ေအာ္…ခုတေလာ ဘာပဲၿမင္ၿမင္၊ ဘာပဲၾကားၾကား တခုခုကုိပဲ လြမ္းေနသလုိလုိ၊ ငုိခ်င္သလုိလုိနဲ့ေနလုိ့ကိုမေကာင္းဘူး။
အင္း!! အသက္ပဲၾကီးလာလုိ့လားမသိဘူး။ တခုခုဆုိ ရင္ထဲမွာ ခံစားလြယ္ေနသလုိလုိပဲ။တခါတေလ ထမင္းစားေနရင္းနဲ့လည္း မ်က္ရည္က်ခ်င္တယ္(ဟင္းမေကာင္းလုိ့မဟုတ္ပါ၊ေန့တုိင္းဟင္းေကာင္းပါသည္။မၾကြားတတ္ပါ)တခါတေလ ရထားစီးရင္းနဲ့လည္း ငုိခ်င္တယ္။ တခါတေလ လမ္းေလွ်ာက္ရင္းလည္းငုိခ်င္တယ္။ဘယ္လုိပဲၿဖစ္ၿဖစ္ငုိခ်င္ေနတာပဲ၊ရုပ္ရွင္ ၾကည့္ရင္ေတာင္ ဟာသာကားၾကည့္လည္း ရယ္စရာမဟုတ္တဲ့ဟာကုိ ရယ္စရာ လုပ္ထားတာကုိၾကည့္မိေလၿခင္းဆုိၿပီး စိတ္မေကာင္းၿဖစ္ၿပီးငိုခ်င္တယ္ ေၾသာ္.....အင္ရွင္ကားၾကည့္ေတာ့ လည္း လူဆုိးက မင္းသားကုိ ခ်လုိက္လုိ့ ေနာက္ဆုံးမင္းသားႏုိင္သြားရင္ေတာင္မွ လူဆုိးကုိ သနားပါတယ္ဆုိၿပီး ငုိခ်င္ၿပန္ေရာ၊ မထူးပါဘူးေလဆုိၿပီး ဒရာမာဘက္ လွည့္ၿပန္ေတာ့လည္း ၾကည့္ရင္းၾကည့္ရင္းနဲ့ ရင္ထဲမေကာင္းလုိ့ ငုိခ်င္ၿပန္ေရာ၊ ေတာ္ပါၿပီေလ စာပဲဖတ္ေတာ့မယ္ ဆုိေတာ့လည္းထူးမၿခားနားပဲ ၿဖစ္ၿပန္ေရာ။ေနာက္ဆုံးသီခ်င္းပဲ ေကာင္းပါတယ္ေလဆုိၿပီး နားေထာင္မယ္လုပ္လုိက္ကာမွ ပုိဆုိးပါေလေရာ ဘာသီခ်င္းပဲ နားေထာင္လုိက္ နားေထာင္လုိက္ ကုိယ့္အတြက္ပဲ ဆုိေပးေနသလား ထင္ရတယ္။အလြမ္းသီခ်င္း နားေထာင္ေတာ့လည္း လြမ္းမိေနသလုိလုိ (ဘာကုိလဲေတာ့မသိဘူး)၊ အခ်စ္သီခ်င္း နားေထာင္ေတာ့လည္း ကုိယ့္လုိအခ်စ္ေရး ကံမေကာင္းတဲ့ သူကုိ ရြဲ့ေနသလုိလုိ၊ ကုိယ္တစက္ကေလးမွကုိ နားမလည္တဲ့ အဂၤလိပ္ရက္ပ္ သီခ်င္းနားေထာင္တာေတာင္ အဆုိေတာ္က နင္ ဒါေလးေတာင္နားမလည္ဘူးလား ဆုိၿပီး ကုိယ့္ကုိ ေလွာင္ေၿပာင္ေနသလုိလုိ၊ ကုန္ကုန္ေၿပာရရင္ ခ်စ္စရာ အဆုိေတာ္ ေပါက္စေလး ဗီဗာဟိန္း ေလးရဲ့ ေတာင္ၿပုံးဆုိလား ဘာဆုိလား သီခ်င္း နားေထာင္တာေတာင္မွ ေအာ္..ဒီေလာက္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ ေတာင္ၿပဳံး ဒီတေခါက္ ျပန္ေတာ့ မေရာက္ခဲ့ ပါလား ဆုိၿပီး စိတ္မေကာင္းၿဖစ္ၿပီး ငုိခ်င္ၿပန္ေရာ.. ဘယ္ႏွယ့္ေၾကာင့္ ဒီလုိၿဖစ္ေနတာလဲ ဆုိတာေတာ့ ကုိယ္တုိင္လည္း ေရေရရာမသိဘူး။ သူငယ္ၿပန္တယ္ ေၿပာရေအာင္လည္း အသက္ကေလးသာ နဲနဲၾကီးတာ (၄၀)ေတာင္ မေက်ာ္ေသးပါဘူးေလ။ ကဲ့..ဘယ္ႏွယ့္လုပ္ရမလဲကြယ္ ဒီလုိမၿဖစ္ေအာင္ ေနာက္ဆုံး အဆုိေတာ္ အဲလက္စ္ရဲ့ သီခ်င္းေလးလုိပဲ (ေတာ္ပါၿပီစိတ္ကုန္တယ္…ေတာထဲက သစ္ပင္ေပၚသြားေနမယ္…က်ားၾကီးပဲ ကုိက္ပ ေစ ေက်နပ္တယ္) ဆုိသလုိပဲ လုပ္ရေတာ့မွာေပါ့ေလ။ ဒါေတာင္ေနဖုိ့ သစ္ပင္ေလးကလည္း ထင္းစိုက္မဲ့ သူေတြနဲ့ ေတြ့လို့ ခုတ္သြားရင္ ေနစရာမရွိလုိ့ ငိုေနရအုံးမွာပါလား….
