ေတြးလိုက္ ေရးလိုက္...

ကိုယ့္ ဘဝဟာ အခ်ိန္ ရထား သယ္ ေဆာင္ရာကို တြန္႔တြန္႕ဆုတ္ဆုတ္ နဲ႕ တရြတ္ဆဲြ လိုက္ပါေနသူ မဟုတ္ပဲဲ အထက္တန္းတဲြ မွာ အခန္႕သား ထိုင္ျပီး စိတ္လိုလက္ရ လိုက္ပါလာသူ တေယာက္ပဲ..

ကိုယ့္ ရထားတဲြက အထက္တန္းက်ေပမဲ့ အထက္တန္းက်က် မစီးရတဲ့ ခရီးေဖၚေတြ ရဲ႕ ဘဝ နဲ႕ ခရီးစဥ္တေလွ်ာက္ ျဖတ္သန္းေတြ႕ၾကံဳ ရတဲ့ ဝန္းက်င္ အေနအထားေတြကို မ်က္စိ ရဲရဲ ဖြင့္ပီး ျမင္ေအာင္ၾကည့္ သိေအာင္ေတြးပါတယ္၊ နားလည္ေအာင္ လုပ္တယ္၊

ဘဝက ထူထူလို႔ ေျပာရလိမ့္မယ္၊ ဘဝရဲ႕ အဆင္မေျပမႈေတြကို လူငယ္ပီပီ တခါတရံ စိတ္ပ်က္လိုက္၊ ညည္းတြားလိုက္၊ တခါတရံ တက္ၾကြလိုက္၊ ေပါက္ကြဲလိုက္၊ ေလာကဓံ ရဲ႕ သံစဥ္ရိုးအတိုင္း ခံစားနိုင္ရင္ ေကာင္းတာေပါ့၊

စိတ္အစဥ္ေတြကိုလဲ စာေတြ အျဖစ္ခ်ေရးမိသလို ၊ သူမ်ားစိတ္ေတြကိုလဲ လိုက္ဖတ္မိေတာ့ လူေတြကို သိခ်င္းမသိခ်င္းက သိတ္ေတာ့ ပဓာန မက်ပါဘူး၊ တခါတရံ လူခ်င္းမသိပဲ ကေလာင္အမည္ကိုပဲ ရင္းႏွီး၊ စာေတြ ကဗ်ာေတြ ကိုပဲ ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ရတာက ပိုျပီးေတာ့ ေကာင္းသလိုလို ရွိတယ္၊

လူခ်င္းေတြ သိေတာ့ေရာ..ရင္ဘတ္ခ်င္း တူသူေတြ ျဖစ္လာေတာ့ ရင္းႏွီးမႈ ေတြ ၊မွ်ေဝမႈေတြ ၊ ခံစားခ်က္ေတြ ၊ အေတြးအေခၚေတြ၊ ညွိႏႈိင္း၊ ေဆြးေႏြး ၊တိုင္ပင္ အဲ့သလို လဲ ေကာင္းတာပါပဲ၊

တခါတေလ ကိုယ့္ ကိုယ္ကို မုန္းမိတာ တခုက သူတို႔ ေျပာတဲ့ စကားေတြ ကို ေကာင္းေကာင္း နားမလည္ ေသးသလိုပဲ၊ အသံထြက္ေတြ ေတာ္ေတာ္ စိမ္းေနေသးသလိုလို၊ တျဖည္းျဖည္း နဲ႕ ေန႕ေပါင္း ရက္ေပါင္း သတၱပတ္ေပါင္း မ်ားလာတာနဲ႕ အမွ် စကားေတြကို ခဲြျခားတတ္လာခဲ့တယ္၊ နားလည္ လာတယ္၊ ရင္းႏွီးမႈေတြ ပိုလာတယ္၊

အဲ့သလို ပိုလာရင္း....ပိုလာေတာ့....