လေရာင္လမ္းေဆြး

လမ္းေလး ရဲ႕ အစကို ကိုယ္ျပန္ေရာက္လာသည္၊ မ်က္ရည္ေတြ ကုန္ေအာင္ သုတ္လိုက္ျပီး တခ်က္ျပဳံးလိုက္သည္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားေပးေသာ အျပံဳးေပမဲ့ မပီျပင္မွာ ေသခ်ာေနသည္၊ ဒီလမ္းေလး ထဲမွာ ကိုယ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္ ေတြ႕ေနက် လမင္းၾကီးကို ၾကည့္ေနက်ေလ။

ကိုယ့္ ေျခလွမ္းေတြကို ဆက္လွမ္းရနိုး၊ ရပ္လိုက္ရနိုး စဥ္းစားေနတုန္းမွာပဲ ကိုယ့္ ကို သူျမင္သြားခဲ့သည္၊ သူ႕မ်က္ဝန္းမွာ အံ့ၾသရိပ္ေတြေတာ့ ထင္မေနခဲ့ပါဘူး၊ အရင္တုန္းက ဆိုရင္ ဘာကိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လွည့္မၾကည့္ စတမ္း ျပတ္သားနိုင္ခဲ့ေပမဲ့ သူ နဲ႕ ပတ္သက္လာရင္ မျပတ္သားနိုင္ခဲ့တာ သူ သိေနမွာပါ။

သူ႕ မ်က္ႏွာေပၚက ဟန္ေဆာင္မႈ မပါတဲ့ အျပဳံး တခုကို ကိုယ္ လွမ္းျမင္လိုက္ရသည္၊ ကိုယ့္ မ်က္ႏွာေပၚမွာလည္း အလားတူ အျပံဳးတခု ရွိေနမွာေတာ့ အမွန္ပါ၊ ကိုယ္ တို႕ ဟန္ေဆာင္ မ်က္ႏွာဖံုးေတြ မသံုးခဲ့ ၾကဘူးေနာ္၊ သူေရာ လမင္းၾကီး ကို လာၾကည့္တာပဲလား…၊

ေဟာ…ၾကည့္…….ဟိုမွာ လမင္းၾကီး ထြက္ေတာ့မယ္..

ေကာင္းကင္ နီဝါေရာင္ မလင္းတလင္းကေန တျဖည္းျဖည္း ဝါဝါ လင္းလာျပီ၊ အဝါ ေရာင္ လင္းလာတာကို ၾကည့္ရင္း၊ ေဟာ…လဝန္း ရဲ႕ အစြန္းေလး ရိပ္ခနဲ ေပၚလာတာဟာ ကဗ်ာ မဆန္လိုက္ဘူး လား…ဟင္..ရႊန္း ျမျမ လေရာင္ ဆိုတာ ဒါ ကို ေခၚတာရယ္၊ တကယ္ေတာ့ ည ဆိုတာလည္း လ ရွိေနမွ ျပည့္စံုသည္ မဟုတ္ တဲ့၊ လ ရွိေနေသာ ည၊ လ မရွိေသာည၊ လ ႏွင့္နီးေသာည၊ လ ႏွင့္ ေဝးေသာည ဘယ္လို ည မ်ိဳးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့၊ ည ဆိုသည္ ကေတာ့ သူ႕ အရည္အခ်င္းႏွင့္ သူ အမ်ိဳးမ်ိဳး ဆန္းၾကယ္စြာ ရင္ခုန္စရာ ေကာင္းေနမွာပါပဲ လို႕ ဆိုေပမဲ့….

ကိုယ့္ရဲ႕ ညေတြကေတာ့ လြမ္းဆြတ္မႈေတြနဲ႕ မေတြ႕ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူ႕ကို ဘယ္ႏွၾကိမ္ သတိရမိသလဲ ဆိုရင္ ကိုယ္ မေရတြက္နိုင္တာ ေသခ်ာသည္၊ မာနေတြနဲ႕ ဘယ္လိုပဲ တင္းခံခံ၊ လြမ္းတဲ့ စိတ္ကိုေတာ့ ေဖ်ာက္မရခဲ့တာ အမွန္…

ဒါဟာ ကိုယ့္ရဲ႕ ေပ်ာ့ညံ့ခ်က္ ျဖစ္နိုင္ပါသည္၊ ဒါမွ မဟုတ္ ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႕ ႏွလံုးသားရဲ႕ ဆႏၵကို ျဖည့္ဆည္းျခင္းလည္း ျဖစ္နိုင္သည္၊ အလြမ္းေတြကို နိုင္ေအာင္ ေဖ်ာက္ျပီးဘဝမွာ ေပ်ာ္ေအာင္ ေနနိုင္ရမည္ေလ၊ အသက္ရွင္ေနသည့္ ကာလ တေလွ်ာက္မွာ လုပ္ခ်င္တာကို လုပ္သင့္တာကို ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ရပါဦးမည္၊ ဒါမွ လူျဖစ္ရက်ိဳး နပ္မွာေလ၊


ကိုယ္ တို႕႔ွႏွစ္ေယာက္ ဒီလမ္းေလး ေပၚမွာ သာသာယာယာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ အျမဲတမ္း လျပည့္ညေတြ ျဖစ္ခ်င္တာပါပဲ။

လဆုိတာ အၿမဲတမ္း မသာႏိုင္.. မလင္းႏိုင္… မၿပည့္ႏိုင္ေလေတာ့လဲ ကိုယ့္ဆႏၵေတြကို မ်ိဳသိပ္ရင္း……