ကိုယ့္ ရဲ့ ဘေလာ့ေလး အသက္ငင္ ေနတာ နွစ္နဲ့ ခ်ီျပီးျကာေနပါတယ္၊ စာေတြ ပံုေတြ စီထားတာ အမ်ားျကီး ရွိေနေသာ္လည္းဘဲ လည္းဘဲ ေပါ့ေလ၊ ခုေတာ့ ကိုယ့္ ဘေလာ့ေလး ဖြင့္ျကည့္မိျပီး စာေလး တပုဒ္ေလာက္ေတာ့ တင္ဦးမွ ဆိုတဲ့ စိတ္ကေလးနဲ့ ေရးမိျပန္တာကေတာ့ အေပါ္က ျမင္တဲ့ အတိုင္း စာေတြ စီတာ ကေမာက္ကမ ျဖစ္ လိုင္းေတြက မညီညာ အေျကာင္းအရာက ဘာမွ မဟုတ္ ဒါေျကာင့္ မေတာ္လို့မ်ား ဒီ ေကာင္းကင္ျပာ လင့္ကို ေတြ့ မိလို့ လာဖတ္တဲ့ ညီအကို ေမာင္နွမေတြကို ဒီစာေလးနဲ့ ေတာင္းပန္ပါရေစလို့၊ စာေတြ ဆက္ေရးနိုင္ ေအာင္လဲ အမ်ားျကီးျကိုးစားပါဦးမယ္လို့ .........:)
6 comments:
သိပ္သနားဖို႔ေကာင္းတာပဲ။ အိမ္မွာလဲ ခဏခဏ ရယ္. အဲေလ. ငိုေနတာ တေနကုန္ စိတ္မေကာင္းစရာပဲ..။
ဖတ္လို႔သိပ္ေကာင္းတယ္။
ခံစားရတယ္။
ဘာမွန္းမသိဘူး ငိုခ်င္သြားတယ္။
အခ်စ္အေၾကာင္းမ်ားလားလို႕ လာဘတ္တာ .. မ်က္ရည္ ေတာက္ေတာက္က်တြားဒယ္ .. :P
ရင္ဘတ္ခ်င္း တူတယ္ ။
ေတာထဲ သြားေန ဘို႔ သစ္ပင္ရွာေတြ႔ရင္ေၿပာပါ ..အတူလိုက္ေနမယ္ ။
ေအာ္... မမျပာတေယာက္ အဲသေလာက္ေတာင္ ဝမ္းနည္းပက္လက္... ပုိးစိုးပက္စက္... ငိုေႀကးေနတာကိုး...
ခုမွပဲ ဒီစာဖတ္မွပဲ သိေတာ့တယ္...
အျပိဳင္ငိုသြားတယ္မမ... ျဗဲ.... (ႏွပ္ေတြစင္ကုန္ပလားဟင္... ဟင့္...)
:P
:waa :waa ေအာ္ငိုလိုက္ေတာ့မယ္။ အလိုလိုေနရင္း ငိုခ်င္ေနပါတယ္ဆိုမွ ေကာမန္႔ေရးျပီးသား ဘာႏွိပ္မိတယ္မသိ.. မတက္လို႔ ေနာက္တၾကိမ္ျပန္ေရးတာ။
“ ေတာ္ပါျပီ စိတ္ကုန္တယ္ ေတာထဲက သစ္ပင္ေပၚပဲ သြားေနမယ္ ” လိုက္မယ္ေနာ့။
အသက္ၾကီးတဲ႔သူေတြ အထီးက်န္ခံစားရတယ္ဆိုတာ အခု မငံုတို႔ေတာင္ ၃၀ေက်ာ္တင္ ခံစားေနရျပီ။။ ငိုခ်င္တယ္။
Post a Comment