ဆက္ေလွ်ာက္ပါရေစ.....

ပန္းေလးေတြ ပြင့္တိုင္း ေလာက ႀကီးက လွမွာလား…။ ငွက္ကေလးေတြ ၿမည္သံႀကားတိုင္း ေလာကႀကီး သာယာမွာလား…။ ေနရာတိုင္းမွာေတာ့ ပန္းေလးေတြပြင့္၊ ငွက္ကေလးေတြ ေအာ္ေနတယ္..။ ကိုယ္ ပန္းေလးေတြ မခ်စ္တတ္ဘူး… ငွက္ေလးေတြကို ေႀကာက္တတ္တယ္..။ ဒါေပမယ့္ ပန္းပြင့္ေလးေတြ အပင္မွာ ပြင့္ေနရင္ ဘေဘာက်တယ္။ ၿမင္ေနရရင္ စိတ္ၾကည္ႏူးတယ္..။ ၿပဳစုပ်ိဳးေထာင္ဖို႔ ကိုယ္မလုပ္ႏိုင္ဘူး။ စိတ္ကသိေနတယ္။ ဒီပန္းေလးကို လွပစြာ ဖူးဖို႔၊ ပြင့္ဖို႔၊ အသီးသီးဖို႔၊ ေရေလာင္းေပါင္းသင္ဖို႔ မၾကည့္ႏိုင္ဘူး။ အပင္ေတြ စိုက္ခ်င္တယ္ ဆိုၿပီး ဒါေတြ မလုပ္ႏို္င္ဘူးဆုိ ကိုယ္ဘာလုပ္ဖို႔ လုိေနသလဲ…။

ပန္းဆိုတဲ့ ပန္းေလးတပြင့္ လွပစြာ ပြင့္လာဖို႔ ဥယ်ာဥ္မွဳးတစ္ေယာက္ ရွိေနတယ္။ ဒီပန္းေလး ေျမဆီလႊာထဲကေန အပင္ေပါက္ေလး ျဖစ္လာဖို႔ ေျမႀကီးကို တူးဆြေပးရတယ္။ အပင္ေပါက္ေလးကေန အကိုင္းအခက္ေတြ စံုလင္စြာ ထြက္ေပၚဖို႔ ဂရုစိုက္ေပးရတယ္။ အကိုင္းအခက္ကေန အဖူးေလးေတြ ၿဖစ္လာၿပီဆို ထိခိုက္မွဳ မရွိေအာင္ ကာကြယ္ရျပန္တယ္။ အဖူးေလးက တဆင့္ ပြင့္လာတဲ့ အထိ တဆင့္ျခင္း ဂရုစိုက္လာရတဲ့ ပန္းေလးတပြင့္ကို အခ်စ္ဆံုးက ဘယ္သူျဖစ္ႏိုင္လဲ။ ဥယ်ာဥ္မွဴးပဲေပါ့..။ သူ႔ ပန္းေလး လွပစြာ ပြင့္လာမွာကို အရိပ္ တၾကည့္ၾကည့္ နဲ႔ ႀကည့္ေနမွာ…။

ေပ်ာ္ေနမွာလား…၊ ဝမ္းနည္းေနမလား…၊ သတိရေနမလား… ေမးခြန္းေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ အေတြးေတြ ဒီလုိ ေသာၾကာေန႔ေလး တေန႔ ေရာက္လာၿပီ..။ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ဒီ အေတြးေတြက ႏွိပ္စက္လြန္းတယ္.။ဘယ္သူ႔ကိုမွ မထိခိုက္ မိေပမယ့္ ကိုယ့္စိတ္ကေတာ့ ထိခိုက္ေနတာ ကိုယ္အသိဆံုးပဲ။

အဲဒီအတြက္ ဘာေတြ လုပ္ေနလဲ။ ဘာမွ မလုပ္ႏိုင္ပါ…။ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ရယ္ေနပါတယ္။ ရယ္ေနလို႔ အေကာင္းမထင္နဲ႔ ဆိုတဲ့ စကားကိုလဲ ခဏခဏ ေျပာေနမိတယ္။ ရုပ္ရွင္ေလးၾကည့္ၾကည့္… ဂိမ္းေလးေဆာ့ေဆာ့… စာအုပ္ေလး ဖတ္လဲ ဒီအေတြးေတြ ထြက္မသြားဘူး...။ ေပ်ာက္မသြားဘူး..။ ဘုရားရွိခိုး၊ ပုတီးစိပ္၊ တရားထိုင္လဲ မလုပ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဘုရားပန္း ကပ္၊ ေရခ်မ္းကပ္ ႏိုင္ရံုေလာက္ပါပဲ…။ အဲဒီအတြက္ ဝမ္းနည္း သတိရေနေတာ့ေရာ…။ ကိုယ္ႀကိဳက္လို႔ ဆံုးျဖတ္ၿပီး ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ လမ္းေလ..။ အဆင္မေျပဘူး။ ေနာက္ျပန္လွည့္ပါ… မေျပာနဲ႔။ ေခါင္းမာမာ၊ ဂ်စ္ကန္ကန္၊ ျပန္မေၿပာ နားမေထာင္ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနခဲ့တာေလ။

ဆက္ေလွ်ာက္ပါရေစ…။

ေပ်ာ္စရာ ေမြးေန႔ေလး ၿဖစ္ပါေစ။