာရမလိုပဲ။ ကြန္ျပဴတာလား… ဖြင့္တတ္၊ ပိတ္တတ္၊ ဘေလာ့ေရးတတ္တယ္ေလ။ က်န္တာ ဘာမွမတတ္။ သူမ်ားကိုေမးၿပီးမွ ဟုိႏွိပ္ ဒီႏွိပ္ ႏွိပ္ဆို ႏွိပ္တတ္တယ္။ ဓာတ္ပံုေလးမ်ား ဇစ္ဖိုင္ေလးနဲ႔ မပို႔နဲ႔၊ ႏွိပ္ခ်င္တာေတြ ႏွိပ္မိၿပီး ဘာပံုမွ မထြက္လာတာ အခါခါ။ အဲဒီလိုေတာ္ခ်က္။

တရုတ္စကား တတ္လားေမး…။ “ေဝၚ ပု က်ိ ေတာက္ ” တစ္လံုးထည္းနဲ႔ ေက်ာင္းက တရုတ္မေတြနဲ႔ ေျပာလာတာ ႏွစ္ႏွစ္ ေက်ာ္ေနၿပီး။ ခုေတာ့ နဲနဲပါးပါး (တကယ္ေတာ့ တစ္လံုးစ၊ ႏွစ္လံုးစ) ေၿပာတတ္တယ္ေပါ့။ သင္ေပးတဲ့ ဆရာမေလး နဲ႔ စာအုပ္ေပးထားတဲ့ သူေတြ မျငဴစူေအာင္ ႀကိဳးစားက်က္မွတ္ပါတယ္။ (တစ္ပတ္မွာ တစ္ရက္) း))

လုပ္ခ်င္တာေတြ၊ ျဖစ္ေနတာေတြ၊ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ ေရးေနတာနဲ႕ ကိုယ့္မေကာင္းေၾကာင္းေတြ ကိုယ္ ေတာ္ေတာ္ေရးမိသြားျပန္ၿပီ။ ေရးခ်င္တာက ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္ခ်င္ေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ေလးကို ေရးဖို႔၊ ခုေတာ့…… “ကိုယ့္ဂုဏ္ ကိုယ္ေဖာ္ မသူေတာ္”